Ζήτημα ζωής και αμιάντου

Σε ό,τι αφορά τον χώρο των επενδύσεων – επιχειρήσεων που αφορούν ακίνητα, ως γνωστόν διανύουμε μια περίοδο στην οποία ο μοδάτος όρος  είναι «Airbnb». Με το όραμα ενός – συνήθως – κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητου ποσού, πολύς κόσμος αποφασίζει να ανακατασκευάσει ή να επιδιορθώσει τα ακίνητά του προκειμένου να τα παραχωρήσει προς ενοικίαση. Ωστόσο, πολλά από τα ακίνητα αυτά είναι παλιά και σε πολλά από αυτά πολύ πιθανόν κάποιοι χώροι να είναι καλυμμένοι με κυματοειδείς πλάκες αμιαντοτσιμέντου, γνωστές και ως Ελλενίτ, η χρήση των οποίων έχει απαγορευτεί διά νόμου από το 2003. Η Ελλάδα, από τη δεκαετία του 1960 και μετά, γέμισε από Ελλενίτ τα οποία εδώ και παραπάνω από 45 χρόνια παραμένουν εκεί όπου αρχικώς τοποθετήθηκαν και για να μην τα πολυλογούμε οφείλουν να απομακρυνθούν.

Ολα. Τελεία και παύλα.

Μόνον που αυτό θα πρέπει να γίνει με τον σωστό τρόπο και όχι πρόχειρα και τσαπατσούλικα που είναι το σύνηθες στη χώρα ετούτη.

Μοναδικός στόχος του κειμένου αυτού είναι να εφιστήσει την προσοχή σε πολίτες που (όπως ο υπογράφων) δεν είναι οι καλύτεροι γνώστες μιας λεπτής κατάστασης που θέλει μεγάλη προσοχή: σε καμία περίπτωση, άνθρωπος μη εξειδικευμένος στην αφαίρεση αυτού του υλικού, δεν επιτρέπεται να προχωρήσει μόνος του τη διαδικασία. Ο κίνδυνος μοιραίας μόλυνσης είναι τεράστιος, γι’ αυτό και υπάρχουν ειδικές υπηρεσίες που αναλαμβάνουν την αποξήλωση των πλακών αμιαντοτσιμέντου. Δεν είναι μια διαδικασία φτηνή αλλά από την άλλη φτηνή δεν είναι και η ζωή μας. Και ναι, έχει δυστυχώς γραφειοκρατία που μπορεί να τραβήξει πολύ, όμως τι σημασία έχει ένας μήνας παραπάνω από τη στιγμή που ο κίνδυνος βρισκόταν επί δεκαετίας στο προσκέφαλό μας; Είναι κάτι που οφείλει να γίνει.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει πιστοποιήσει συγκεκριμένες εταιρίες οι οποίες κάτω από πολύ υψηλά μέτρα ασφαλείας (μιλάμε για ειδικές στολές που παραπέμπουν σε θρίλερ τύπου «Αφιξη») αναλαμβάνουν την αποξήλωση του υλικού για να το στείλουν αργότερα σφραγισμένο στη Γερμανία όπου θάβεται (πάντα σφραγισμένο) ώστε να μην υπάρξει διαρροή προς το περιβάλλον. Η καταστροφή του δεν επιτρέπεται. Κι αν η διαδικασία αυτή γίνεται στη Γερμανία οφείλεται στο ότι στη χώρα μας δεν υφίσταται ανάλογη μονάδα επεξεργασίας. Μήπως έχει έρθει η ώρα και γι’ αυτό;

Είναι έγκλημα να αντιμετωπίζουμε την κατάσταση αψήφιστα. Εφόσον στην Ελλάδα από τα χρόνια της δεκαετίας του 1960 και μετά έγινε τόσο μεγάλη χρήση Ελλενίτ (παρότι από τη δεκαετία του 1920 ήταν ήδη γνωστό και εδώ ότι οι πλάκες αμιαντοτσιμέντου είναι καρκινογόνο υλικό), είναι πολύ δύσκολο πια να μη συμβεί κάποιο ατύχημα ακριβώς επειδή το υλικό έχει παλιώσει. Το πρόβλημα δημιουργείται αν το υλικό σπάσει ή καεί και κάποιος το πιάσει ή το εισπνεύσει. Το πόσο σοβαρό μπορεί να είναι το πρόβλημα δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε από πριν, αυτό κρίνεται από την ποσότητα εισπνοής ή την κράση και τις αντιστάσεις του κάθε οργανισμού.

Είναι ανεπίτρεπτο πάντως να βλέπεις μέσα στην Αθήνα ακόμα και σήμερα οροφές με σπασμένο Ελλενίτ όπως για παράδειγμα είδα στην περιοχή του Ψυρή όπου μάλιστα, από το ίδιο σημείο, στο οποίο είχε δημιουργηθεί λιμνούλα μετά από βροχή, έπιναν νερό αδέσποτα ζώα. Και αν αυτό ακούγεται πταίσμα, τι να πει κανείς για την περσινή τραγωδία στο Μάτι με τον αμίαντο να έχει εκλυθεί ανεξέλεγκτα στην ατμόσφαιρα (να σημειωθεί ότι τη δειγματοληψία και ανάλυση αέριας μάζας για τον εντοπισμό αμιάντου ανέλαβε η ελληνική εταιρεία «Πλίνιος», που είναι πιστοποιημένη για την ανάλυση στερεών και αέριων μαζών ως προς την περιεκτικότητά τους σε αμίαντο). Αλλά ακόμα πιο επικίνδυνο είναι να προσπαθήσει κάποιος μη ειδικός να βγάλει μόνος του το υλικό σπάζοντάς το και μετά πετώντας το σε μια χωματερή ή σε κάδους σκουπιδιών.

Για να μην τα πολυλογούμε αυτό είναι πραγματικά κίνδυνος θάνατος.