Εγκλημα και τραγωδία και ντροπή…

Εχει ολοκληρωθεί η καταστροφή, έχουν επιβεβαιωθεί οι πληροφορίες για την ύπαρξη νεκρών, υπάρχουν πολλά θύματα ήδη. Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν καταφύγει στη θάλασσα για να σωθούν, κάποιοι επιπλέουν ήδη, πνιγμένοι – γλίτωσαν από τη φωτιά, χάθηκαν στο νερό… Κι είναι μεσάνυχτα πια. Αποκαΐδια παντού κι η γη καπνίζει, η φωτιά έχει ολοκληρώσει το καταστροφικό έργο της. Το κακό είχε ξεκινήσει εφτά ώρες πριν και είχε ξεφύγει εδώ και ώρες από κάθε έλεγχο ανευθύνων υπεύθυνων. Κι είναι πια μεσάνυχτα. Η φωτιά, που ξεκίνησε στις πέντε από το Νταού Πεντέλης και πέρασε τον λόφο του Βουτζά, που ποτέ πριν, εδώ και δεκαετίες, δεν είχε περάσει τη Μαραθώνος, την πέρασε εύκολα τώρα. Δεν είχε περάσει από πλάτος δρόμου δέκα μέτρων και τώρα που το πλάτος του είναι είκοσι πέντε πέρασε… Πυροσβεστικές δεν υπήρχαν για να αναχαιτίσουν τη φωτιά, οι εννιά στις δέκα είχαν πάρει εντολή να πάνε στην Κινέτα. Κινδύνευαν, λέει, σπίτια κυβερνητικών στελεχών και συναφών επαγγελμάτων εκεί. Είναι λοιπόν μεσάνυχτα. Και γίνεται, μπροστά στις κάμερες, βαρυσήμαντη σύσκεψη ανευθυνοϋπεύθυνων αξιωματούχων… Ενώπιον Πρωθυπουργεύοντος, περιφερειάρχιδος και πέντε ιππουργών… Και ενώ η φωτιά έχει ήδη σβήσει, αφού έφτασε στη θάλασσα και δεν υπήρχε πια κανένας φόβος να καεί κάτι άλλο… Και με έκδηλο και περισπούδαστο ενδιαφέρον, ξεχειλισμένος από ανθρώπινη συντριβή… Και με δεκάδες νεκρούς, εν κρυπτώ καταγεγραμμένους ήδη, ο τρόπον τινά πρωθυπουργεύων – μετά συγχωρήσεως – ηγέτης κάνει την ερώτηση που σκοτώνει – ίσως και όσους ώς τώρα έχουν επιζήσει: «Και δεν μου λες, αρχηγέ, τι ώρα πετούν τα Καναντέρ (πάλι καλά να λες που δεν είπε καμαμπέρ), τα πυροσβεστικά αεροπλάνα, το πρωί;». Εδώ σταματάει η συζήτηση, ο χρόνος, η λογική – δεν περιγράφω άλλο, που λέμε κι εμείς οι σπορκάστερ. Τι να κάνουν, ρε σύντροφε, τα έμενταλ; Γιατί να πετάξουν, ταβάριστς, τ’ αρεόπλανα, πού να πάνε, για ποιο λόγο; Θες να γυρίσουμε κάποιο ντοκιμαντέρ, να ανεβάσουμε κάποιο αεροπανό;

Γιατί ρωτάς;.. – αντί να τον ρωτήσει, να πει κάτι, ο καημένος ο… αρχηγός, τίποτα, νάδα, νιέντε, νάθινγκ, μούγγα στη στρούγκα ο τσιφ, κι οι αρμόδιοι συναρχηγοί, κι οι νάιλον ιππουργοί, κι όλοι μούγγα… Κι η άλλη, η επικοινωνιακή παράσταση, με τα δύο Ταυ του γκουβέρνου, το Τοσ και το Τζαν, που μας ανέλυσαν με τα στοιχεία των διαπλανητικών συστημάτων – NickPappasCo and CIA – και των ραντάρ ότι επρόκειτο περί εμπρησμού, περί εγκληματικής ενέργειας. Μάλλον δηλαδή κάποιοι εχθροί του έθνους ήθελαν να πλήξουν τη Λαοπρόβλητη Κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας και να αποσπάσουν προφανώς τμήμα ή το όλον της Επικρατείας και να το προσαρτήσουν στην αλλοδαπή. Τέλος. Αφρική, κανονικά, αλλά όχι κανονική Αφρική. Κατσαπλιαδιστάν – το ηρωικόν – τύπου Αφρικανικής υποΣομαλίας ή άλλου υποσαχάριου αφροκρατιδίου.

…μετά την εκπομπή του Παπαχελά επιβεβαιώθηκαν αυτά που όλοι φοβόμασταν. Εγραφαν διάφοροι πολίτες τις απορίες τους, τι να πρωτοπείς και ποια να πρωτοσημειώσεις… – Δεν μπορούσε να υπολογιστεί το μέγεθος της κτηνωδίας. – Να φωνάζει ο πυροσβέστης από τον ασύρματο «πού είναι το ελικόπτερο, δεν το ακούω, θα μας φύγει η φωτιά, ρε παιδιά» και να του απαντάνε «δεν το έστειλα, εντολή υπουργού». – Ο Τσίπρας στη συνέντευξη θέατρο, ενώ γνώριζαν ήδη για 20 νεκρούς. – Συντόνιζαν τις επόμενες συνεντεύξεις τους πώς θα πει ο ένας μπράβο στον άλλο και πώς θα στήσουν το παιχνίδι με τις δήθεν εστίες που κατασκεύασαν στο Google Maps. – Στις μισές επικοινωνίες ακούμε «είναι εντολή υπουργού». Το απόλυτο χάος παντού που σκόρπισε τον θάνατο πιο γρήγορα και από την ίδια την πυρκαγιά. – Ο «υπουργός» είναι το ίδιο εκείνο ανθρωπάριο που έλεγε «δεν μπορώ να βρω κανένα λάθος στις επιχειρήσεις. Είναι θαύμα που δεν θρηνήσαμε εκατοντάδες θύματα». Μόνο 101 ήταν. – Το πιο σοκαριστικό που ακούγεται είναι το «έχει νεκρούς αλλά δεν τους ανακοινώνουν». – Ο,τι πιο άθλιο και βρώμικο πέρασε ποτέ από δυτική, ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα.

Κρίμα για τις τόσες αθώες ψυχές που χάθηκαν. – Σε πιάνει αηδία με την κυνικότητα που ξεπέρασαν την τραγωδία. – Η γυναικάρα με τα κόκκινα, μέσα στην τρελή χαρά, και οι πρωταγωνιστές του θεάτρου εκείνης της νύχτας με τσικουδιές και χορούς. – Και με απύθμενο διχαστικό θράσος να μιλούν για ευθύνες της αντιπολίτευσης! Και πώς ήξερε το τάδε (βοθρο)κανάλι ότι θα πιάσει φωτιά και ήταν ήδη εκεί! Καινούργιο είδος ανθρώπου, ο homo Tsiprizal… Κατηγορούσαν τα ΜΜΕ και τους ιδιοκτήτες των σπιτιών που είχαν κλειδωμένες αυλόπορτες. Ούτε μισή συγγνώμη. Ακόμα και μέχρι σήμερα, έναν χρόνο μετά, από κανέναν ούτε μία λέξη. Ούτε μια μικρή συγγνώμη. Η επιτομή της αναισθησίας. Υπάνθρωποι. – Ενώ οι δεκάδες «Ε10», σοροί, πτώματα δηλαδή, περίμεναν αναγνώριση από τους οικείους τους. Η απόλυτη ντροπή ενός δήθεν οργανωμένου και κατ’ επίφαση ευρωπαϊκού κράτους. – Ντροπή μόνο, με σφίγγει το στομάχι από τη θλίψη! Τόση έλλειψη συνείδησης, τόση ξεδιαντροπιά, απανθρωπία και βαρβαρισμός, πότε άλλοτε συνολικά σωρεύτηκαν σε μια κυβέρνηση, πότε ξαναέγινε; Ποτέ! Από την πρώτη στιγμή έγραψε κάποιος: «Μελετήστε τα φυσιογνωμικά τους χαρακτηριστικά για να “διαβάζετε” τους χαρακτήρες. Προσέχετε τα πρόσωπα των ανθρώπων. Σχεδόν ποτέ δεν έπεσα έξω!» έγραψε. – Δείτε φυσιογνωμίες των παρευρισκομένων «υπευθύνων» στη συνέντευξη Τύπου, που «εξηγούν» πώς έγινε η δολιοφθορά, ο εμπρησμός!.. Και ο άλλος, ο νέος, εκείνος ο baby face απ’ τη Θεσσαλονίκη – τι σημασία έχουν τα ονόματα… Δείτε την ευτυχία να ξεχειλίζει στο πρόσωπο της άλλης, της περιφερειαρχέσας, της περιφερειαρχίδος. Τις ερωτήσεις του Ηγέτη «τι ώρα πετάνε τα αεροπλάνα;»… Μελετήστε τις κρυφές λεπτομέρειες των φρικτών κορυφαίων, μεγάλων, μεσαίων και μικρομεσαίων της πολιτικής σκηνής και θα καταλάβετε πώς προέκυψε η απίστευτη, η ασύλληπτη τραγωδία στο Μάτι – και πώς θα προκύψουν ίσως και κάποιες επόμενες στο Αιγαίο, στο Ιόνιο ή στα βόρεια και ανατολικά σύνορα ή όπου αλλού – θεός φυλάξοι, δηλαδή, και μακάρι ποτέ άλλη τέτοια καταστροφή. Οπου όλα λάθος. Και όλοι λάθος, με πρώτους όλους εμάς που τους εκλέξαμε.

Που εμείς επιλέξαμε αυτούς να μας κάψουν, να μας πνίξουν, να μας καταστρέψουν.