Οταν η Αριστερά στηρίζει δικτάτορες

Η «υπόθεση Μαδούρο» συνιστά το βαρύτερο χτύπημα που υπέστη το «ηθικό πλεονέκτημα» της ελληνικής Αριστεράς από τον καιρό που αυτή έγινε κυβέρνηση. Ο αριστερός δικτάτορας που εδώ και έναν χρόνο βάφει με αίμα αντιφρονούντων τους δρόμους της χώρας του για να παραμείνει με κάθε κόστος στην εξουσία, βρήκε, σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, μία και μοναδική φωνή στήριξης: την «αριστερή» ελληνική κυβέρνηση Τσίπρα. Ενάντια σε κάθε ιδεολογία, σε κάθε ηθική, σε κάθε λογική, σε κάθε νόμο, η Ελλάδα του Τσίπρα είναι δυστυχώς η μοναδική χώρα της Δύσης η οποία προσέφερε συμπαράσταση στον αιματοβαμμένο αριστερό φασίστα της Λατινικής Αμερικής. Η Τουρκία τού, επίσης δικτάτορα, Ερντογάν που δεν είναι ευρωπαϊκή, ούτε δυτική ουσιαστικά χώρα, δίνει κάλυψη στις φρικαλεότητες. Και η Ρωσία για τους γνωστούς στρατηγικούς λόγους.

Αν ο Μαδούρο ήταν δεξιός και όχι αριστερός δικτάτορας, η ελληνική Αριστερά θα είχε σήμερα επαναστατήσει εναντίον του, κάνοντας φυσικά δημόσιες σχέσεις πάνω στο αίμα των αντιφρονούντων. Εχει όμως την «τύχη» να είναι «κόκκινος». Και τα εγκλήματά του να βρίσκουν ενίοτε υποστηρικτές σε αριστερές νομενκλατούρες δημοκρατικών κοινωνιών που τον «καταλαβαίνουν» στα πλαίσια της «περί ιμπεριαλισμού» διεθνολογικής τους ανάλυσης. Αγνοώντας φυσικά τους ανθρώπους που υφίστανται την αριστερή δικτατορία, της οποίας το μοναδικό αληθινό κόκκινο χρώμα είναι το αίμα του διπλανού τους που βάφει τους δρόμους. Επιπλέον, δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική Αριστερά στηρίζει δικτάτορες: το είχε κάνει ήδη από την εποχή της Ανοιξης της Πράγας και όχι μόνον. Αλλά, ως κυβέρνηση, πρώτη φορά. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να υποστηρίζει έναν αιμοσταγή δικτάτορα;

Ακριβώς επειδή αυτή η ελληνική υποστήριξη στον Μαδούρο είναι από την πρώτη στιγμή λογικά ακατανόητη πολλοί είναι εκείνοι που την ερμηνεύουν διαφορετικά και τη συνδέουν με άλλου είδους υποθέσεις. Αν έρθει η στιγμή που αυτά τελικά επαληθευθούν, η ντροπή της ελληνικής κυβερνώσας Αριστεράς δεν θα ξεπλένεται πλέον με τίποτα. Και δεν θα είναι η ντροπή το μόνο πρόβλημά της. Οσο δε για τα παραμύθια που θέλουν τον Μαδούρο να κυβερνά «δημοκρατικά» τη χώρα του και διαφόρους της κυβέρνησης να οχυρώνονται πίσω από αυτή τη γελοιότητα, ας θυμούνται ότι αν αντιλαμβάνονται έτσι τη δημοκρατία, με τα τανκς στους δρόμους να σκοτώνουν, έτσι την έβλεπαν και ο Παπαδόπουλος και ο Παττακός. Με τη διαφορά ότι ο Μαδούρο έχει ήδη πολύ περισσότερους νεκρούς πίσω του από ό,τι εκείνοι οι επίορκοι έλληνες δικτάτορες. Δεν μπορείς να υποκρίνεσαι ότι είσαι κατά της δικής σου δικτατορίας, την ώρα που υποστηρίζεις με αυτόν τον τρόπο μία άλλη και μάλιστα τόσο βίαιη. Σώζοντας και πάλι την τιμή της Αριστεράς, ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν ήδη εδώ και έναν χρόνο ο πρώτος που μίλησε για αυτή τη δικτατορία.

Είναι αδήριτος ιστορικός και πολιτικός κανόνας ότι σφετεριστές που άρπαξαν έτσι την εξουσία έπειτα από την απώλεια ηγετών, βρήκαν νομοτελειακά καταφύγιο στον αυταρχισμό. Αυτή είναι και η περίπτωση Μαδούρο. Πρόκειται για τον σφετεριστή διάδοχο ενός αμφιλεγόμενου ηγέτη, τον οποίο, φυσικά, θα κρίνει στο τέλος η Ιστορία. Τον Μαδούρο όμως τον έκρινε ήδη η πραγματικότητα. Και αυτό όχι μόνον δεν αλλάζει πια, αλλά, αντιθέτως, η απαξία του θα γίνεται ημέρα με την ημέρα όλο και πιο έντονη. Εσυρε μια ολόκληρη χώρα στον απόλυτο αυταρχισμό, έλιωσε πολίτες της κάτω από τα τανκς, αφού πρώτα κατάφερε να μετατρέψει μια κοινωνία μιας πλούσιας χώρας σε ζούγκλα που ο ένας πατάει τον άλλον για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτόν τον δολοφόνο στήριξε η Ελλάδα.