Παλαι-artis

Οι τελευταίες εξελίξεις στην «υπόθεση Novartis» αναδεικνύουν, με ψύχραιμο μάτι, ότι:

– Για το «μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών» δεν βρέθηκαν τελικά, με τη βούλα της Δικαιοσύνης, στοιχεία – όχι αποδείξεις, που δεν έχουν ακόμα βρεθεί για κανέναν – παρά για ένα μόνο από τα αρχικώς 10 εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα. Κι αυτά τα στοιχεία είναι έωλα και πάντως αμφισβητήσιμα, αφού βασίζονται σε καταθέσεις μαρτύρων, που ώς τώρα, για την ίδια υπόθεση, έχουν αποδειχθεί από ατεκμηρίωτες ώς σκηνοθετημένες. Καθόλου δεν αποκλείεται, σε λίγο καιρό, να μιλάμε για το μεγαλύτερο φιάσκο όλων των εποχών.

– Για πέντε πρόσωπα δεν υπάρχει ερώτημα παραπομπής αλλά οι υποθέσεις τους μένουν ανοικτές «λόγω μη ολοκλήρωσης»: εξέλιξη περίεργη, που δικαιολογεί αιτίαση για προκατάληψη ή, στην καλύτερη περίπτωση, ολιγωρία των διωκτικών αρχών. Γιατί είτε υπάρχουν στοιχεία, είτε δεν υπάρχουν, η δε επιμονή να μην μπουν, ούτε αυτές οι περιπτώσεις, στο αρχείο, γεννά υπόνοιες για βούληση μη πλήρους απαξίωσης της υπόθεσης, πιθανώς ενόψει των εκλογών. Ισχύει ιδίως για πρόσωπα χωρίς άμεση εμπλοκή, που προφανώς στοχοποιούνται για άλλους λόγους.

– Η κατάσταση δεν επιδέχεται πανηγυρισμούς, ούτε καν ικανοποίηση, από καμιά πλευρά. Το πραγματικό πρόβλημα της φαρμακευτικής δαπάνης στη χώρα μας θάβεται κάτω από ένα σωρό αστήρικτων κατηγοριών και πολιτικών αντεγκλήσεων. Η κυβέρνηση, που είχε κάνει σημαία της τη Novartis, μένει, για πολλοστή φορά, έκθετη στο μέτωπο της «ηθικής». Το πολιτικό σύστημα κλυδωνίζεται για άλλους από τους πραγματικά κρίσιμους λόγους. Η Δικαιοσύνη ελέγχεται αντί να ελέγχει και αμφισβητείται αντί να πείθει. Και το φιλοθεάμον κοινό παίρνει μια πρόγευση του πώς θα πορευθούμε ώς τις εκλογές. Κοινώς: μια από τα ίδια, τα πιο παλιά.