Ο Τσίπρας απέναντι στο Brexit

Επειδή οφείλουμε να τα ομολογούμε τα καλά μας, πρέπει επιτέλους να αποδεχθούμε με εθνική περηφάνια ότι εξάγουμε τεχνογνωσία. Δείτε, ας πούμε, τι γίνεται τώρα στη Βρετανία. Το asset Γιάνης Βαρουφάκης, μετά το επιτυχημένο πέρασμά του από τη χώρα μας, κάνει μεγάλη καριέρα αντιστασιακού και συμβούλου του Τζέρεμι Κόρμπιν. Και τώρα, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στο πολιτικό σύστημα της Γηραιάς Αλβιώνος, που ζει τη διάλυση με την αποτυχία του να συμφωνήσει για τους όρους του Brexit.

Οπως το συνόψισε ο τίτλος του Bloomberg, ο ειδικός στην ανατροπή δημοψηφισμάτων υποστήριξε στην προχθεσινή Σύνοδο Κορυφής ότι η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μια απόφαση του λαού της που μπορεί «ακόμη» να αποτραπεί. Κι όμως, όχι, δεν εννοούσε με ένα νέο δημοψήφισμα στο οποίο ο κυρίαρχος λαός θα ανατρέψει την προηγούμενη ψήφο του, αλλά, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μέσω της συμμετοχής του στις ευρωεκλογές που θα γίνουν λόγω της μακράς παράτασης της παραμονής ελλείψει συμφωνίας. Οτι μια μαζική συμμετοχή θα μπορεί να θεωρηθεί de facto θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ; Ανεξαρτήτως αποτελέσματος; Τι ποσοστό συμμετοχής απαιτεί το «σχέδιο» αυτό ώστε να επιτευχθεί αυτή η «ήττα των Brexiteers» που προσδοκά ο Πρωθυπουργός μας; Οι λεπτομέρειες της ιδέας του δεν έχουν γίνει προσώρας γνωστές.

Την προηγούμενη φορά που σχολίασε δημόσια τα όσα συμβαίνουν στη Βρετανία ο Αλέξης Τσίπρας, είχε δηλώσει πως εκπλήσσεται. Και πώς να μην εκπλήσσεται δηλαδή που μια χώρα με βαθιά κοινοβουλευτική παράδοση φτάνει σε τέτοιο τέλμα προκειμένου να συναποφασιστεί ο καλύτερος τρόπος για την εφαρμογή της εκπεφρασμένης επιθυμίας του λαού της. Αντί να πει η Τερίζα Μέι «αχ, σόρι, τελικά δεν γίνεται αλλιώς», να πάρει την ψήφο όσων θέλουν να μείνουν στην ΕΕ και μετά να λέει στις συνεντεύξεις ότι «ΟΚ, είχαμε αυταπάτες, αλλά τώρα μάθαμε». Νοικοκυρεμένα πράγματα.

Η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΤΟΥ 2015. Ο βρετανικός λαός δεν είχε την τύχη να ζήσει τη σοσιαλιστική φαντασίωση του 2015, το δημοψήφισμα που έγινε σε μία εβδομάδα από την ανακοίνωσή του, αλλαγή στην εκλογική νομοθεσία με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, δωρεάν μέσα μαζικής μεταφοράς, capital controls, ατελείωτες ουρές στις τράπεζες μέρα – νύχτα, χορούς και πανηγύρια, τον υπουργό Αμυνας να λέει ότι ο Στρατός εγγυάται την ασφάλεια και στο εσωτερικό της χώρας και σενάρια για εισαγωγές από τη Λατινική Αμερική.

Επίσης δεν έζησε ένα δημοψήφισμα με ένα ερώτημα που σήμαινε τίποτα και τα πάντα μαζί. Αυτό πρέπει να εξαχθεί ως πολιτική μεθοδολογία υψηλού επιπέδου. Πώς την πάτησαν οι Βρετανοί; Τους ρώτησαν με ένα Ναι ή ένα Οχι να πουν αν θέλουν να μείνουν ή να φύγουν από την ΕΕ. Ενώ εδώ εμάς, το 2015, μας ρώτησαν αν δεν εγκρίνουμε ή εγκρίνουμε (με αυτήν τη σειρά) ένα οικονομοτεχνικό κείμενο με τη θέση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τη βιωσιμότητα ή μη του ελληνικού χρέους (πρέπει κάποτε να γίνει ένα γκάλοπ ποιος το διάβασε πριν πάει να ψηφίσει) καθώς κι ένα προσχέδιο συμφωνίας για τον δανεισμό της Ελλάδας από τον μηχανισμό στήριξης, το οποίο, τη μέρα της ψηφοφορίας, δεν ήταν καν στο τραπέζι πια ως επιλογή. Η ανατροπή μιας τέτοιας επιτυχίας, με τη στήριξη της αντιπολίτευσης, ήταν μια σαφώς πιο εύκολη υπόθεση από την καθαρή εντολή που ζήτησαν και πήραν οι Βρετανοί από τον λαό τους.

Αν πάντως, λέμε τώρα, σκεφτούν να κάνουν δημοψήφισμα, θα μπορούσε να δοθεί μια χείρα βοηθείας από την ελληνική κυβέρνηση, στο όνομα της αλληλεγγύης. Θα μπορούσε να γράψει το νέο ερώτημα κάπως έτσι: «Δεν συμφωνείτε ή μήπως συμφωνείτε με το έγγραφο με αριθμό πρωτοκόλλου TF50 (2018) 55, με το οποίο μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ;».