Ο σταυροφόρος Αγγελος{CR}

Η σκηνή θα μπορούσε να εκτυλίσσεται στην αίθουσα ανάνηψης δημόσιου νοσοκομείου σε ημέρα εφημερίας. Οι γιατροί δίνουν τη μάχη να κρατήσουν στη ζωή το ποδόσφαιρο, οι συγγενείς και οι φίλοι αγωνιούν περιμένοντας νέα στον διάδρομο και όλοι οι υπόλοιποι σκέφτονται τι δουλειές πρέπει να αναβάλουν για να πάνε στην τελετή του τελευταίου αποχαιρετισμού.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο μας διέψευσε ξανά. Εδωσε σφυγμό τη στιγμή που το αποσυνέδεαν από τα μηχανήματα και οι γιατροί κατέγραφαν την ώρα της αποδημίας του.

Σε ένα σταυροδρόμι γεμάτο αδιέξοδα η εθνική ομάδα παραμένει η μοναδική ελπίδα για να βγει στο φως αυτό που ορίζεται ως «ελληνικό ποδόσφαιρο».

Αποτελεί το κοινό πεδίο, είναι αυτό το ιξώδες που αντιστέκεται στη ροή του σολοικισμού που έχει επιβάλλει η ιδεοληπτική στενότητα της ηγεσίας του.

Η στιγμή επιβάλλει συλλογισμό και ωριμότητα. Δεν χρειάζονται ούτε κορόνες, ούτε πρόωροι πανηγυρισμοί, ούτε αφορισμοί, ούτε βέβαια διαχωρισμοί σε «αγγελικούς» και «μη».

Η εξέλιξη του αγώνα με τη Βοσνία έμοιαζε με μαγνητική τομογραφία. Σε 90 και κάτι λεπτά αναδείχτηκαν όλα τα αρνητικά και τα θετικά των ποδοσφαιριστών μας. Ηρθαν στο φως η αβουλησία, η επιπολαιότητα, ο πρόωρος ψυχικός κάματος, η έλλειψη σοβαρότητας. Αποκαλύφθηκαν όμως και το φιλότιμο, το ταλέντο, η ομοψυχία.

Δουλειά ενός ομοσπονδιακού προπονητή είναι η απομόνωση ή ο κατ’ ελάχιστον περιορισμός των πρώτων και η σταθερή προβολή των δεύτερων.

Ο Αγγελος Αναστασιάδης μιλά τη μητρική γλώσσα των παικτών αλλά και τη γλώσσα της ψυχής τους. Γνώριζε ποια ευαίσθητη χορδή έπρεπε να αγγίξει για να τους φέρει στο φιλότιμο. Σ’ αυτές τις φορτισμένες συναισθηματικά εποχές που ζει η Ελλάδα έχοντας αποκτήσει εμπειρίες που μόνο με αυτές του Οδυσσέα κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη μπορούν να συγκριθούν, ο Αναστασιάδης αποδεικνύεται ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Μακάρι να διαψεύσει τις αρχικές εκτιμήσεις μου και να ηγηθεί μιας νέας Σταυροφορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου γιατί το έχουμε ανάγκη όλοι μας.