Τράμπα

Αρχίζω και εκτιμώ τον Ζάεφ. Οχι για τους λόγους που τον εκτιμούν οι «Πρεσπαδόροι» αλλά επειδή ειναι ειλικρινής – ενίοτε κυνικά ειλικρινής…

Προ διημέρου και σε μια τηλεοπτική συζήτητη με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης στα Σκόπια αποκάλυψε όλο το παζάρι με τον Τσίπρα. Είπε λοιπόν οτι εκείνος αποδέχτηκε το «Βόρεια Μακεδονία» επειδή ο Τσίπρας αποδέχθηκε τη «μακεδονική εθνική ταυτότητα». Χέρι με χέρι.

Δεν το ξέραμε; Το ξέραμε. Δεν το γράφαμε; Το γράφαμε. Αλλά η δική μας κυβέρνηση το αρνιόταν. Ο Ζάεφ τους το έτριψε στα μούτρα.

Και μάλιστα πρόσθεσε ότι σήμερα «η μακεδονική γλώσσα και η μακεδονική ταυτότητα λάμπουν στον ΟΗΕ».

Είναι συνεπώς παραμύθια ότι η γλώσσα κι η ταυτότητα ήταν δεδομένες κι αδιαπραγμάτευτες. Δεν ήταν. Ο ίδιος ο Ζάεφ παραδέχεται ότι τις πήρε στη διαπραγμάτευση δίνοντας σε αντάλλαγμα τη διπλή ονομασία.

Πράγμα που εξηγεί άλλωστε για ποιο λόγο γλώσσα και ταυτότητα αναγράφονται στη Συμφωνία των Πρεσπών, κάτι εντελώς ασύνηθες για διεθνή συνθήκη. Αναγράφονται επειδή ήταν το έπαθλο του Ζάεφ.

Ερώτημα. Στο παζάρι και στην τράμπα, το αποτέλεσμα ήταν προς όφελος της ελληνικής πλευράς ή συμφέρει μόνο τον Ζάεφ;

Η απάντηση είναι σαφής. Συμφέρει πρωτίστως τον Ζάεφ και όσους ήθελαν να τον σπρώξουν στο ΝΑΤΟ.  Ή, για να το κάνω σαφέστερο, το όποιο όφελος της ελληνικής πλευράς δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τη σπουδή της λύσης.

Αλλωστε εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης: στη σπουδή της λύσης. Η οποία δεν είναι μια επιπολαιότητα της στιγμής. Είναι σχολή σκέψης.

Στο μυαλό όσων την υπηρετούν δεν υπάρχουν εθνικά δεδομένα. Η χώρα δεν έχει εθνικά συμφέροντα ούτε εθνικό αφήγημα. Το εθνικό δεν διαμορφώνεται από το ιστορικό, αλλά προκύπτει κατά τη διαπραγμάτευση.

Οι εθνικές γραμμές λοιπόν είναι ένας παραλογισμός και μάλλον περιττό βάρος. Γι’ αυτό «το πνεύμα των Πρεσπών» πρέπει «να επεκταθεί και σε άλλους τομείς της εξωτερικής πολιτικής μας» (Σ. Βαλντέν, «Εφημερίδα των Συντακτών», 26/3).

Σε παραλήρημα πολιτικού μεγαλείου διακηρύσσουν ότι η Ελλάδα έχει καταληφθεί από ορδές «εθνικιστών» που εκφοβίζουν «κάθε φωνή λογικής».  Κι εννοούν προφανώς τη δική τους.

Ενώ το ζητούμενο είναι (λίγο πάνω, λίγο κάτω) να τα βρούμε όλα και με όλους. Βάλτε τώρα που γυρίζει!

Δυστυχώς όμως η σπουδή της λύσης κουβαλάει μέσα της την ήττα της λύσης. Διότι όταν η λύση προέχει του περιεχομένου της, τότε είναι η λύση που έχει ηττηθεί πριν ακόμη κάτσει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης.

Αυτό οδήγησε στις Πρέσπες. Αυτό εκμεταλλεύτηκε ο Ζάεφ. Κι αυτό καταλαβαίνει σήμερα ολόκληρη η Ελλάδα.