Το Σπίτι του Καραγκιόζη

Βγαίνοντας από την αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, μετά το Ρέκβιεμ του Βέρντι όπως καθηλωτικά το παρουσίασε η Οπερα του Περμ υπό τη διεύθυνση του Θόδωρου Κουρεντζή, και κατεβαίνοντας στις σκάλες, βλέπεις τους τοίχους μπροστά σου διακοσμημένες με φιγούρες του Καραγκιόζη. Σε μέρες καλλιτεχνικής ευφορίας, σπάνιο πράγμα πια για το Μέγαρο, είναι ένα σοκ να βλέπεις προβεβλημένο το πρότυπο του πονηρού έλληνα καταφερτζή ως πρόταση, έστω παιδικού, θεάματος. Τι γυρεύει ο Καραγκιόζης, με τόση προβολή μάλιστα, στον ναό της τέχνης του υψηλού;

Το ερώτημα απαντάται στην ιστοσελίδα του οργανισμού. Εδώ και καιρό, εντός του Μεγάρου, έχει στηθεί «το σπίτι του Καραγκιόζη», που λειτουργεί ως «πολυδιάστατη παράσταση – εκπαιδευτικό πρόγραμμα». Ετσι αναγνωρίζει το Μέγαρο «την αξία και τον ρόλο της παράδοσης». Ενας οργανισμός αισθητικής καλλιέργειας και απόλαυσης πρωτίστως της δυτικής μουσικής το έριξε στην παράδοση – στην πιο προσιτή εκδοχή της. Προφανώς, το «πρότζεκτ» (έτσι τα λένε αυτά τα πράγματα) είναι εκσυγχρονισμένο, αναφέρεται στο σήμερα και ο Καραγκιόζης έχει ένα διαχρονικό μήνυμα αγάπης, ειρήνης και ανθρωπισμού. Ευκολάκια, να τα καταλαβαίνουν όλοι, ιδού το πολιτιστικό αποτύπωμα του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα και στο Μέγαρο.

Μη νομίζετε ότι αυτό το αποτύπωμα αφορά μόνο μια άστοχη επιλογή. Στην πραγματικότητα, τα τελευταία χρόνια το Μέγαρο Μουσικής έχει προσχωρήσει στη λογική του Καραγκιόζη. Προχθές, για παράδειγμα, μια γυναίκα καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο (τα στοιχεία της στη διάθεσή μας) και η συνοδός της, δεν κατάφεραν να βρεθούν στην αίθουσα της συναυλίας, επειδή, λόγω πτώσης της ηλεκτρικής τάσης, είχε χαλάσει το μοναδικό ασανσέρ που οδηγούσε εκεί από το πάρκινγκ! Υπό άλλες συνθήκες, θα την έπαιρνε στην πλάτη του, ει δυνατόν, κάποιο στέλεχος. Σήμερα…

Εντάξει μωρέ, Ελλάδα είναι, η χώρα του Καραγκιόζη, θα μπορούσε να πει κανείς σχολιάζοντας – στο κάτω κάτω και στους άθλιους δρόμους των πόλεων δεν υπάρχει διάβαση για ανάπηρους που να μην έχει καταληφθεί από οχήματα. Αλλά το Μέγαρο δεν φτιάχτηκε ως μικρογραφία της χώρας. Πρότυπό του δεν είναι η κατάλυση της τάξης του λόγου – την οποία εκπροσωπεί, πρώτος ανάμεσα σε ίσους, με τις ελληνικούρες του ο Πρωθυπουργός, που στο παρελθόν έκανε συμβολικά κομματική συνεδρίαση στο άντρο της αστικής κουλτούρας. Προορισμός του Μεγάρου ήταν η πολιτιστική εξύψωση του κοινού. Οχι το Σπίτι του Καραγκιόζη.

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Χρήστου Λαμπράκη.