Ιστορία

«Τότε», είπε η Ντόρα Μπακογιάννη στην τηλεοπτική της αφήγηση για το καλοκαίρι του 2015, «ο κ. Μεϊμαράκης είχε πει στον κ. Τσίπρα ξεκάθαρα ότι στηρίζουμε και αν θέλετε να περπατήσουμε μαζί, να βγάλουμε την Ελλάδα από την κρίση, θα το κάνουμε». Να περπατήσουν δηλαδή μαζί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σαν ένας μεγάλος συνασπισμός, που τους ένωνε η ψήφιση του τρίτου Μνημονίου. «Η απάντηση», συνέχισε, «του κ. Τσίπρα ήταν, πρώτον, να τον κοροϊδέψει και να κάνει εκλογές, γιατί του είχε πει ότι δεν θα κάνει εκλογές, και, δεύτερον, να διαλέξει ως αξιόπιστο συνεταίρο του τους ΑΝΕΛ». Ας πούμε πως αυτά ήταν γεγονότα. Μετά ήρθε η μπακογιάννεια ανάλυση: «Αν δεν είχε πάει σε εκλογές, θα μπορούσε να είχε γίνει μια συζήτηση». Εντάξει, η Μπακογιάννη δεν είναι δέσμια των ταμπού του κόμματός της. Εχει ψηφίσει και το πρώτο Μνημόνιο, άλλωστε. Αρα μπορεί να διατείνεται – και να γίνεται πιστευτή όταν το διατείνεται – ότι η εθνική συνεννόηση υπερέχει του νεοδημοκρατικού συμφέροντος. Εκείνη, λοιπόν, μάλλον γεννήθηκε έτοιμη να συμμετάσχει σε έναν μεγάλο συνασπισμό.

Ετοιμότητα
Σύμφωνα με έναν απαράβατο για τους ιστορικούς κανόνα: Με «αν» δεν γίνεται ιστορία. Οπότε, ήταν πράγματι έτοιμη η κεντροδεξιά παράταξη για μια τέτοια συνεργασία; Οι γνώστες των εσωκομματικών παρασκηνίων επιμένουν πως παρά τον φόβο τους για ένα Grexit η πλειονότητα των γαλάζιων στελεχών δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη συμπόρευση με τον αντίπαλο. Ούτε τον εμπιστεύονταν. Οποιος θυμάται το διχαστικό κλίμα της εποχής δεν δυσκολεύεται να πιστέψει ότι «το κόμμα δεν θα ακολουθούσε εύκολα τον τότε αρχηγό του». Παρεμπιπτόντως, επειδή ακόμη και οι ιστορικού τύπου διηγήσεις των πολιτικών προσφέρονται για μικροπολιτικού τύπου αναγνώσεις, η συγκεκριμένη μάλλον δεν βοηθά και πολύ τον Μεϊμαράκη στο κυνήγι του ευρωσταυρού. Ειδικά εφόσον προστεθεί στο σχόλιό του για την πρόταση υποψηφιότητας Τσίπρα για Νομπέλ Ειρήνης που «αναμφίβολα είναι τιμητική για τη χώρα». Υπό την έννοια πως –καλώς ή κακώς– στα αυτιά του δεξιού και κεντροδεξιού ακροατηρίου, έπειτα από μια συριζαϊκή τετραετία, δεν ηχεί ευχάριστα κανένας πολιτικός καθωσπρεπισμός απέναντι στην κυβερνώσα Αριστερά.