Οι έλμινθες της ζωής μας

Ο Γιάννης, με δύο «ν». Κρητικός και με παχύ μουστάκι. Η καταγωγή από κεφαλοχώρι κοντά στην Ιεράπετρα.

Τα όνειρα του είχαν το χρώμα της ελπίδας, το ίδιο με το οποίο ήταν εκείνα τα χρόνια  βαμμένο το νησί του. Το πράσινο του ΠΑΣΟΚ.

Ανέβηκε στην Αθήνα, βρήκε τον γνωστό του γνωστού που έπιναν ρακές οι πατεράδες τους κάτω από τον ίδιο ήλιο και δίχως να το πολυκαταλάβει βρέθηκε πίσω από ένα γκισέ να πουλά εισιτήρια της Ολυμπιακής Αεροπορίας.

Παχυλός μισθός, πήγαινε-έλα αυτός και το μισό του σόι αεροπορικώς στο νησί και όλα τα σέα και μέα που προβλέπονταν για τους εργαζόμενους στον καταχρεωμένο εθνικό αερομεταφορέα.

Είδα ξανά τον Γιάννη πριν από δέκα χρόνια. Ακολούθησα αυστηρά τους κανόνες της αστικής ευγένειας. Στο τέλος τον ρώτησα «πώς πάει με τη δουλειά;». Ηξερα αλλά ήθελα να το ακούσω από τον ίδιο τον μυστακοφόρο Κρητικό.

Κόμπιασε να μου απαντήσει. Εγινε χέλι να ξεφύγει. Του έκοψα τον δρόμο. Η αστική ευγένεια είχε πνιγεί στη ρακή.

Στο τέλος ομολόγησε: «Είμαι συνταξιούχος». Ηταν δεν ήταν 45 ετών τότε. Είχε πάρει επίσης ένα γερό μπόνους όπως και όλοι οι συνάδελφοί του και με την παχυλή σύνταξη ζούσε πια μια οικονομικά ανέφελη ζωή.

Στη χώρα που φύεται η φαιδρότητα όλες τις εποχές του χρόνου υπάρχουν χιλιάδες «Γιάννηδες» που πίνουν στην υγειά των κορόιδων. Πραγματικοί τερμίτες. Στην κοινωνία των Ισόπτερων μόνο οι εργάτες μπορούν να τρώνε μόνοι τους. Οι υπόλοιποι τρέφονται από τον ιδρώτα των εργαζομένων. Αποθεματικό κεφάλαιο του παλαιοκομματισμού που τοκίστηκε σκανδαλωδώς εις βάρος των πολλών αλλά τα κέρδη μετατράπηκαν σε τριάκοντα αργύρια την εποχή της κρίσης. Οι προσήλυτοι της ευκολίας ήταν οι πρώτοι που αλλαξοπίστησαν με την ελπίδα πως θα παραμείνουν κοινωνικοί έλμινθες.

Στη δοθιήνουσα ΔΕΗ κάποιοι εσχάτως θυμήθηκαν την Ολυμπιακή Αεροπορία και κλείνουν με πονηριά το μάτι. Το καλό της επιχείρησης πάνω απ’ όλα.

Κλείνω με Γιάννη Μηλιώκα από το μακρινό 1988:

«Μου’ρχεται ρεύμα τριάντα

Του τηλεφώνου σαράντα

Νερό και νοίκι εξήντα

Και τα κοινόχρηστα δεκαεφτά

Γύρω σαΐνια κανάγιες

Τρώνε με δέκα μασέλες

Θέλουν βρεμένη σανίδα

Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Να δεις που κάποτε

Θα μας πούνε και μαλάκες

Να δεις που κάποτε

Θα μας πούνε και χαζούς».