Εξοικείωση {LF}με το παράλογο

Φόβος. Οχι η ανησυχία του ανθρώπου που ζει στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης και η καθημερινότητα επηρεάζεται από δεκάδες παράγοντες, αλλά ο φόβος που ξεπηδάει όταν το βασικό ένστικτο της επιβίωσης μυρίζεται απειλή. Φόβος θανάτου. Αυτόν βιώνουν τα τελευταία χρόνια οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» κάτοικοι των Εξαρχείων. Τη στοιχειώδη ασφάλεια που είναι βασικό συστατικό της Δημοκρατίας .

«Αυτό έχει τελειώσει προ πολλού» μου λέει η φίλη Γιούλα Κουγιά. «Ο,τι έχει σχέση με ευνομούμενο κράτος, ό,τι έχει σχέση με τη λογική, έχει τελειώσει στα Εξάρχεια». Κάτοικος της περιοχής εδώ και 37 χρόνια, από τότε που, μόλις τέλειωσε το σχολείο, ήρθε από την περιφέρεια στην Αθήνα, διάλεξε τη γειτονιά διότι τριγύρω ήταν, εκείνη την εποχή, οι εφημερίδες και οι εκδοτικοί οίκοι που αποτελούσαν τα κέντρα των επαγγελματικών της δραστηριοτήτων. Μια συνοικία με τους δικούς της μποέμ ήρωες, όπως ήταν η Κατερίνα Γώγου και ο Νικόλας Ασιμος που κυκλοφορούσε με ένα νεκρό περιστέρι στο κεφάλι. «Εδώ και 15 χρόνια δεν υπάρχει ίχνος αυτής της εναλλακτικής αθωότητας. Είναι πλέον μια περιοχή στο έλεος των συμμοριών που πουλάνε ναρκωτικά και εκμεταλλεύονται γυναίκες. Και επιτίθενται στους καταχρεωμένους μαγαζάτορες διότι έτσι υποτίθεται ότι χτυπούν τον καπιταλισμό».

Η καθημερινότητα των κατοίκων παραπέμπει σε νεκρή ζώνη. Δεν υπάρχουν εδώ τράπεζες ούτε ΑΤΜ για να εξυπηρετηθούν, ακόμη και το Ταχυδρομείο έχει φύγει. Ασθενοφόρα δεν μπορούν να προσεγγίσουν, η Πυροσβεστική πρέπει πρώτα να στείλει αστυνομικούς με πολιτικά, να κάνουν αυτοψία αν όντως πρόκειται για φωτιά, πλημμύρα ή εγκλωβισμό κάποιου σε ασανσέρ. Το χειρότερο, όμως, λέει η Γιούλα, είναι η εξοικείωση με το παράλογο, με τον ήχο από τους πυροβολισμούς, τη μυρωδιά του καμένου. «Διακρίνουμε πλέον αν πρόκειται για κρότου λάμψης, μολότοφ ή δακρυγόνα. Είναι σαν να έχουμε εκπαιδευθεί σε πόλεμο. Το χειρότερο όμως είναι ότι κάθε πρωί ξυπνάμε με ένα πένθος, έναν θρήνο για ό,τι έχει χαθεί το προηγούμενο βράδυ».