Κάθετη μονάδα έξυπνου μπάσκετ!

Ο Γιάννης Αγραβάνης νίκησε τον ωσεί παρόντα (καθώς δεν αγωνίσθηκε καθόλου) αδερφό του, Δημήτρη…

Ο Βασίλης Μουράτος νίκησε την ομάδα που τον κουβάλησε από τους Αγίους Αναργύρους και τον έβαλε στην κεντρική σκηνή…

Ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος νίκησε τον Ολυμπιακό, στον οποίο έζησε μεγάλες στιγμές…

Και ο Αργύρης Πεδουλάκης, στον οποίο κατά μείζονα λόγο εικονογραφείται η πορεία του Περιστερίου, τους νίκησε όλους (πλην ενός ακόμη), αποδεικνύεται ένας προπονητής παντός καιρού και συνάμα πρωταγωνιστεί ως κατά συρροήν δολοφόνος στο remake του Ηannibal Lector!

Για το Περιστέρι ο 55χρονος προπονητής είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένας προπονητής: παίζει επίσης τον ρόλο του δασκάλου, του μέντορα, του ινστρούχτορα, του παρόχου κινήτρων, του εμψυχωτή και πάει λέγοντας.

Αν και νεοφώτιστο στην Basket League στην οποία επέστρεψε ύστερα από πέντε χρόνια το Περιστέρι δεν είναι πιτσουνάκι, αλλά άγριο αρπακτικό. Σκέτο γεράκι που άμα τη επιστροφή του στην… πανίδα της Basket League όχι μόνο δεν κινδύνευσε και επ’ ουδενί μπήκε στη διαδικασία της αγωνίας για τη σωτηρία του, αλλά πετάει σε υψηλά στρώματα και διεκδικεί το πλεονέκτημα έδρας στον πρώτο γύρο των πλέι οφ.

Συν τοις άλλοις, το Περιστέρι που εκκίνησε στη σεζόν με 7-0 (μέχρι να γνωρίσει την πρώτη ήττα του από τον Παναθηναϊκό) βάζει κι άλλο ένα στοίχημα: να ρίξει στο καναβάτσο τουλάχιστον από μια φορά όλες τις υπόλοιπες ομάδες της Basket League και θα έχει σημαδέψει διάνα αυτό τον στόχο, εφόσον στην έσχατη αγωνιστική νικήσει στην έδρα του τον (ανταγωνιστή του) ΠΑΟΚ.

Δύο άξονες

«Εγώ είμαι σαράντα χρόνια φούρναρης και δεν μπαίνω στο τριπάκι των ρεκόρ και των σερί» τόνισε χθες στα «ΝΕΑ» ο Αργύρης Πεδουλάκης. «Επιμένω ότι περπατάμε βήμα προς βήμα την εμπειρία και γι’ αυτό κιόλας νικήσαμε τον μεν Παναθηναϊκό μετά τη… σφαλιάρα των 28 πόντων στο Λαύριο, τον δε Ολυμπιακό μετά την ήττα από τον Πανιώνιο. Ο,τι κι αν συμβεί, η πορεία μας είναι αταλάντευτη και εδράζεται σε δύο άξονες: αφενός να γίνουμε μια μονάδα κάθετης παραγωγής που θα αναδεικνύει από τα φυτώριά της παίκτες για να επανδρώσουν την πρώτη ομάδα και αφετέρου να παίζουμε έξυπνο, σκεπτόμενο και στοχευμένο μπάσκετ. Ακόμη και στο ΝΒΑ οι ομάδες πλέον παίζουν με μυαλό και όχι μονάχα για το σκορ και το θέαμα, όπως παλαιότερα που τους αρκούσε να κάνουν ένα clear out και να πάνε στο ένας εναντίον ενός».