Ο Βαρουφάκης με τα χρυσά μαλλιά

Α όχι, λέει, δεν της είπε «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες». Εχει και δεκάδες βίντεο εκείνων των ημερών με τις διηγήσεις του, αλλά έχει να εξιστορήσει κι εκείνη πολλά από εκείνες τις ημέρες. Πραγματικά όμως. Ποιος αντέχει ακόμη έναν Βαρουφάκη; Ποιος αντέχει όλη αυτή τη φλυαρία έστω και αν η ανεξάντλητη πηγή της δεν είναι ο Βαρουφάκης με το ξυρισμένο κεφάλι αλλά ένας Βαρουφάκης με χρυσά μαλλιά; Ποιος άλλος εκτός από τον Γιάνη Βαρουφάκη και τη Δανάη Στράτου;

Η σύζυγος Βαρουφάκη δεν έσπασε τη σιωπή της ως σύζυγος. Την έσπασε ως υποψήφια του συνδυασμού του συζύγου. Αλλά ακόμη κι αν δεν είναι του ανδρός της αλλά του κόμματος του ανδρός της, γιατί την έσπασε; Για να πει ό,τι λέει κι εκείνος; Για να αφηγηθεί βαρουφακικά τις ημέρες του ’15 σαν ηχώ του ανδρός της; Από τις πρώτες εμφανίσεις της ως MέΡΑ 25 φαίνεται πως ο σκοπός είναι αυτός – ο Βαρουφάκης με τα χρυσά μαλλιά είναι η ηχώ του αφηγήματος. Αλλά είναι πολύ. Η προσθήκη ενός Βαρουφάκη στον ήδη υπάρχοντα δεν είναι αριθμητική πρόοδος, είναι γεωμετρική. Είναι όπως περιγράφουν οι έμπειροι γονείς στους επίδοξους τα βάσανα του πολλαπλασιασμού της σποράς τους: ένα ίσον κανένα, δύο ίσον εκατό.

Οι Βαρουφάκηδες, ο αυθεντικός ξυρισμένος κι εκείνος με τα χρυσά μαλλιά, δεν είναι παιδιά. Δεν είναι από βιολογικής άποψης. Γιατί κατά τ’ άλλα ο κόσμος τους είναι αυτός της ηδυπαθούς ανωριμότητας – της ακραία ηδυπαθούς. Είναι της θεωρίας των παιγνίων – ο Βαρουφάκης δεν έπαιξε με τη θεωρία στην οικονομική επιστήμη αλλά στην πραγματική ζωή με την περιπετειώδη ανεμελιά που θα έλυνε το παιδί το χειρόφρενο ενός αυτοκινήτου για να το δει να τσουλάει ακυβέρνητο στην κατηφόρα.

Ναρκισσισμός

Τα μεγέθη δεν είναι ασφαλώς τα ίδια. Η Στράτου είναι ο ναρκισσισμός που φύεται στη σκιά ενός ναρκισσισμού, η απεραντοσύνη του οποίου δεν μπορεί να συγκριθεί ενδεχομένως με εκείνη του σύμπαντος αλλά της ακόμη πιο απέραντης βλακείας. Φύεται στη σκιά του ναρκισσισμού και συγχρόνως τον θρέφει: Είναι εκείνη που, σύμφωνα με την ίδια, παρότρυνε στον Βαρουφάκη να καταγράψει στην κάμερα τις αφηγήσεις, ή τη φλυαρία, που η κούραση της ημέρας δεν του επέτρεπε να πληκτρολογήσει στον υπολογιστή. Ο ξυρισμένος Βαρουφάκης κάθεται στο κρεβάτι, ο Βαρουφάκης με τα χρυσά μαλλιά κρατάει την κάμερα. Εκείνος σκηνοθετεί τον εαυτό του, εκείνη τον σκηνοθέτη κι οι δυο μαζί τον προσωπικό τους μύθο. Μέχρι που εκείνη έσπασε τη σιωπή της. Θα αγωνιστεί, λέει, για «την εκδημοκράτιση της Ευρώπης και τη διαφάνεια στην Ευρώπη, πράγματα που κινδυνεύουν». Ο ίδιος στομφώδης βερμπαλισμός. Μόνο το μαλλί αλλάζει.

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ

«Δεν είπε “αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες”, είπε “σκέψου να έλεγα, αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες”». Εχει σημασία; Εχει σημασία εάν εμπνεύστηκε από την ταινία «Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά» όταν ένα τέτοιο γεγονός έχει τελεστεί με τη δική του υπογραφή; Εχει νόημα η άρση της παρεξήγησης την οποία προκάλεσε ένας αμερικανός δημοσιογράφος όταν το ίδιο το γεγονός είχε ένα τέτοιο κόστος;  Δεν χρειάζεται να απαντήσει ο ίδιος. Αλλά ούτε και η ηχώ του.