Η μικρή ΔΕΗ θα έφερνε έσοδα έως 2 δισ. ευρώ
Ο πρώην πρόεδρος της ΔΕΗ μιλάει στα «ΝΕΑ» και θεωρεί {LF}ότι απέτυχε το σχέδιό της για να χάσει το 50% των πελατών, {LF}όχι μόνο χωρίς κανένα αντάλλαγμα, αλλά επιδοτώντας {LF}τους ανταγωνιστές της στη λιανική αγορά μέσω {LF}των δημοπρασιών ΝΟΜΕ
Ποσό της τάξεως του 1,5 με 2 δισ. ευρώ θα έβαζε στο ταμείο της η ΔΕΗ όταν θα ολοκληρωνόταν η πώληση της «μικρής ΔΕΗ», δηλαδή του χαρτοφυλακίου με 30% πελατών και μονάδων.
Την αποκάλυψη αυτή κάνει ο πρώην πρόεδρος της δημόσιας εταιρείας Αρθούρος Ζερβός με συνέντευξή του στα «ΝΕΑ». Θεωρεί πως το συγκεκριμένο σχέδιο, που θέσπισε η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ όταν βρισκόταν εκείνος στο τιμόνι της επιχείρησης και ακύρωσε η σημερινή κυβέρνηση, ήταν το καλύτερο για τη ΔΕΗ και το άνοιγμα της αγοράς.
Ο Αρθούρος Ζερβός, ο οποίος εξελέγη για τρίτη φορά πρόεδρος στο διεθνές δίκτυο προώθησης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας REN 21, εξηγεί επίσης γιατί είναι «καταστροφικές» για τη ΔΕΗ οι τρέχουσες αποφάσεις μείωσης του μεριδίου της στην αγορά κάτω από το 50% και της πώλησης του 40% των λιγνιτικών μονάδων. Μιλά ακόμη για το νέο τοπίο που διαμορφώνουν οι ΑΠΕ παγκοσμίως.
Κύριε Ζερβέ, εκλεγήκατε για τρίτη φορά πρόεδρος στο διεθνές δίκτυο REN 21. Τι πρεσβεύει αυτό το δίκτυο και ποιοι οι στόχοι του;
Το REN 21 είναι ένα δίκτυο πολιτικής για τις ΑΠΕ, που έχει ως στόχο την ταχεία προώθηση και ανάπτυξή τους σε παγκόσμια κλίμακα. Είναι ο πλέον αναγνωρισμένος παγκοσμίως, στον τομέα των ΑΠΕ, μη κυβερνητικός οργανισμός και μέλη του είναι κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμοί, εκπρόσωποι της βιομηχανίας, περιβαλλοντικών οργανώσεων, ακαδημαϊκοί και επιστήμονες.
Υπάρχει όντως στροφή παγκοσμίως προς τις ΑΠΕ; Είναι εφικτό να υλοποιηθούν οι στόχοι που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι το 2030;
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια έκρηξη εγκαταστάσεων φωτοβολταϊκών και αιολικών συστημάτων παγκοσμίως. Πάνω από τα δύο τρίτα των νέων εγκαταστάσεων ηλεκτροπαραγωγής είναι από ΑΠΕ. Καταλυτικός παράγοντας είναι η ραγδαία υποχώρηση του κόστους παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ. Σήμερα, στις περισσότερες αγορές, οι ΑΠΕ αποτελούν τον φθηνότερο τρόπο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για νέες εγκαταστάσεις. Οι στόχοι που έχει θέσει η ΕΕ για το 2030 είναι απόλυτα εφικτοί.
Η Ελλάδα μπορεί να πετύχει τους στόχους για τη διείσδυση των ΑΠΕ και την καθαρή ενέργεια μέχρι το 2020 και είναι εφικτή η ανάπτυξη υπεράκτιων αιολικών σταθμών;
Η Ελλάδα δεν θα πετύχει τους στόχους του 2020. Το διάστημα 2008-2013, η συνεισφορά των ΑΠΕ στη συνολική ενεργειακή κατανάλωση της χώρας μας αυξήθηκε από 8% σε 15%, αλλά από το 2013 και μετά παρέμεινε στάσιμη. Τώρα είναι πολύ αργά για να φθάσουμε το 18% το 2020. Για να πετύχουμε τον στόχο του 2030 (32% με βάση το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα) χρειάζεται μια πραγματική επανάσταση στον ενεργειακό τομέα της χώρας. Χρειάζεται να αναπτυχθούν το ταχύτερο δυνατό διασυνδέσεις, έξυπνα δίκτυα και συστήματα αποθήκευσης ενέργειας, χωρίς τα οποία δεν γίνεται να αναπτυχθούν οι ΑΠΕ στην κλίμακα που χρειαζόμαστε. Αν στο Αιγαίο δεν προχωρήσουν μεγάλα έργα ΑΠΕ, συμπεριλαμβανομένων υπεράκτιων αιολικών σταθμών, η ανάπτυξη των οποίων είναι απόλυτα εφικτή, δεν μπορούμε να πιάσουμε τους στόχους.
Είχατε διατελέσει πρόεδρος της ΔΕΗ και δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να σας ρωτήσω για το αν υπάρχει τρόπος η δημόσια εταιρεία να βγει από τη σημερινή άσχημη οικονομική κατάσταση.
Για να βγει η ΔΕΗ από τη σημερινή άσχημη οικονομική της κατάσταση χρειάζεται άμεσα συνολική αλλαγή στις πολιτικές που καθορίζουν τη λειτουργία της: αλλαγή του ρυθμιστικού πλαισίου και προσαρμογή της στις νέες συνθήκες. Και τα δύο μέτρα που εφαρμόστηκαν για το άνοιγμα της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, δημοπρασίες ΝΟΜΕ και αποεπένδυση στον λιγνίτη, απέτυχαν και επιβάρυναν υπέρμετρα τη ΔΕΗ. Η πρόβλεψη του τρίτου Μνημονίου για 50% μείωση του ποσοστού της ΔΕΗ στη λιανική αγορά μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους ήταν, προφανώς, ανέφικτη και καταστροφική για τη ΔΕΗ. Και οι δύο πλευρές (κυβέρνηση και εταίροι) χωρίς ιδεοληψίες και εμμονές πρέπει να επανεξετάσουν τα μέτρα που θα ανοίξουν την αγορά με υγιή και βιώσιμο τρόπο, με κύριο γνώμονα την προστασία της ΔΕΗ. Η ΔΕΗ από τη μεριά της εκπόνησε, πριν από περίπου έναν χρόνο, ένα στρατηγικό σχέδιο που προβλέπει σημαντικά μέτρα για τη λειτουργία της στις νέες συνθήκες. Θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα στην πλήρη εφαρμογή του.
Πιστεύετε ότι η υπόθεση της πώλησης των λιγνιτικών μονάδων ανοίγει την αγορά ηλεκτρισμού ή χρειάζονται άλλα πιο δομικά μέτρα;
Η υπόθεση του ανοίγματος της αγοράς μέσω της παραχώρησης λιγνιτωρυχείων ή πώλησης λιγνιτικών μονάδων ανήκει στις προηγούμενες δεκαετίες. Είναι πραγματικά αστείο να μιλάμε σήμερα για πλεονέκτημα της ΔΕΗ στον λιγνίτη. Φάνηκε εξάλλου από το μικρό ενδιαφέρον των επενδυτών στον τρέχοντα διαγωνισμό. Είναι μία από τις ιδεοληψίες και εμμονές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το άνοιγμα της αγοράς χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση. Οποιεσδήποτε αποφάσεις πρέπει να συνδέονται με τη λειτουργία του target model. Οχι επιπλέον στρεβλώσεις σε μία στρεβλή αγορά.
Τελικά, μήπως το σχέδιο για την πώληση της «μικρής ΔΕΗ» μπορούσε να οδηγήσει σε καλύτερη πορεία την εταιρεία στο νέο τοπίο της αγοράς ηλεκτρισμού όπως διαμορφώνεται;
Από τα πράγματα, όπως εξελίχθηκαν, νομίζω ότι είναι προφανές ότι το σχέδιο της «μικρής ΔΕΗ» ήταν ένα καλύτερο σχέδιο για τη ΔΕΗ. Οταν ολοκληρωνόταν η διαδικασία, η ΔΕΗ θα έβαζε στο ταμείο της 1,5 με 2 δισ. ευρώ, με την πώληση του 30% σε μονάδες και πελατολόγιο. Η εναλλακτική που προκρίθηκε ήταν να χάσει το 50% των πελατών, όχι μόνο χωρίς κανένα αντάλλαγμα, αλλά επιδοτώντας τους ανταγωνιστές της στη λιανική αγορά μέσω των δημοπρασιών ΝΟΜΕ. Χάνοντας δηλαδή μέχρι το τέλος του 2018 πάνω από 300 εκατ. ευρώ, και το χάσιμο συνεχίζεται αυξανόμενο. Επιπλέον, η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να πουλήσει περίπου το 40% των λιγνιτικών μονάδων της με τα ορυχεία τους. Οπως φάνηκε από τον διαγωνισμό που κατέληξε άγονος και επαναλαμβάνεται, εάν τελικά πουληθούν οι μονάδες το τίμημα θα είναι πολύ μικρό και αν δεν πουληθούν, τότε η ΔΕΗ θα υποχρεωθεί να δημοπρατήσει μέσω ΝΟΜΕ μεγαλύτερες ποσότητες, που πιθανότατα θα υπερβαίνουν το σύνολο της υδροηλεκτρικής και λιγνιτικής της παραγωγής, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την άσχημη οικονομική της κατάσταση.













