Αρτζι, μπούρτζι και λουλάς

«Εκδικητές: Η τελευταία πράξη» («Avengers: Endgame», ΗΠΑ, 2019) των αδελφών Αντονι και Τζο Ρούσο. Υπεράνω κριτικής, κάτι που θα έλεγα ότι ισχύει με όλες τις ταινίες της «σειράς» των «Εκδικητών» (αν και όχι με όλες τις ταινίες της Marvel, γιατί κάποιες όντως αξίζουν), το «Εκδικητές: Η τελευταία πράξη», πολύ δύσκολα μπορεί να σταθεί ως ταινία από μόνη της – τουλάχιστον για τους μη μυημένους στο «σύμπαν» αυτών των σούπερ ηρώων.

Οι φαν τους βέβαια θα την απολαύσουν και με το δίκιο τους, το θέαμα είναι χορταστικό, οι χαρακτήρες πάμπολλοι και οι αναφορές στο παρελθόν αρκετές. Για τους υπόλοιπους όμως (γιατί ναι, υπάρχουν και οι υπόλοιποι!), μιλάμε για ένα άνευ προηγουμένου σεναριακό μπουρδούκλωμα, αδιάφορο, φλύαρο ώς και ανυπόφορο ακόμα. Στην αρχή μια ψευτοφιλοσοφίζουσα «μελέτη» ηρώων όπως ο Iron Man (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) που μοιάζει σαν να βγήκε από την ίδια κλινική αποτοξίνωσης από την οποία βγήκε ο ηθοποιός που τον υποδύεται, o Captain America (Κρις Εβανς) που δεν δείχνει το ίδιο νεκρός όπως πάντα και ο Θορ (Κρις Χέμσγουορθ) που έχει κάνει τεράστια κοιλούμπα, έχει αφήσει μαλλί ώς τη μέση και γένι Ροβινσώνα Κρούσου. Μοιάζει με τον Τζεφ Μπρίτζες στον «Μεγάλο Λεμπόφσκι», κάτι που του το λένε κιόλας, γιατί η ταινία θέλει να ‘χει και χιούμορ.

Τα παλικάρια βρίσκονται σε παρακμή επειδή τα ‘καναν θάλασσα στη μάχη με τον κυρ Θάνο (Τζος Μπρόλιν), τον μεγάλο εχθρό τους (από την προηγούμενη ταινία). Μετά όμως αναρρώνουν, αποκτούν παλιές (και νέες) δυνάμεις, πάνε για τη ρεβάνς, τη μεγαλη εκδίκηση, οπότε – ως εκ θαύματος – όλα μετατρέπονται σε συντρίμμια και θόρυβο. Πού ποντάρουν αλήθεια; Μα, στη χρονική καταδρομή βεβαίως βεβαίως, με μια νότα κβαντικής φυσικής, ιδέα που γεννιέται από τον μυρμηγκάνθρωπο τον Ant Man (Πολ Ραντ). Επιστροφή στον χρόνο λοιπόν, αλλαγή της πορείας των πραγμάτων, απόκτηση των πέντε πετραδιών της αιωνιότητας. Απλά πράγματα, τι να λέμε τωρα. Μωρέ ώς και στις προηγούμενες ταινίες τους θα επιστρέψουν και θα αλλάξουν το… σενάριο για να εκδικηθούν όχι μόνον τον κυρ Θάνο αλλά και τη νοημοσύνη μας, που δεν τους έκανε και τίποτε!

Η ταινία διαρκεί τρεις ώρες, αλλά θα μπορούσε να διαρκεί τέσσερις, πέντε, δέκα, είκοσι, σαράντα! Τι σημασία έχει η διάρκεια; Ούτως ή άλλως τίποτε δεν βγάζει νόημα, όλοι για κάποιον λόγο φωνάζουν και αλληλοχτυπιούνται, αυτό είναι όλο κι όλο η ταινία. Εν τέλει βγήκα απ’ την αίθουσα λες και είχα παλέψει με τον Μοχάμετ Αλι όταν ήταν ακόμα νέος (Προβάλλεται από σήμερα σε 245 αίθουσες της Ελλάδας σε 2D, 3D και IMAX)

Βαθμολογία: 2

«Στα αρβανίτικα». Εντιμο εκπαιδευτικό ντοκιμαντέρ με στόχο τη μύηση του θεατή στην κουλτούρα, τα ήθη, την Ιστορία και γενικότερα τις ρίζες των Αρβανιτών. Η σκηνοθέτρια Κατερίνα – Μάρθα Κλαρκ, Ελληνοκαναδή με ρίζες αρβανίτικες, συνεργάστηκε με την ερευνήτρια και κοινωνιογλωσσολόγο Ελενα Μπότση για μια προβολή της ατσαλένιας αρβανίτικης κουλτούρας, η οποία αντέχει στον χρόνο χάρη στους ίδιους τους Αρβανίτες που την προστατεύουν. Για να μπορέσει να αποσπάσει μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα των Αρβανιτών, η Κλαρκ με το συνεργείο της εισχωρεί με όρεξη στην καθημερινότητά τους (σπίτια, καφενεία, αυλές) και τους ακούει. Κι εμείς το ίδιο (Προβάλλεται από τη Μεγάλη Πέμπτη μόνον στο Στούντιο).

Βαθμολογία: 5

«Ο Γάτος ο Φευγάτος». («Cats», Κίνα, 2018) Aπό την Κυριακή του Πάσχα στις αίθουσες θα προβάλλεται και το κινέζικο κινούμενο σχέδιο του Γκάρι Γουάνγκ, ακόμα μία ταινία καρτούν με γάτο σε πρώτο πλάνο, μετά τη «Μάρνι μια τρελή συμμορία» που παίζεται από την περασμένη Πέμπτη. Εδώ, ένας μικρός γάτος που έχει βαρεθεί τη ζωή της κλεισούρας στο σπίτι αποφασίζει να δοκιμάσει την ελευθερία του έξω κόσμου, όπως κάποτε ο πατέρας του. Ομως εκείνος είναι τελικά που θα προσπαθήσει να τον αποτρέψει έχοντας την εμπειρία των κινδύνων. Και η περιπέτεια αρχίζει…

Βαθμολογία: 5