Εκκλησία και υποκρισία

«Θέλημα Θεού» («Grâce à Dieu», Γαλλία / Βέλγιο, 2019). Κοινωνικό δράμα του Φρανσουά Οζόν. Σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, ο Φρανσουά Οζόν αφουγκράζεται ένα σεξουαλικό σκάνδαλο σχετικό με την Εκκλησία της Γαλλίας το οποίο εξακολουθεί να απασχολεί την εκεί (και όχι μόνο) κοινωνία: δεν έχει περάσει μήνας από τότε που ο καρδινάλιος Μπαρμπαρέν καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση με αναστολή επειδή δεν έκανε τίποτε ενώ είχε γνώση των σεξουαλικών κακοποιήσεων παιδιών του (ήδη καταδικασθέντος το 2016) πατέρα Πρεϊνά. Η ταινία μας θυμίζει ότι το ξεσκέπασμα του σκανδάλου ξεκίνησε από την ιστοσελίδα της ένωσης La Parole Libérée (Απελευθερωμένος Λόγος), μιας διαδικτυακής ομάδας που φτιάχτηκε από ανθρώπους οι οποίοι ως παιδιά κακοποιήθηκαν σεξουαλικώς στη Λυών και από έναν συγκεκριμένο ιερέα. Παρακολουθούμε τις ιστορίες τριών μελών της που υπήρξαν θύματα του Πρεϊνά. Τρεις άνθρωποι (Mελβίλ Πουπό, Ντενί Μενοσέ, Σουάν Αρλό), τρία κεφάλαια τα οποία ο Οζόν «δένει» αριστοτεχνικά τονίζοντας ότι ενώ οι τρεις αυτοί άνθρωποι προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, συνεργάστηκαν παθιασμένα για τον κοινό στόχο τους. Για τις ανάγκες μιας ταινίας μυθοπλασίας, ο Οζόν δούλεψε σαν δημοσιογράφος· έτσι όπως θα δούλευε αν έκανε ντοκιμαντέρ. Αναδεικνύει χωρίς ίχνος καταγγελίας την υποκρισία της Εκκλησίας, η οποία γνώριζε για τις πράξεις του ιερέα αλλά δεν έκανε τίποτε για να τον σταματήσει.

Βαθμολογία: 9

«Ο δρόμος του κεραυνού» («Thunder road», ΗΠΑ, 2018). Ψυχολογικό δράμα του Τζιμ Κάμινγκς.

Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του νεαρού αμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Τζιμ Κάμινγκς και κάτι σαν προέκταση της μικρού μήκους ταινίας του ίδιου, με τον ίδιο μάλιστα τίτλο, παραγωγής 2016. Ο Κάμινγκς πρωταγωνιστεί στον ρόλο του αστυνομικού με τα δεκάδες προσωπικά προβλήματα που τον έχουν φέρει στο σημείο να παρουσιάζει επικίνδυνη συμπεριφορά απέναντι σε όλους όσους συναναστρέφεται. Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με τη μητέρα του που πέθανε προσφάτως είναι η κορωνίδα αυτών των προβλημάτων και πάνω σε αυτήν ο Κάμινγκς χτίζει ένα σφιχτοδεμένο, γεμάτο από υπόγειες εντάσεις ψυχολογικό πορτρέτο που ποτέ δεν σε αφήνει σε ησυχία. Η ερμηνεία του αποτελεί το πιο δυνατό χαρτί της ταινίας. Μια έξοχη πρωτιά στην καριέρα ενός σκηνοθέτη τον οποίο σίγουρα θα ξανακούσουμε.

Βαθμολογία: 7

Ελληνικό σινεμά x 3

Τρεις πρόσφατες ελληνικές ταινίες, φτιαγμένες από διαφορετικής γενιάς δημιουργούς,  βρίσκουν τον δρόμο για τις αίθουσες.

«Τα δάκρυα του βουνού» (2018) του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Παρακολουθούμε στιγμές από τη ζωή μιας ομάδας περιπλανώμενων ορεσίβιων μαστόρων ενώ μετακινούνται στην Ελλάδα της εκπνοής του 19ου αιώνα. Ανθρωποι απλοί, που προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα για ζωή σε μια χώρα που δακρύζει. Ενας πόλεμος κάπου μαίνεται – ο σκηνοθέτης επίτηδες δεν δίνει λεπτομέρειες – και ο στόχος αυτών των ανδρών, που χτίζουν ό,τι τους ζητηθεί για να ζήσουν, είναι ένας: η επιστροφή στο σπίτι. Μια άλλου τύπου οδύσσεια με άλλα λόγια, την οποία ο φακός του Χαραλαμπόπουλου καταγράφει με γνήσια τραχύτητα αλλά συγχρόνως και τρυφερότητα. Μοναξιά, συντροφικότητα, λίγα λόγια, πολύς πόνος, ακόμα περισσότερο πείσμα σε μια ταινία που θαυμάζεις κυρίως για το ρεπεράζ της, τους φυσικούς χώρους όπου πραγματοποιήθηκαν τα δύσκολα γυρίσματα. Αχυρά Αιτωλοακαρνανίας, Τζουμέρκα Ηπείρου (μέσα στη Μονή Κηπίνας και στη Μονή Αγίας Παρασκευής), αλλά και Αγιος Νικόλαος Λευκάδας. Παίζουν μη επαγγελματίες ηθοποιοί.

Βαθμολογία: 7

«Επαφή» (2017) του Τώνη Λυκουρέση. Εννέα χρόνια μετά τους «Σκλάβους στα δεσμά τους» ο Λυκουρέσης επιστρέφει στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία με μια σπονδυλωτή ταινία που αποπειράται να δώσει μια εικόνα από τη ζωή στην Αθήνα των καιρών μας. Ενα μπλακάουτ κοκαλώνει τα πάντα και πυροδοτεί την εξέλιξη πέντε διαφορετικών ιστοριών κλεισμένων μέσα σε ασανσέρ. Μια σύγχρονη Βαβυλώνα που προσπαθεί να ανασάνει κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους υπό την «απειλή» ενός σκότους πολύ βαθύτερου από αυτό που έχει προκύψει από το κομμένο ηλεκτρικό. Ο Λυκουρέσης κατανοεί αυτούς τους ανθρώπους και χωρίς να τους κρίνει  προσπαθεί να συμπυκνώσει μέσα σε περιορισμένο χρόνο τη ζωή τους. Μπορεί να μην έχουν όλες οι ιστορίες ισάξιο ενδιαφέρον, όλες όμως είναι ολοκληρωμένες και υπηρετούν μια κατεύθυνση. Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Νένα Μεντή, Ακης Σακελλαρίου κ.ά.

Βαθμολογία: 6

«The waiter» (2018) του Στιβ Κρικρή. Από τη μια πλευρά ένας μοναχικός, oλιγομίλητος, αγέλαστος σερβιτόρος (Αρης Σερβετάλης). Από την άλλη ο μυστηριώδης γείτονάς του (Γιάννης Στάνκογλου) με τα παλιομοδίτικα γυαλιά και το αταίριαστο κούρεμα που τον κάνει να δείχνει τρομαχτικός. Κρύβει κάτι; Ισως. Πάντως αυτό το παιχνίδι εξουσίας κλεισμένο μέσα σε ένα δωμάτιο λειτουργεί πολύ με υπονοούμενα και χωρίς ποτέ τίποτε να γίνεται αστείο, μοιάζει να σου κλείνει διαρκώς το μάτι με το μαύρο χιούμορ του. Να μια ταινία φτιαγμένη από έναν πρωτοεμφανιζόμενο στη μεγάλου μήκους δημιουργία σκηνοθέτη, που σίγουρα έχει αίσθηση του μέσου και αγάπη για την ομορφιά της εικόνας. Ενίοτε μάλιστα σε μεταφέρει στο παρελθόν γιατί προσωπικά θυμήθηκα μια cult επιτυχία των 80s, το «Διαμέρισμα μηδέν» με τον Χαρτ Μπόχνερ και τον Kόλιν Φερθ, ενώ ακόμα και το μελαγχολικό ύφος του Σερβετάλη ένιωσα να μου θυμίζει τον Μπάστερ Κίτον.

Βαθμολογία: 6

Επίσης στις αίθουσες

«Νεκρωταφίο Ζώων»  («Pet Sematary», HΠΑ, 2019). Θρίλερ των  Kέβιν Κολς, Ντένις Γουίντμαϊερ. Το ανατριχιαστικό νεκροταφείο στο οποίο ανασταίνονται ζώα θα γίνει ο τελετουργικός χώρος όπου ένας πατέρας (Τζέισον Κλαρκ) θα προσπαθήσει να βρει ξανά τη ζωή που έχασε το παιδί του. Πέντε λεπτά πλοκή και τα υπόλοιπα 95 μια παρέλαση κοινοτοπίας και κλισέ που έχουμε συναντήσει (και δυστυχώς θα ξανασυναντήσουμε) σε εκατοντάδες μεταφυσικά θρίλερ τρόμου. Διασκευή βιβλίου του Στίβεν Κινγκ το οποίο έχει ξαναμεταφερθεί στον κινηματογράφο, το 1989, από τη Μαίρη Λάμπερτ· μια ταινία που έφτανε και περίσσευε.

Βαθμολογία: 1

«Shazam!» (ΗΠΑ, 2019). Περιπέτεια φαντασίας του Ντέιβιντ Σάνμπεργκ. Φρικώδης παρωδία των ταινιών με σούπερ ήρωες, μια προσπάθεια της DC Comics να αντεπιτεθεί στο σύμπαν της Marvel Comics φλερτάροντας με την ιδέα ότι τον σούπερ ήρωα τον έχουμε όλοι μέσα μας (εγώ δεν τον έχω και αισθάνομαι πανευτυχής). Παίζουν: Ζάκερι Λίβι,Τζιμόν Χουσνού κ.ά.

Βαθμολογία: 0