Οι 365 μέρες μιας γοητευτικής αλλαγής

Με μπλε κοστούμι, λευκό πουκάμισο και κόκκινη γραβάτα. Λιγάκι αγχωμένος από τη θορυβώδη υποδοχή, τα φλας των φωτογράφων, τους ουκ ολίγους δημοσιογράφους που τον περίμεναν εκεί, ακόμη και τους περαστικούς που σταμάτησαν μόνο για να τον κοιτάξουν. Παρά ταύτα: Ψύχραιμος πλάι στον Κούλη Δουρέκα στη σύντομη διαδρομή από την αίθουσα αφίξεων του «Ελ. Βενιζέλος» ώς το αυτοκίνητο που είχε για εκείνον να περιμένει, ο Ολυμπιακός. Στη σπουδαιότερη αφετηρία της καριέρας του.

Ηταν Τρίτη 10 Απριλίου του 2018. Απόγευμα. Ακριβώς 15:44. Και ήταν η αρχή της εποχής του Πέδρο Μαρτίνς στο μεγάλο λιμάνι. Ο Πορτογάλος με έναν τρόπο σβήνει σήμερα το πρώτο κεράκι στην «τούρτα». Εναν χρόνο στον Ολυμπιακό. Εναν ιδιαίτερο χρόνο με αμέτρητες εμπειρίες και ιστορίες που θα έχει να διηγείται για χρόνια στους φίλους του στη Φέιρα. Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, των έντεκα χιλιάδων κατοίκων που είναι γνωστή για το γλυκό Fogaça. Και για τον προπονητή που τον Δεκέμβριο απέκλεισε τη Μίλαν από τα κύπελλα Ευρώπης.

Χαρακτήρας
Οχι, δεν πρόκειται για κάποιο… δώρο γενεθλίων. Είναι απλά η καταγραφή της πραγματικότητας. Σε αυτόν τον ένα χρόνο στο τιμόνι της μεγαλύτερης ελληνικής ομάδας, ο Πέδρο Μαρτίνς δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον τίτλο. Κέρδισε όμως τον σεβασμό όλων. Για τη δουλειά του. Για τον χαρακτήρα του. Και για εκείνη την ομάδα που γεμίζει σταθερά το «Καραϊσκάκης» ακόμη και τώρα, που όλα έχουν κριθεί. Ο δικός του Ολυμπιακός ξεκίνησε από την αρχή, άλλαξε σχεδόν σε όλα, κατάφερε όμως πολύ γρήγορα να αποκτήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα αγωνιστική ταυτότητα. Να γίνει αποδεκτή ως η ομάδα που παίζει το «πιο επιθετικό και καλύτερο ποδόσφαιρο της Ελλάδας». Τελευταίος το είπε την Κυριακή, ο Ακης Ζήκος. Ενας ακόμη από τους πολλούς που έβγαλαν το καπέλο στις ιδέες του Μαρτίνς. Και στη σύγχρονη εικόνα των Ερυθρολεύκων.

Δεν είναι απλό σε ένα τόσο απαιτητικό περιβάλλον, σε μια ομάδα που έχει τον πρωταθλητισμό στο DNA σου να γίνεις καθολικά αποδεκτός, δίχως να σχηματίσεις μια συλλογή από τίτλους. Περίφημοι προπονητές, όπως ο Ερνέστο Βαλβέρδε (στην πιο χαρακτηριστική περίπτωση από όλες) έχουν μια παντοτινή θέση στην καρδιά του ερυθρόλευκου κοινού για τη δουλειά τους. Για το ποδόσφαιρο που παρουσίασαν. Αλλά και για τους τίτλους που κέρδισαν. Ο Πέδρο Μαρτίνς είναι ο πρώτος που γίνεται εξαίρεση. Και όχι άδικα. Εκείνος έφτιαξε έναν Ολυμπιακό πρωταθλητή. Αλλοι είναι οι λόγοι που δεν θα γίνει μαγιάτικη φιέστα στο Φάληρο και οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ του ποδοσφαίρου δεν χρειάζονται κάποια ιδιαίτερη επεξήγηση.

Αναγνώριση
Το σημαντικό βέβαια είναι ότι οι Πειραιώτες αναγνώρισαν τη δουλειά του 49χρονου. Και δεν αμφισβήτησαν ποτέ το δικαίωμα να συνεχίσει από εκεί που θα σταματήσει με το τέλος της φετινής σεζόν (5/5). Κανονικά στη θέση του από τις αρχές Ιουνίου. Για τη δεύτερη σεζόν στο λιμάνι. Με τον πήχη ακόμη ψηλότερα. Με τη φιλοδοξία η ήδη καλά σχηματισμένη ομάδα, βελτιώνοντας και άλλο το ρόστερ της, να βελτιώσει και τις επιδόσεις της. Και βέβαια να επιχειρήσει να επιστρέψει στους τίτλους, σε μια σεζόν που ούτως ή άλλως θα είναι ακόμη πιο απαιτητική από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός μέσω των προκριματικών του καλοκαιριού επιστρέφει και σε περιβάλλον Τσάμπιονς Λιγκ.

Ενα χρόνο πριν, οι Ερυθρόλευκοι από τις πρώτες και όλες ημέρες του Μαρτίνς στην Ελλάδα καταλάβαιναν πως έχουν να κάνουν με έναν άνθρωπο που μιλά λίγο και δουλεύει πολύ. «Workaholic» ήταν η έκφραση που ακούσαμε για εκείνον ως… συστατική επιστολή. Εργασιομανής. Και αυτή η πρώτη εντύπωση δεν άλλαξε ποτέ. Αμέτρητες οι ώρες του στου Ρέντη. Και η επιθυμία του να ασχολείται με τα πάντα, στην καθημερινότητα της ομάδας. Από το πρόγραμμα της προπόνησης, μέχρι το… τσεκάρισμα των «φάσεων» του επόμενου αντιπάλου, για το επόμενο «βίντεο» στο «κόκκινο δωμάτιο». Ετσι κύλησε για εκείνον ο χρόνος. Από τότε, μέχρι σήμερα. Ενδιάμεσα 46 επίσημα ματς σε όλες τις διοργανώσεις. Απολογισμός: 31 νίκες, 8 ισοπαλίες και 7 ήττες. Με γκολ 94-34 και έναν μέσο όρο της τάξης του 2,2 σε βαθμούς ανά ματς.

Το ορόσημο
Σε μια χρονιά που φυσικά θα χαρακτηρίζεται για πάντα από εκείνη τη νύχτα της 13ης Δεκεμβρίου και εκείνο το 3-1 επί της Μίλαν, που έστειλε την επτά φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης εκπρόσωπο του ιταλικού Βορρά πίσω στο… σπίτι. Που ώς τον Φεβρουάριο έδινε πιθανότητες σε τρία διαφορετικά ταμπλό (πρωτάθλημα, κύπελλο, «32» του Γιουρόπα Λιγκ), αλλά που λεπτομέρειες και ατυχίες δεν άφησαν το ταξίδι να συνεχίσει με προορισμό στο όνειρο. Στο ποδόσφαιρο όμως αυτό είναι το ωραίο. Οτι εκεί που κάτι τελειώνει, περιμένει κάτι άλλο να αρχίσει. Και η επόμενη σεζόν δημιουργεί από τώρα μεγάλες προσδοκίες για τον Ολυμπιακό. Και για τον ίδιο τον Μαρτίνς. Δεν είναι υποθέσεις ούτε επιθυμίες. Είναι αυτό που… σχηματίζεται από ματς σε ματς στο χορτάρι. Είναι η πρόοδος. Είναι η ευκαιρία να αξιοποιήσουν οι Πειραιώτες τα βήματα προς τα εμπρός που έκαναν φέτος. Και ήταν πολλά…