Περί ήθους

Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη δεν είναι η ανάρτηση του Πολάκη. Πάντα αυτός ήταν ο αναπληρωτής υπουργός. Εβριζε, ειρωνευόταν, χλεύαζε, απειλούσε, προειδοποιούσε, προκαλούσε, συκοφαντούσε. Και κατά κανόνα ενθουσίαζε τα πλήθη. Αυτή τη φορά, επειδή προσέβαλε μια ευαίσθητη ομάδα του πληθυσμού, προκάλεσε αντιδράσεις και στο κόμμα του. Θα πρέπει λοιπόν να αιφνιδιάστηκε ακόμη και ο ίδιος: «Μα τι είπα; Ο Πολάκης είμαι, θυμάστε;» Και για να μην αφήσει περιθώρια παρερμηνειών, όχι μόνο δεν ζητά συγγνώμη, αλλά προαναγγέλλει και νέες επιθέσεις.

Ούτε ο Πρωθυπουργός διέσχισε καμιά κόκκινη γραμμή με την πλήρη κάλυψη που παρέσχε στον στενό του συνεργάτη. Συνεπής αποδεικνύεται κι εκείνος. Εδώ συγκυβέρνησε για τέσσερα χρόνια με τον Καμμένο, τον αγκάλιασε, τον εξύμνησε, πήγε εκδρομές μαζί του, ταυτίστηκε πλήρως όχι μόνο με την πολιτική του, αλλά και με την αισθητική του, μοιράστηκε ρόλους μαζί του με τρόπο που συνέφερε και τους δύο, και θα διστάσει να υιοθετήσει τη νιοστή αθλιότητα του Πολάκη;

Οχι, το πιο περίεργο, το πιο δυσεξήγητο, το πιο δυσάρεστο εν τέλει, είναι η όψιμη αντίδραση των «ευαίσθητων ψυχών» του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ίδιες οι λέξεις που χρησιμοποίησαν δείχνουν ότι θεωρούν το σχόλιο του Πολάκη για τον Κυμπουρόπουλο μια κακή στιγμή ενός κατά τα άλλα λαμπρού συναδέλφου τους. Για τον Νίκο Φίλη, ήταν μια «αστοχία». Για τον Μπαλάφα, μια «ατυχής αναφορά». Για τον Κούλογλου, ένα «λάθος» – που δεν είναι καν χειρότερο από έγκλημα.

Ο πρώην υπουργός Παιδείας προχώρησε όμως και σε μια άλλη επίμαχη διαπίστωση. «Ο κ. Πολάκης δεν εκπροσωπεί το ήθος του ΣΥΡΙΖΑ» είπε ο Φίλης στη Βουλή, καταχειροκροτούμενος. Το εκπροσωπούσε δηλαδή όταν μιλούσε για βοθροκάναλα, όταν απειλούσε ότι θα χώσει έναν δημοσιογράφο τρία μέτρα κάτω από τη γη, όταν φοβέριζε τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ότι ηχογραφεί τη συνομιλία τους; Κι έπαψε να το εκπροσωπεί τώρα επειδή «αδικεί την προσπάθεια της κυβέρνησης να στηρίξει τον αγώνα των ΑμεΑ»;

Οι αναφορές στο ήθος δεν διαφέρουν και πολύ από τους κομπασμούς περί ηθικού πλεονεκτήματος. Γιατί και τα δύο αφορούν μια ιδεατή κατάσταση, μια υποθετική Αριστερά που έχουν κάποιοι ρομαντικοί ή όχι και τόσο ρομαντικοί στο μυαλό τους και προφανώς δεν έχει καμιά σχέση με τους συριζανέλ ή τους συριζοπετσιτοπολακέλ που κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Αυτή η Αριστερά μπορεί να είναι ένα κόμμα του 3%-4%, όπως ήταν το ΚΚΕ εσ. του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη. Ή μπορεί να είναι μια πραγματική «προοδευτική συμμαχία» που στηρίζεται σε μερικές θεμελιώδεις αρχές. Δεν μπορεί να είναι όμως ένα υβρίδιο όπου την πλειοψηφία κατέχουν σταλινικοί, λαϊκιστές, παλαιοπασόκοι, ακροδεξιοί, οπορτουνιστές και λοιποί αψείς λεβέντηδες.

Με άλλα λόγια, και για να χρησιμοποιήσουμε μια κατάληξη οικεία στην Αριστερά, το πρόβλημα δεν είναι ο Πολάκης. Αλλά ο πολακισμός.