Αίμα

Επαιξαν με τους θεσμούς. Επαιξαν με τη Δικαιοσύνη. Επαιξαν με τα μέσα ενημέρωσης. Επαιξαν με την οικονομία. Εχασαν παντού. Ετσι είναι βέβαια η πολιτική. Αλλοτε κερδίζεις κι άλλοτε χάνεις. Είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα όμως όταν παίζεις με την ανθρώπινη ακεραιότητα, εντιμότητα και, κυρίως, αξιοπρέπεια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανέκαθεν ανάγκη από ενόχους. Από πολιτικούς που παραιτήθηκαν της εθνικής κυριαρχίας και τα έδωσαν όλα στους ξένους. Αυτή ήταν η λογική του αντιμνημονιακού αφηγήματος που τον έφερε στην εξουσία. Κι ύστερα προσγειώθηκε στη σκληρή πραγματικότητα. Η διαχωριστική γραμμή μνημόνιο – αντιμνημόνιο δεν μπορούσε πια να σταθεί κι έδωσε τη θέση της στην αντιπαράθεση του «παλιού» με το «καινούργιο». Αλλά κατέρρευσε κι αυτός ο μύθος: η περιβόητη διεύρυνση στηρίχθηκε στον Μπίστη, τον Ραγκούση και τον Τζουμάκα.

Το κυβερνών κόμμα δεν θα μπορούσε να πάει έτσι στις εκλογές. Χρειάζεται σκάνδαλα. Χρειάζεται αίμα. Χρειάζεται πρόσωπα στα πρωτοσέλιδα του φιλικού του Τύπου με την ένδειξη «Ενοχος». Η έστω «Υποπτος». Η υπόθεση Novartis ήταν μια ιδανική ευκαιρία. Χαρακτηρίστηκε «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους». Κι άρχισε το ανθρωποκυνηγητό. Πρώην υπουργοί και πρωθυπουργοί κατηγορήθηκαν, χλευάστηκαν, διασύρθηκαν, σπιλώθηκαν, εξαναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους στη Βουλή. Υπάρχει μια σκηνή που δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ: ο Πικραμμένος να καταθέτει δακρυσμένος κι ο Πολάκης να γελάει. Ο πρώτος να υπόσχεται ότι θα κάνει τα πάντα για να παραδοθεί άσπιλος στην κοινωνία κι ο δεύτερος να υπόσχεται ότι «σε λίγο θα τα μάθουμε όλα».

Τα μάθαμε – όσο τουλάχιστον μας το επιτρέπουν τα κυβερνητικά επικοινωνιακά τερτίπια. Κάποιοι από τους «εμπλεκόμενους» αθώοι. Κάποιοι άλλοι προσεχώς αθώοι. Κι ένας πρώην υπουργός στη σέντρα. Δεν βρέθηκαν ύποπτα χρήματα σε λογαριασμό του. Δεν κατέθεσε κάποιος ότι τον είδε να χρηματίζεται. Η κλήση του Ανδρέα Λοβέρδου βασίζεται σε πράγματα που κάποιοι προστατευόμενοι μάρτυρες «υποθέτουν», «πιθανολογούν» ή – στην καλύτερη περίπτωση – «πιστεύουν». Σε ποσά που «θεωρούν» ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μικρότερα από τόσες χιλιάδες ευρώ, καθώς επρόκειτο για υπουργό. Η στοχοποίησή του στηρίζεται αποκλειστικά σε ενδείξεις, σενάρια, εκτιμήσεις.

Ετσι έκριναν οι δικαστές ότι επιτελούν το λειτούργημά τους. Αλλά η κυβέρνηση δεν έμεινε εκεί. Εσπευσε να εκδώσει την ετυμηγορία της: η αντίδραση των διασυρθέντων «αποτελεί την πιο απτή απόδειξη της ενοχής τους». Το υπαρκτό σκάνδαλο της εκτόξευσης της φαρμακευτικής δαπάνης πριν από τα μνημόνια εκφυλίζεται έτσι σε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Οι χαρακτηρισμοί είναι βαρείς εκατέρωθεν, ως αποτέλεσμα είτε συναισθηματικής φόρτισης είτε πολιτικής εμπάθειας. Θα ακολουθήσουν μηνύσεις, η πολιτική ζωή θα ποινικοποιηθεί ξανά. Οι πολίτες έχουν την αίσθηση του déjà vu. Και οι εχθροί της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας πανηγυρίζουν.

Κάπως έτσι κορυφώνεται μια κολοσσιαία φάρσα. Που – αλίμονο – στήθηκε στο όνομα της Αριστεράς.