Ολέθρια σχέση

Δεν είναι η ηθική που το επιτάσσει, αλλά η απλή λογική: όταν ένας υπουργός υπερβαίνει τα εσκαμμένα, αποπέμπεται. Οταν δε ο εν λόγω υπουργός δεν έχει καν τη στήριξη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας στην οποία ανήκει, η κίνηση του Πρωθυπουργού είναι αυτονόητη. Στην περίπτωση του Παύλου Πολάκη όμως η πρόταση μομφής εναντίον του υπουργού του μετατράπηκε σε ψήφο εμπιστοσύνης. Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να ταυτίσει τον ΣΥΡΙΖΑ με τη στάση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, χρησιμοποιώντας δικαιολογίες για «αψείς Σφακιανούς» – η ενόχληση του Μεγάρου Μαξίμου άλλωστε φαίνεται πως αφορά αποκλειστικά τη χρονική συγκυρία της επίθεσης και όχι το περιεχόμενό της. Κυρίως, όμως, ο Πρωθυπουργός εγκλώβισε τους βουλευτές του, που είτε κάλεσαν προσωπικά τον Πολάκη να ανακαλέσει όσα είπε για τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο είτε χειροκροτούσαν τον Νίκο Φίλη που από το βήμα της Βουλής δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής όταν έλεγε πως τα λεγόμενα Πολάκη «δεν εκπροσωπούν το ήθος του ΣΥΡΙΖΑ».

Κάπως έτσι, λοιπόν, ένα ζήτημα λογικής μετατρέπεται σε ζήτημα ηθικής. Το ηθικό πλεονέκτημα για το οποίο τόσο καυχιούνται στην κυβέρνηση έχει τεθεί πολλές φορές υπό αμφισβήτηση, ποτέ όμως τόσο όσο τώρα. Αν το «ήθος του ΣΥΡΙΖΑ», η σημαία του στις περασμένες και στις επόμενες εκλογές, δεν εκπροσωπείται από τον Πολάκη, πόσο ηθικό είναι να παραμένει στη θέση του; Και τι λέει αυτή η παραμονή για τον πολιτικό του προϊστάμενο, που όχι μόνο δέχτηκε πως η επίθεση στον υποψήφιο ευρωβουλευτή της ΝΔ αποτελούσε «πολιτική κριτική», αλλά απαγόρευσε και στους βουλευτές του να διαφωνήσουν; Στην παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας μίλησε για τα προοδευτικά μέτωπα που τόσο αγαπά τελευταία, για τους «μεγάλους και δίκαιους αγώνες». Είναι προοδευτικός ή δίκαιος ο λίβελος εναντίον ενός ανθρώπου με αναπηρία; Και τι λένε οι όψιμοι εταίροι του για την κάλυψη που προσφέρει στον Πολάκη ακόμη και τώρα, που τάχα «η ριζοσπαστική Αριστερά βγαίνει από το αυτάρεσκο γκέτο της»;

Στενές επαφές. Το σφιχταγκάλιασμα του Αλέξη Τσίπρα με τον υπουργό του είναι τέτοιο που δεν διστάζει να τον υπερασπιστεί ακόμη και απέναντι στο κόμμα του. Οι στενές επαφές ανάμεσά τους, ωστόσο, ενδέχεται να αποδειχθούν μοιραίες τόσο για τον ίδιο όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ο Πολάκης αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα της διττής φύσης των κυβερνητικών στελεχών -από τη μία διατυμπανίζουν με τη βεβαιότητα τηλεκήρυκα την πολιτική διαφορετικότητά τους και από την άλλη αποδεικνύονται ξανά και ξανά πιο παλιό κι απ’ το παλιό. Η υπόθεση που ανέκυψε δείχνει, ίσως πιο καθαρά από όλες, πως το αφήγημα του κόμματος εν όψει ευρωεκλογών είναι απλά ένα αφήγημα. Δεν υπάρχει προοδευτικότητα που επιτίθεται σε ΑμΕΑ. Γιατί ανεξάρτητα με ό,τι διατείνεται ο Πρωθυπουργός, το τελευταίο κρούσμα «αψάδας» του Πολάκη δεν είναι επικοινωνιακό τρικ της αντιπολίτευσης και δεν συζητείται μόνο στους κύκλους της. Η ΕΣΑμεΑ προσφεύγει στη Δικαιοσύνη για ρατσιστική συμπεριφορά σε βάρος των ανθρώπων με αναπηρία. «Δεν θα μπορούσα ποτέ να υπερασπιστώ την πρακτική του αναπληρωτή υπουργού Υγείας» ανέφερε ο ανάπηρος ακτιβιστής και υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ Αντώνης Ρέλλας. Και βέβαια κανένα μέτωπο εναντίον της Ακροδεξιάς δεν στήνεται περιέχοντας όσους θυμίζουν τη ρητορική της.

Ηττα. Δεν είναι η προσωπική σχέση που ενοχλεί. Είναι η εμμονή που εξελίσσεται σε πολιτική εξομοίωση, λες και από την αποπομπή Πολάκη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να χάσει και όχι να κερδίσει. Οι πιο κυνικοί λένε πως το θέμα έχει να κάνει με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τον χρόνο των εκλογών, καθώς κανένας στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει μια επικοινωνιακή ήττα – κι αυτό γιατί θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι η πρόταση μομφής εναντίον του Πολάκη δεν θα συγκέντρωνε μόνο τις ψήφους τις αντιπολίτευσης. Αλλοι, πάλι, πιάνουν το θέμα λογοτεχνικά: στο πορτρέτο του Αλέξη Τσίπρα φύτρωσε ξαφνικά ένα παχύ, σφακιανό μουστάκι. ‘Η μήπως ήταν πάντα εκεί;