Προσωπικότητες εν καμίνω

Κι αν οι πιστοί κουράστηκαν πια από τον Θεό τους; Αν βαρέθηκαν να περιμένουν να σπάσει τη σιωπή Του, αν πίστεψαν πως τους αξίζει μια καλύτερη τύχη από το να παριστάνουν τους μπεκετικούς ήρωες που περιμένουν αιωνίως τον Γκοντό; Γιατί να μη μιλήσουν επιτέλους αυτοί; Γιατί να μην κάνει κόμμα ο Σάββας Τσιτουρίδης; Και γιατί να μην το βαφτίσει Ελληνες Ριζοσπάστες, αυτός, ένας εκπεσών υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή για το σκάνδαλο των γαλάζιων κουμπάρων, αλλά πάντα πιστός στον μεγάλο Καραμανλή, τον ιδρυτή της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως;

Το ερώτημα ξεπερνά στην πραγματικότητα τον άλλοτε λοχαγό του Κώστα Καραμανλή. Ο ιός της κινητικότητας έχει καταλάβει όλους τους καραμανλικούς ή όσους συστήνονται ως τέτοιοι, αυτό το ετερόκλητο πλήθος από γνήσιους εκφραστές του καραμανλισμού, επίδοξους κληρονόμους, αυθαίρετους ερμηνευτές και κατά φαντασίαν αυλικούς. Ο Σάββας Τσιτουρίδης ξεκαθάρισε πως το κόμμα δεν ξεκινάει ως «καστ προσωπικοτήτων», αλλά το περιβάλλον της προσωπικότητας του Αρη Σπηλιωτόπουλου έκανε γνωστό πως «ο Αρης Σπηλιωτόπουλος πληροφορήθηκε τη δημοσίευση σεναρίων που τον αφορούν» για να ξεκαθαρίσουν πως «και στο παρελθόν και στο παρόν έχει γίνει κοινωνός απόψεων και προτάσεων από πολλούς φίλους και συνεργάτες και από πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχουν αποφάσεις και συνεπώς πρωτοβουλίες».

Αποφάσεις

Οι αποφάσεις δεν υπάρχουν αλλά η διατύπωση αφήνει χώρο στην υπόθεση πως οι αποφάσεις κυοφορούνται και πως, μαζί με την Κατερίνα Παπακώστα, οι Τσιτουρίδης και Σπηλιωτόπουλος θα συνθέσουν το τρίο των προσωπικοτήτων των Ελλήνων Ριζοσπαστών. Αν σε αυτούς προστεθούν οι αυτοδιοικητικές φιλοδοξίες του Γιώργου Βουλγαράκη που διεκδικεί τον Δήμο της Αθήνας και του Γιώργου Ορφανού που διεκδικεί εκείνον της Θεσσαλονίκης, καθώς και το πάντα ανήσυχο πνεύμα του Ευάγγελου Αντώναρου τότε καταλήγει στο συμπέρασμα πως το καραμανλικό ποίμνιο είναι καζάνι που βράζει.

Ρήγμα

Ωραία, αλλά έχει καμία σημασία; Τι πολιτικά αποτελέσματα μπορεί να παράγει αυτός ο συνωστισμός προσωπικοτήτων; Με άλλα λόγια, πόσο μπορεί να αφορά όλος αυτός ο αναβρασμός την πολιτική πέρα από τη θρησκεία και το θέατρο; Το ερώτημα πολιτικά επικεντρώνεται στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτοί που δεν πιστεύουν στα θρησκευτικά θαύματα αλλά στον πολιτικό μακιαβελισμό λένε πως η προβολή που έτυχε από τα φιλοκυβερνητικά μέσα η ανακοίνωση του κόμματος Τσιτουρίδη δεν είναι άσχετη με τη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ενθαρρύνει τη δημιουργία ενός κεντροδεξιού ρήγματος στη ΝΔ.

Αυτοδυναμία

Αλλοι πάλι έχουν για θεό τους τις δημοσκοπήσεις και τον εκλογικό νόμο. Και λένε ότι όλα αυτά τα κόμματα που φυτοζωούν ανάμεσα στο 0,5% και το 2,5% φουσκώνουν το ποσοστό που δεν θα εκπροσωπηθεί στη Βουλή και επομένως διευκολύνουν την αυτοδυναμία της ΝΔ. Κάτι που σημαίνει πως στην πολιτική δεν έχει σημασία σε ποιον θεό πιστεύεις. Αλλά σε ποιον κάνεις σερβίς…

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Δεν ήταν λίγοι οι μελετητές του έργου του Μπέκετ που υπέθεταν πως ο Γκοντό ήταν ο Θεός. Σαν τον Βλαντίμιρ και τον Εστραγκόν, οι καραμανλικοί περιμένουν εδώ και χρόνια την υπερβατική φιγούρα που θα ερχόταν για να τους σώσει, αλλά τελικά δεν έρχεται ποτέ. Ο ίδιος ο Μπέκετ είχε απορρίψει αυτή την ερμηνεία – σε επιστολή του είχε αποκαλύψει πως ούτε ο ίδιος γνώριζε ποιος ήταν ο Γκοντό. Από αυτή την άποψη ο Γκοντό ήταν ο κανένας. Ηταν αυτό, δηλαδή, που γίνεται κανείς έπειτα από τόσα χρόνια σιωπής…