Και μη χειρότερα

Υπό το πρίσμα της ικανότητας που έχει η φυλή να βρίσκεται κυριολεκτικά παντού, θα μπορούσε να το θέσει κανείς ως εξής: όποια πέτρα και αν σηκώσεις, θα βρεις από κάτω τον Τζορτζ Παπαδόπουλο (φωτογραφία). Αλλά κάτω από τον Τζορτζ Παπαδόπουλο θα βρεις τον Πάνο Καμμένο. Να κάνουν τι ακριβώς; Μια ιδέα δίνει ο ελληνοαμερικανός σύμβουλος του Ντόναλντ Τραμπ στο βιβλίο του με τον βαρύγδουπο τίτλο «Deep State Target». Με τον Καμμένο, λέει, είχαν μια εκτεταμένη συνομιλία όπου συζήτησαν την ιδέα μιας νέας αμερικανικής βάσης στην Κάρπαθο.

Η πατρότητα της ιδέας δεν αποδίδεται σε κάποιον, αλλά δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τον Παπαδόπουλο σκυμμένο πάνω από έναν χάρτη της Ελλάδας να τσεκάρει με τον μαρκαδόρο μέρη που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν αμερικανικές βάσεις. Αντίθετα, μπορεί πολύ εύκολα να φανταστεί τον Καμμένο – ακόμη περισσότερο, μπορεί να τον φανταστεί με στολή παραλλαγής. Και το ίδιο εύκολα μπορεί να τον φανταστεί να συλλαμβάνει την άλλη πρόταση που κατέθεσε στον Παπαδόπουλο σε εκείνη τη συνάντηση: Σας δίνουμε την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της χώρας, μας κόβεται κάτι από το χρέος;

Τύχη

Ο Παπαδόπουλος λέει πως το είπε στον Μάικλ Φλιν, τον στρατηγό εν αποστρατεία που τότε ήταν σύμβουλος ασφαλείας του Τραμπ, και η αντίδραση ήταν «ενθουσιώδης». Αν πιστέψει δηλαδή κανείς τον Παπαδόπουλο, να τον πιστέψει έστω κι αν αυτός έχει πει ένα σωρό ψέματα για τη σχέση του με τους Ρώσους, τότε καταλήγει στο συμπέρασμα πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν πάντα χειρότερα. Και πως αν δεν γίνονται χειρότερα, αυτό δεν οφείλεται παρά σε ένα καπρίτσιο της τύχης.

Το χειρότερο δεν είναι ασφαλώς ότι οι Αμερικανοί θα αποκτούσαν βάση στην Κάρπαθο, ούτε θα έδιναν χρέος για να πάρουν φυσικούς πόρους. Δεν μπορεί να είναι ούτε χειρότερο ούτε καλύτερο κάτι που είναι βέβαιο πως δεν θα συμβεί ποτέ. Το χειρότερο είχε ήδη συντελεστεί. Και δεν ήταν άλλο από το γεγονός ότι κάποιος που βρέθηκε σε μια τόσο ευαίσθητη θέση κατέθεσε μια τόσο εξωπραγματική πρόταση. Βρίσκεται στο γεγονός ότι η βαρύτητα του αξιώματος είναι αντιστρόφως ανάλογη της ελαφρότητας της ιδέας. Και στο γεγονός πως μια ιδέα που κινείται στη σφαίρα του παραλόγου υπηρετείται από κάποιον που όσο έχει στα χέρια του την άμυνα μιας ολόκληρης χώρας θέλεις να έχει την πιο στέρεη σχέση όχι με την αρλούμπα, αλλά με τη λογική.

Αν τα πράγματα δεν έγιναν χειρότερα μετά το χειρότερο που είχε συντελεστεί είναι επειδή το «Russia-gate» κατάπιε τον αμερικανικό σύνδεσμο του έλληνα πρώην υπουργού Αμυνας. Ο Τζορτζ Παπαδόπουλος εξαφανίστηκε από το περιβάλλον Τραμπ. Εξαφανίστηκε όχι μόνο με τις ακροδεξιές του απόψεις. Αλλά, ευτυχώς, και με τις ιδέες Καμμένου…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Ηταν τον Δεκέμβριο του 2016, μόλις έναν μήνα πριν το FBI ανακρίνει για πρώτη φορά τον Τζορτζ Παπαδόπουλο, όταν ο Πάνος Καμμένος έβλεπε στον ελληνοαμερικανό σύμβουλο «ένα πολύ σημαντικό κλειδί στη σχέση Ελλάδας – ΗΠΑ, στενό συνεργάτη του Τραμπ, που εκ μέρους του προέδρου και για λογαριασμό του πήρε θέση για την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου». Τα υπόλοιπα δεν θα τα γράψει μόνο ο Παπαδόπουλος στον ρόλο του θύματος που καταδιώκεται από κάποιο βαθύ κράτος, όπως αφήνει να εννοηθεί στον τίτλο του βιβλίου του. Θα τα γράψει και πάλι, ευτυχώς, η Ιστορία.