Πριονίζοντας το συστημικό κλαδί

Ακουγα προχθές εξαγριωμένο, καθότι ένιωθε εξαπατημένος, δις ψηφοφόρο του 2015 του ΣΥΡΙΖΑ, να δηλώνει ρητά πως θα ψηφίσει τον ακροδεξιό υποψήφιο δήμαρχο της πόλης του και στις ευρωεκλογές-εθνικές εκλογές Χρυσή Αυγή. Η ριζοσπαστική, επαναστατική και αντισυστημική ρητορεία του κατά των κομμάτων και των πολιτικών, με έκανε να σκέπτομαι πως ενίοτε ο ριζοσπαστισμός δεν έχει χρώματα, τον ενδιαφέρει να κόψει ρίζες – το εργαλείο, δρεπάνι ή σβάστικα, είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Και ήρθαν το ίδιο βράδυ τα εκλογικά αποτελέσματα  της Ισπανίας να ενισχύσουν την ίδια εντύπωση: ότι έχασαν σε κοινοβουλευτική δύναμη οι «Ποδέμος», το κέρδισαν οι ακροδεξιοί του Vox. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι πρώην ψηφοφόροι των Ισπανών ριζοσπαστών μετεπήδησαν στην Ακρα Δεξιά, όπως είχε συμβεί με τον συνομιλητή μου. Υποστηρίζω ότι οι Ποδέμος,  όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιέργησαν το πνεύμα και το πολιτικό ήθος που επιτρέπουν στην Ακρα Δεξιά να ανθίσει.

Είναι ενδεικτικό ως προς αυτό ότι κάθε τόσο κάποιος συριζαίος, θεωρητικά εμβριθής και πραγματολογικά ασυνάρτητος, μας εξηγεί η ΧΑ δεν είναι «αντισυστημικό» κόμμα, ενώ ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ είναι – κατά τον ίδιο ηλίθιο τρόπο που οι κομμουνιστές του μεσοπολέμου εξηγούσαν πως ούτε οι ναζί ήσαν αντισυστημικοί: ήσαν «όργανο του μεγάλου κεφαλαίου». Είναι πασίγνωστο ότι αριστεροί και δεξιοί ριζοσπάστες συνυπήρχαν στην πλατεία Συντάγματος, ότι μαζί έκαψαν την Αθήνα, ότι γίνονταν επιθέσεις σε κυβερνητικά στελέχη, ακόμα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι συγκυβέρνησαν δεξιοί και αριστεροί ριζοσπάστες – όλα αυτά ήσαν «δίκαιη οργή», δεν είχαν πολιτικό πρόσημο. Σήμερα, οι κυβερνητικοί διαμαρτύρονται για τη βία που ασκείται εναντίον τους από τους πρώην συμμάχους τους και τραγουδούν ενωτικά δημοκρατικά εμβατήρια εναντίον της Ακρας Δεξιάς.

Το πάθημα και του Λαϊκού Κόμματος στην Ισπανία, σε σχέση με την Καταλωνία, δείχνει πως δεν πρόκειται να ξεφουσκώσει την εδώ Ακροδεξιά η στάση της ΝΔ απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών: ο ΣΥΡΙΖΑ ευνόησε τις «αγανακτισμένες», η ΝΔ τις «εθνικόφρονες»πλατείες. Θεωρήθηκε μάλιστα ιδιοφυής ελιγμός αυτό, απέναντι στην απόπειρα της κυβέρνησης, «να διασπάσει τη ΝΔ» με τη συμφωνία. Οσο ιδιοφυής ήταν και η στάση του ΣΥΡΙΖΑ κατά την περίοδο 2010-15 που πριόνιζε  το κλαδί του πολιτικού συστήματος για να έχει κομματικά οφέλη.

Τόσο ο αντισυστημισμός όσο και ο εθνικισμός συναρπάζουν και ριζοσπαστικοποιούν, ιδιαίτερα σε χώρες σαν την δική μας, με την τόσο συγκρουσιακή πολιτική κουλτούρα. Και το blamegame μεταξύ των κομμάτων που ακολουθεί, διορθώνει την κατάσταση όσο και τα κλάματα των εμπρηστών πάνω στα αποκαΐδια.