Ενα σύστημα απομάχων της ζωής

^«Είμαι 72 ετών και νομίζω ότι κάποια στιγμή τα άτομα δεν είναι ανάγκη να συνεχίζουν. Υπάρχουν οι νεότεροι. Εχω μεγάλη ανάγκη να είμαι σε πιο κανονική φάση με την οικογένειά μου και τους φίλους μου». Λέγεται κόπωση και μπορεί να τη δει κανείς από την πλευρά του υπουργού Παιδείας έτσι όπως την περιέγραψε ο ίδιος στον ραδιοφωνικό σταθμό News 247, ανακοινώνοντας την αποχώρησή του από την πολιτική μετά τις εκλογές.

Αλλά πώς θα περιέγραφε το ίδιο συναίσθημα ένας εκπαιδευτικός; Θα μπορούσε να πει πως έχει την «ανάγκη μιας πιο κανονικής φάσης με την οικογένειά του και τους φίλους του» και να παραδώσει τη σκυτάλη στη νεότερη γενιά; Οχι ακριβώς. Το ρεπορτάζ λέει πως η προοπτική μιας σύνταξης για τους νέους συνταξιούχους μόλις στο 40% των εν ενεργεία αποδοχών αναγκάζει πολλούς εκπαιδευτικούς να διδάσκουν έως τα 67 τους χρόνια. Ασφαλώς δεν είναι ηλικιωμένος κάποιος στα 67 του. Αλλά ο υπουργός Παιδείας το ξέρει: «Κάποια στιγμή τα άτομα δεν είναι ανάγκη να συνεχίζουν».

Κουρασμένη διδασκαλία

Ας το δει κανείς τώρα από την άλλη πλευρά, από την πλευρά των μαθητών που έχουν απέναντί τους δασκάλους κουρασμένους και χωρίς κίνητρο. Και θα δει ένα εκπαιδευτικό σύστημα αποκαμωμένων ανθρώπων. Εκπαιδευτικών που θα μετράνε περισσότερο ή λιγότερο υπομονετικά όχι μέρες αλλά χρόνια αλλά και μαθητών που θα πρέπει να κάνουν σχεδόν την ίδια υπομονή για να τελειώσει και το δικό τους μαρτύριο – το μαρτύριο μιας κουρασμένης διδασκαλίας.

Στην ίδια συνέντευξη ο υπουργός Παιδείας ζήτησε από την κοινωνία να εμπιστευτεί το δημόσιο σχολείο. Αλλά οι όροι δεν είναι αμοιβαίοι. Ο εκπρόσωπος της Πολιτείας δεν εμπιστεύεται τα σχολεία, τους αφαιρεί και τα τελευταία ίχνη αυτονομίας όπως στην περίπτωση των πρότυπων και πειραματικών σχολείων των οποίων αποδυναμώνει την επιστημονική επιτροπή. Ο υπουργός καταργεί στο σύνολό του τον νόμο που είχε ψηφιστεί επί υπουργίας Διαμαντοπούλου και μαζί με αυτόν καταργεί και τη μοναδική περίπτωση αξιολόγησης εκπαιδευτικών που ήταν αυτή των πρότυπων και πειραματικών. Αφαιρεί, με άλλα λόγια, ένα βασικό κίνητρο που έχει ένας εκπαιδευτικός να επιμορφώνεται συνεχώς, να βελτιώνεται, να καινοτομεί, να παραμένει στην επικράτεια της διαρκούς αναζήτησης.

Συνταξιούχοι μαθητές

Ενδεχομένως να μην είναι στις προθέσεις του. Αλλά ο μέλλων απόμαχος υπουργός κατασκευάζει ένα εκπαιδευτικό σύστημα απομάχων της ζωής. Ενα εκπαιδευτικό σύστημα συνταξιούχων εκπαιδευτικών που δεν έχουν συνταξιοδοτηθεί στην ώρα τους και συνταξιούχων μαθητών που συνταξιοδοτούνται πολύ πριν από την ώρα τους και χωρίς να το καταλάβουν. Και μια εκπαιδευτική κοινότητα που, σαν τον υπουργό Παιδείας σε μερικούς μήνες, εκεί ανάμεσα στη θαλπωρή και τη μακαριότητα της οικογένειας και των φίλων, θα γέρνει για να πάρει έναν υπνάκο.

Η ΦΑΣΗ

Θα είναι πάντα θέμα φάσης. Ο υπουργός επιθυμεί να βρίσκεται σε μια πιο κανονική φάση με την οικογένειά του και τους φίλους του, αλλά βρίσκεται και σε διαφορά φάσης με την κοινωνία. Στη χώρα που διαθέτει ένα από τα πιο συγκεντρωτικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, αυτό που προτείνει είναι περισσότερος συγκεντρωτισμός. Περισσότερος έλεγχος. Περισσότερη ασφυξία. Και σχολικές μονάδες που αντί να σφύζουν από ζωή θα λειτουργούν σαν γερασμένα κύτταρα.