Από τα γέλια στην τοξικότητα

Κι αν δεν ήταν ο Κυμπουρόπουλος; Αν το πολακικό έμεσμα δεν λέρωνε κάποιον που είναι αδύνατον να μη θαυμάσει κανείς αλλά κάποιον που έχει μάθει να μισεί; Τι θα συνέβαινε, ας πούμε, εάν ο αποδέκτης του πολακισμού ήταν ο Σόιμπλε; Δεν θα συνέβαινε τίποτε. Και δεν είναι ένα τίποτε υποθετικό, ένα τίποτε αυθαίρετο. Δεν συνέβη τίποτε όταν ο Λαζόπουλος περιέφερε με το ελαφρυντικό της σάτιρας την άποψη πως «όταν ένας άνθρωπος είναι καθηλωμένος σε μια καρέκλα, σιγά – σιγά το μυαλό του καθηλώνεται σε μια ιδέα, εγώ το λέω παράνοια, το λέω παραφροσύνη». Και δεν συνέβη τίποτε ούτε όταν όχι μόνο οι ανωνυμογράφοι αλλά και οι επώνυμοι των σόσιαλ μίντια ζητούσαν να σταματήσουν τα αστεία για τον «σακάτη» Σόιμπλε, επειδή από τα γέλια θα τους έβγαινε η κόκα κόλα από τη μύτη.

Δεν αθωώνει τον Πολάκη αυτό το θλιβερό ιστορικό, τον εκθέτει ακόμη περισσότερο. Είναι όμως αυτό το ιστορικό που θυμίζει ότι δεν εκτέθηκε μόνο το κράτος απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες με τα πεζοδρόμια που δεν υπάρχουν για να κυκλοφορήσουν, την πρόσβαση που δεν έχουν στα δημόσια κτίρια, τις περιορισμένες θέσεις στάθμευσης, τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας. Εκτέθηκαν και εκείνοι που με τον προφορικό τους λόγο υπέδειξαν τα άτομα με ειδικές ανάγκες ως «σακάτηδες» σωματικά και πνευματικά για να γελάσουν οι ίδιοι και να κάνουν και τους άλλους να γελάσουν. Η ελληνική κοινωνία είχε εκτεθεί από τους Πολάκηδες πριν από τον Πολάκη και πριν από τους υπερασπιστές του σαν τον Κυρίτση.

Αν κάτι έχει αλλάξει τώρα είναι πως ο πολακισμός είναι πολύ τοξικός για να περάσει ως λαζοπουλική γνωμάτευση ή σαν κόκα κόλα που από τα γέλια παίρνει την αντίθετη κατεύθυνση από τον οισοφάγο. Η τοξικότητα δεν προκάλεσε γέλια αλλά ένα σοκ συνείδησης. Ενδεχομένως όχι για να φτιαχτούν τα πεζοδρόμια και να εξασφαλιστεί η πρόσβαση. Αλλά τουλάχιστον για να σταματήσουν οι γνωματεύσεις. Και η κόκα κόλα να πάρει επιτέλους τη σωστή της πορεία.