Κι αν δεν ήταν ο Κυμπουρόπουλος; Αν το πολακικό έμεσμα δεν λέρωνε κάποιον που είναι αδύνατον να μη θαυμάσει κανείς αλλά κάποιον που έχει μάθει να μισεί; Τι θα συνέβαινε, ας πούμε, εάν ο αποδέκτης του πολακισμού ήταν ο Σόιμπλε; Δεν θα συνέβαινε τίποτε. Και δεν είναι ένα τίποτε υποθετικό, ένα τίποτε αυθαίρετο. Δεν συνέβη τίποτε όταν ο Λαζόπουλος περιέφερε με το ελαφρυντικό της σάτιρας την άποψη πως «όταν ένας άνθρωπος είναι καθηλωμένος σε μια καρέκλα, σιγά – σιγά το μυαλό του καθηλώνεται σε μια ιδέα, εγώ το λέω παράνοια, το λέω παραφροσύνη». Και δεν συνέβη τίποτε ούτε όταν όχι μόνο οι ανωνυμογράφοι αλλά και οι επώνυμοι των σόσιαλ μίντια ζητούσαν να σταματήσουν τα αστεία για τον «σακάτη» Σόιμπλε, επειδή από τα γέλια θα τους έβγαινε η κόκα κόλα από τη μύτη.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
- Ειρήνη Μουρτζούκου: Κατέθεσε ντοκουμέντα κακοποίησης του Παναγιωτάκη – Κατήγγειλε απόπειρα εκβίασής της
- Ενρίκε: «Δεν υπάρχει καλύτερη ομάδα από εμάς, το είπα και όταν μείναμε εκτός της πρώτης 8άδας»
- Άγιος Δημήτριος: Τι λέει η πρώην σύντροφος του 20χρονου – «Με είχε ρωτήσει αν θέλω να μιλήσει σε πρώην μου που με ενοχλούσε»
