Σχολή μετριοπάθειας

Οταν έβαλε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για τη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη, λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν ότι αυτός ο χαμηλότονος άνθρωπος όχι μόνο θα ολοκλήρωνε στη θέση αυτή δύο θητείες και θα προχωρούσε στη συνέχεια σε άλλες δύο στον Δήμο της Αθήνας, αλλά θα διεκδικούσε και άλλα δύο αξιώματα: την προεδρία της ελληνικής Κεντροαριστεράς και μια θέση στην Ευρωβουλή. Στο ένα δεν τα κατάφερε. Και η γυναίκα που τον νίκησε ανακοίνωσε χθες την υποψηφιότητά του για το δεύτερο.

Ο βασικός συμβολισμός όμως είναι άλλος: στην εκδήλωση του ΚΙΝΑΛ για την Ακροδεξιά, η Φώφη Γεννηματά παρουσίασε την υποψηφιότητα του ανθρώπου που τα έβαλε με τους χρυσαυγίτες όταν οι υπόλοιποι φοβόντουσαν, αδιαφορούσαν, ή έφταναν να βλέπουν ακόμη και με καλό μάτι ένα τέτοιο μόρφωμα στην ελληνική πολιτική ζωή. Ο Γιώργος Καμίνης εφάρμοσε τον νόμο και έδωσε το ηθικό παράδειγμα. Και αν αυτό δεν είχε εντυπωσιακά πολιτικά αποτελέσματα, αφού η Χρυσή Αυγή διατηρεί μια απροσδόκητα μεγάλη δύναμη, η στάση αρχής του δημάρχου αποτελεί ένα χρήσιμο μέτρο σύγκρισης και μια πολύτιμη παρακαταθήκη.

Ναι, αλλά δεν είναι βρώμικη η Αθήνα; Το ερώτημα αυτό θα κυνηγάει τον Καμίνη όποια μάχη κι αν δώσει στη συνέχεια. Στον δήμο προσέφερε πολλά. Τον έκανε οικονομικά εύρωστο και εξωστρεφή, έστησε ένα εντυπωσιακό δίκτυο αλληλεγγύης και προώθησε πολλά έργα υποδομής. Ιδρυσε επίσης μια «σχολή μετριοπάθειας»: οι περισσότεροι υποψήφιοι να τον διαδεχθούν διακρίνονται από μια κοσμιότητα που δεν συναντά κανείς εύκολα στην πολιτική ζωή. Τείνουμε να το ξεχνάμε, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Ούτε θα είναι αναγκαστικά πάντα έτσι.

Εκεί που υστέρησε δεν είναι τόσο στο να καθαρίσει την πόλη, όσο στο να πείσει τους δημότες ότι αυτή η δουλειά είναι ΚΑΙ δική τους. Πρόκειται για ένα πρόβλημα, κι ένα στοίχημα, που αφορά όχι μόνο τις μεγάλες πόλεις, αλλά και τις μικρότερες. Και το βλέπει ο καθένας με τα δικά του μάτια ή, καλύτερα, το μυρίζει με τη δική του μύτη. Το Δουβλίνο στο οποίο βρέθηκα αυτές τις μέρες μού φάνηκε βρώμικο, αλλά οι ντόπιοι συνομιλητές μου είχαν διαφορετική άποψη.

Ο απερχόμενος δήμαρχος φάνηκε μερικές φορές να εξαντλεί τον δυναμισμό του στην αντιπαράθεση με την Ακροδεξιά. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να εκφραστεί καιρό τώρα με μεγαλύτερη σαφήνεια για τη Συμφωνία των Πρεσπών – αλλά και πάλι, είναι άνθρωπος που σε γενικές γραμμές προτιμά τον συμβιβασμό από τη σύγκρουση. Κατά τα άλλα, υπήρξε πάντα συνεπής με τις αρχές του, οι γέφυρες δεν τον σαγήνευσαν, ούτε υπέκυψε στους εκβιασμούς του διπολισμού. Και η υποψηφιότητά του για τις ευρωεκλογές δεν είναι ευκαιριακή, αλλά σύμφωνη με την έως τώρα πορεία του.

Με άλλα λόγια, κερδίσει ή χάσει, με τη συνείδησή του ο Καμίνης θα τα έχει καλά.