Πώς το Κατάρ χρηματοδοτεί το Ισλάμ στην Ευρώπη

Ενώ ο Καταριανός κοινωνιολόγος Αλ-Ανσάρι εξηγεί στο διαδίκτυο πώς οι άνδρες πρέπει να δέρνουν τις γυναίκες τους, βγαίνουν στο φως τα ανεπίσημα έγγραφα της οργάνωσης Qatar Charity, που χρηματοδοτεί ισλαμιστές «influencers», χτίζει τζαμιά και ισλαμικά σχολεία, πληρώνει ιμάμηδες και ασκεί επιρροή ώστε να διορίζονται σε υπεύθυνες θέσεις (διοίκηση, πανεπιστήμια, ΜΚΟ) φανατικοί μουσουλμάνοι. Η έρευνα για την Qatar Charity άρχισε με χαρακτηριστική καθυστέρηση όταν φυλακίστηκε, κατηγορούμενος για βία εναντίον γυναικών, ο γνωστός ισλαμολόγος και στέλεχος των Αδελφών Μουσουλμάνων Ταρίκ Ραμαντάν. Απεκαλύφθη ότι ο Ραμαντάν, καθηγητής στην Οξφόρδη και μέχρι πρότινος μέλος πολλών τηλεοπτικών πάνελ σε όλη την Ευρώπη, βρίσκεται στο μισθολόγιο της εξισλαμιστικής οργάνωσης με μισθό 35.000 ευρώ μηνιαίως. Στο ίδιο μισθολόγιο διαβάζουμε ονόματα πολλών προβεβλημένων ιμάμηδων και καθηγητών ισλαμικών σπουδών σε ευρω-αμερικανικά ΑΕΙ.

Η Qatar Charity εμφανίζεται ως ΜΚΟ που δρα όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες: έχει 24 θυγατρικές -μεταξύ των οποίων την Nectar Trust στη Βρετανία- και φίλους σε θέσεις εξουσίας· Ευρωπαίους και Αμερικανούς επιχειρηματίες και φιλανθρώπους, οι οποίοι συνεργάζονται με την κυβέρνηση του Κατάρ εξυπηρετώντας δικά τους κερδοσκοπικά συμφέροντα και παρεμπιπτόντως το σχέδιο εξισλαμισμού. Και της εξόντωσης των αντιπάλων που επισύρει: το Κατάρ έχει κατηγορηθεί για γενοκτονία στο Νταρφούρ όπου, από το 2010, ο σουδανικός κλάδος της Qatar Charity -σουδανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις- εκπαιδεύουν εξτρεμιστές και φιλοξενούν μαχητές του ISIS. Σύμφωνα με τα WikiLeaks, οι ΗΠΑ ξύπνησαν από βαθύ ύπνο σχετικά με την Qatar Charity το 2009, δηλαδή πριν από την ανάληψη καθηκόντων του διευθυντή της οργάνωσης Γιουσέφ μπιν Αχμέτ Αλ-Κουγουάρι, ο οποίος το 2013 διοχέτευσε 5 δις δολάρια στο τζιχαντιστικό Συριακό Ισλαμικό Μέτωπο.

Το 2016 η Qatar Charity διέθεσε 25 εκ. ευρώ για το χτίσιμο τζαμιών στην Ιταλία, 28 εκ. λίρες στη Βρετανία και μόνο 3,6 εκ. στην Ελβετία. Από τότε έχει ξεκινήσει το χτίσιμο 140 καινούργιων τζαμιών στην Ευρώπη, ενώ στρατολογεί ινστρούχτορες που με τη σειρά τους στρατολογούν παιδιά και νέους: στη Γαλλία, το μισθολόγιο της Qatar Charity περιλαμβάνει τον Αμάρ Λασφάρ, εκπρόσωπο των Μουσουλμάνων της Γαλλίας, τον Χασάν Ικιουσέν που θεωρείται ο επικεφαλής του ισλαμικού παιδομαζώματος στις λαϊκές συνοικίες (χωρίς να αντιμετωπίζει καμιά νομική πίεση μολονότι παραβιάζει, μεταξύ άλλων, τον νόμο περί προσηλυτισμού) και τον Αχμέτ Μικτάρ, ιμάμη στην πόλη Βιλνέβ ντ’Ασκ. (Από τότε που ο ιμάμης έγινε ο πρίγκιπας της πόλης στη Βιλνέβ ντ’Ασκ, η οποία θεωρείται προπύργιο της αριστεράς -36% ψηφίζουν Μελανσόν + 8% Σοσιαλιστές-, το ποσοστό της Μαρίν Λεπέν αυξήθηκε στο 25%). Aν πιστέψουμε τον Μοχάμετ Λουιζί, συγγραφέα του βιβλίου «Γιατί έφυγα από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους», τα άτομα αυτά, που κατέχουν θέσεις εξουσίας στη Γαλλία, είναι αναμεμειγμένα σε εξισλαμιστικά σχέδια και τρομοκρατικές οργανώσεις. Στο ίδιο μισθολόγιο υπάρχουν εκπαιδευτικοί, οι οποίοι, με το πρόσχημα της διδασκαλίας της φιλοσοφίας ή της ιστορίας, κάνουν αντιδημοκρατικό, αντιδυτικό, αντιγαλλικό κήρυγμα στα σχολεία και στα ΑΕΙ. O Σοφιάν Μεζιανί που διδάσκει στο μουσουλμανικό λύκειο «Αβερρόης» της Λιλ παραδέχεται ότι κάνει τέτοιο κήρυγμα επικαλούμενος την ελευθερία του λόγου· την ίδια τακτική ακολουθούν ιμάμηδες σαν τον Αμπνταλάχ Μπεν Μανσούρ της Αμιέν ο οποίος επισκέπτεται μουσουλμανικά σχολεία προωθώντας τους στόχους της Qatar Charity. Όλοι επικαλούνται την ελευθερία του λόγου την οποία δεν αναγνωρίζουν στους εχθρούς τους: αντιθέτως, τους απειλούν με λιθοβολισμό. Θα περιμέναμε αντιδράσεις από τον πολιτικό κόσμο, αλλά οι πολιτικοί όλων των κομμάτων παραχωρούν όλο και μεγαλύτερο πεδίο δράσης στους ισλαμιστές με αντάλλαγμα ψήφους. Με αυτή τη λογική, στη Μιλούζ χτίζεται «καθεδρικό» τζαμί θηριωδών διαστάσεων κατ’ εικόνα του τζαμιού του Ρότερνταμ το οποίο χρηματοδότησε ο σεΐχης Ρασίντ Αλ-Μαχτούμ του Ντουμπάι: το στοίχημα είναι τα τζαμιά να ξεπεράσουν σε μέγεθος και σε εκκλησίασμα τους χριστιανικούς ναούς -κι αν αυτοί γίνουν στάχτη και μπούρμπερη τόσο το καλύτερο.

Η Qatar Charity δηλώνει ότι λόγος της ύπαρξής της είναι η ενίσχυση της ισλαμικής ταυτότητας στην Ευρώπη την οποία ενισχύουν επίσης οι σαουδαραβικές εξισλαμιστικές οργανώσεις (η International Islamic Relief, η British Islamic Relief κτλ) που συνεργάζονται με δίκτυα ισλαμικών θεσμών: πολιτιστικά κέντρα, βιβλιοθήκες, μεντρέσες, νομικές υπηρεσίες. Οι τελευταίες προσαρμόζουν το ευρωπαϊκό νομικό καθεστώς στη Σαρία, εκδίδουν φατουά εναντίον απίστων, εξασφαλίζουν άσυλο για τρομοκράτες, καλύπτουν δικαστικά έξοδα για παραβιάσεις του ευρωπαϊκού νόμου (αν και σπανιότατα τέτοιες παραβιάσεις φτάνουν στα δικαστήρια) και στηρίζουν παρατηρητήρια κατά της «ισλαμοφοβίας» και της αντιμουσουλμανικής βλασφημίας -τα οποία αποτελούν πηγή εσόδων για τις εξισλαμιστικές οργανώσεις.

Οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί -π.χ. όσοι ελέγχουν τη νομιμότητα του κυκλοφορούντος χρήματος ή τους διορισμούς διδακτικού προσωπικού μέσω διπλωματικών πιέσεων εκ μέρους των ισλαμικών χωρών- δεν κινητοποιούνται. Η πατρίδα κοιμάται. Στις ΗΠΑ όμως, τα σαΐνια των μυστικών υπηρεσιών άρχισαν να υποπτεύονται ότι το Κέντρο Ισλαμικών Σπουδών του πανεπιστημίου του Τζόρτζταουν το οποίο χρηματοδοτεί η Σαουδική Αραβία ίσως δεν είναι αθώος ακαδημαϊκός θεσμός: εξάλλου, ο πρόεδρός του, Τζόναθαν Μπράουν, που ασπάστηκε το ισλάμ, επιχειρηματολογεί υπέρ της δουλείας την οποία υποτίθεται ότι προβλέπει η Σαρία, ενώ ο Ιμπραήμ Καλίν, στέλεχος του Κέντρου, είναι σύμβουλος του Ερντογάν. Μένει να αποδειχθούν οι σχέσεις του με την τουρκική οργάνωση Μίλι Γκόρους που έχει χρηματοδοτήσει 600 τζαμιά στην Ευρώπη και χτίζει αυτή τη στιγμή ένα ακόμα στο Στρασβούργο. (Υπενθυμίζω ότι το 2016 παραιτήθηκε ο υπουργός Στέγασης της Σουηδίας, Μεχμέτ Καπλάν, ύστερα από καταγγελίες για συνεργασία με τη Μίλι Γκόρους).

Εξαιτίας του Μεγάλου Ύπνου που μας οδήγησε σε δημογραφική-πολιτισμική ανισορροπία (στη Γαλλία το 20% των παιδιών που γεννήθηκαν το 2018 πήραν μουσουλμανικά ονόματα· το δημοφιλέστερο όνομα στη Βρετανία και στο Βέλγιο είναι Μοχάμετ) τώρα απαιτείται πολιτική σοκ -την οποία οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν έχουν το θάρρος να εφαρμόσουν. Αλλά, φοβάμαι ότι το έχουν οι δεξιοί «λαϊκιστές», οι αντιευρωπαϊστές.