Αόρατος άνθρωπος {LF}ή γαϊδούρι;{CR}

Θα το γράψω ψυχρά και δίχως φιοριτούρες: για να επιβιώσεις σήμερα στη δημοσιογραφία – ειδικά στην τηλεοπτική – πρέπει να είσαι είτε σαν τον «άνθρωπο χωρίς ιδιότητες» του Ρόμπερτ Μούζιλ, είτε κυπραίικο γαϊδούρι. Μέσος όρος δεν υπάρχει.

Είτε θα περνάς ανάμεσα στους ανθρώπους ως αόρατη – άοσμη – άγευστη σκιά που δεν την παίρνει κανείς χαμπάρι, είτε θα ορμάς καθημερινά μέσα στον κοινωνικό σωρό σαν αφηνιασμένο δαγκανιάρικο τετράποδο, που δεν το ενδιαφέρει πόσες κλωτσιές δίνει και πόσες τρώει.

Η ελληνική κοινωνία έχει μεταβληθεί σε μια πελώρια και αδυσώπητη αρένα. Το δόγμα «πας μη ων μεθ’ ημών, καθ’ ημών» είναι το ψωμοτύρι της. Το οποίο ψωμοτύρι ως τροφή των φτωχών και των τυφλά εξαγριωμένων, συμπληρώνεται από το αίμα των θυμάτων της αρένας. Ο Θεός να μας φυλάει.

Ο πρόσφατος αποτυχημένος τηλεοπτικός αυτοσαρκασμός μου με τα γυαλιά ηλίου επιβεβαίωσε τη μοίρα όσων δεν επιλέγουν τη μετάλλαξή τους σε σκιά, αλλά αφήνουν τον εαυτό τους να αυτοσχεδιάσει πάνω στα όρια. Την πάτησα.

Οι ίδιοι οι τυφλοί δεν αντέδρασαν, ίσως επειδή διαθέτουν περισσότερο μαύρο χιούμορ απ’ τους άλλους. Δέχτηκαν τη δημόσια συγγνώμη μου και με στήριξαν ερχόμενοι στην εκπομπή. Ηξεραν τη διαχρονική μου πορεία στήριξης των ΑΜΕΑ.

Αντιθέτως (και ερήμην των πραγματικά ενδιαφερομένων και θιγμένων) ο όχλος του «καθ’ ημών» επέπεσε πάνω μου με δολοφονικές διαθέσεις, πολιτικοποιώντας ακραία μια αποτυχημένη απόπειρα χιούμορ. Δεν τους ένοιαζαν οι τυφλοί, τους ένοιαζε να δουν έναν «διάσημο» μη συριζαίο να γκρεμίζεται.

Μπροστάρης του όχλου, πλασαρίστηκε αμέσως ο πλέον ακραίος των υπουργών, που τρέφεται από εμφυλιοπολεμικές αντιπαραθέσεις. Η δική μου αντίδραση (ως γνώστη ενός παιχνιδιού που απεχθάνομαι μεν, πλην είμαι παλιά καραβάνα) ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα: επέλεξα τον πιο αδύναμο κρίκο της υπόθεσης, τον νταή υπουργό δηλαδή, και όρμησα εναντίον του γενικεύοντας ακόμα περισσότερο το πεδίο αντιπαράθεσης.

Τον ξέσκισα και τότε, ω του θαύματος, κινητοποίησα πίσω μου ένα ακόμα μεγαλύτερο στράτευμα (αυτόκλητων υποστηρικτών μου) μέσα στο άναρχο χάος των social media. Η αρένα γέμισε αίματα, η εξέδρα χόρτασε προσωρινά κι εμείς οι εμπλεκόμενοι μετρούμε τις αναπηρίες που αποκτήσαμε, ως ενθύμια μιας συμπλοκής που μας βρήκε στα καλά καθούμενα και κυρίως στα εντελώς αχρείαστα.

Χαριτωμένο όλο αυτό; Ισως αν το βλέπεις απ’ έξω, αλλά δραματικό αν είσαι πρωταγωνιστής. Μπορούμε αλήθεια να ζούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Κι αν κάποιοι εξ ημών μπορούν, η χώρα διαθέτει τέτοιο περιθώριο;  Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς πάνω στα κάρβουνα της δηλητηριασμένης μεταμνημονιακής Ελλάδας.

Ο Αλέκος Σακελάριος χλευάστηκε πριν από εβδομήντα χρόνια, όταν υποστήριξε το δίκιο του φιλήσυχου οικογενειάρχη Θόδωρου στο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται». Ο Θόδωρος τότε, μέσα στην αγριότητα του μετακατοχικού εμφυλίου, ονειρεύτηκε μια δεύτερη κατοχή που θα μας ξαναδίδασκε όσα δεν μας είχε μάθει η πρώτη.

Μέχρι πρότινος θεωρούσα καθήκον μου να μετέχω στα δρώμενα της χώρας και της κοινωνίας μου στοχεύοντας μπροστά. Εσχάτως, μετατρέπομαι (εντός μου) όλο και περισσότερο σε Θόδωρο που κοιτά προς τα πίσω. Κακά στερνά μου (μας) επιφύλαξε η μοίρα…