Το ψέμα των αποζημιώσεων

Η επαναφορά, την προηγούμενη εβδομάδα, της διεκδίκησης πολεμικών αποζημιώσεων από τον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση δεν κατάφερε να αναζωπυρώσει τη ζέση με την οποία γινόταν δεκτός ο αντιμνημονιακός – αντιευρωπαϊκός εθνικισμός των χρόνων που ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν. O Τσίπρας δεν θα μπορέσει να ξαναπεί «φέρτε τα φράγκα, ρε». Επειδή όλη η αντιπολίτευση συντάσσεται μαζί του – και δεν είναι καιρός να χάσεις το όνειρο του Νομπέλ Ειρήνης επειδή θα συναγωνίζεσαι με τους αντιπάλους σου ποιος θα κάνει πιο δυνατά τον ζόρικο στην κυρία Μέρκελ.

Δεν σημαίνει όμως ότι είναι άνευ σημασίας η αναζωπύρωση της προσδοκίας ότι η Γερμανία μάς χρωστάει. Η μετατροπή του αιτήματος αυτού, με την επιδοκιμασία της αντιπολίτευσης και με την πρόθυμη συναίνεση διαφόρων που επενδύουν πολιτικές και επιστημονικές καριέρες στην πατριδοκαπηλία, από «ψεκασμένη» απαίτηση της αντιμνημονιακής «αντίστασης» γίνεται εθνικό αίτημα. Ετσι εγκαθίσταται μονίμως στα σπλάγχνα του ελληνικού κράτους ακόμα μία απαίτηση που, με δεδομένη την άρνηση των εταίρων να την ικανοποιήσουν, μπορεί να δημιουργήσει ακόμα μία εθνική «απογοήτευση» και να τροφοδοτήσει ακόμα μία φορά συνθήκες αγανάκτησης για τους εταίρους μας. Επωάζεται, δηλαδή, ένα ακόμα κίνημα «αντίστασης» στους Γερμανούς, στη «γερμανική Ευρώπη», στους ξένους, στους άλλους που είναι κακοί και δεν συμμερίζονται τα δίκαια αιτήματά μας.

Οι πολιτικές σκοπιμότητες έχουν χρησιμοποιήσει πολλά τέτοια ανέφικτα (για πολλούς λόγους) αιτήματα. Ολα τους αφορούν παλαιές δόξες ή παλαιά τραύματα, όπως η διεκδίκηση των μαρμάρων του Παρθενώνα ή η διεκδίκηση ορολογίας περί «γενοκτονίας» των Ποντίων – η ελληνική Βουλή την ψήφισε εύκολα, αλλά οι παγκόσμιοι κανόνες για να αποκαλέσεις ένα ειδεχθές έγκλημα «γενοκτονία» δεν συμβαδίζουν με την ευκολία των ελλήνων βουλευτών.

Ανάλογο είναι το αίτημα διεκδίκησης γερμανικών αποζημιώσεων. Εγκαθιστά μια ζωτική ψευδαίσθηση, ότι κάποιοι (Ευρωπαίοι, και μάλιστα Γερμανοί) μας χρωστούν για τα δεινά που επεσώρευσαν στους προγόνους μας. Εχουμε λαμβάνειν περισσότερα από 200 δισ. Αντε να μας τα δώσουν να ρεφάρουμε.

Κανείς δεν σκέφτεται ούτε τις συνθήκες που έχουν μεσολαβήσει ούτε, περισσότερο, την εταιρική σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Ενωση, την ισχύ και την πρόοδο που έφερε στη χώρα αυτή η σχέση, τα χρήματα που έχουν εισρεύσει από την Ευρώπη με σχέδιο για την ανάπτυξη και όχι για να επιβεβαιωθεί ο ηρωισμός μας, αυτή η ζωτική εθνική αυταπάτη. Κανείς δεν σκέφτεται λογικά σ’ αυτήν τη χώρα;