Δήμος Αβδελιώδης

Η φύση των ονείρων, ή γιατί δεν έχω εφιάλτες, είναι ο τίτλος για τις σκέψεις που καταθέτω. Τελειώνοντας το δημοτικό και μπαίνοντας στο γυμνάσιο αρρένων, βρέθηκα για πρώτη φορά να κοιμάμαι μακριά απ’ το πατρικό μας σπίτι στο χωριό, σ’ ένα νοικιασμένο δωμάτιο στην πόλη της Χίου, όπου έζησα τους χειρότερούς μου εφιάλτες.

Κάθε βράδυ για πολύ μεγάλο διάστημα ξύπναγα απότομα από την αφόρητη αγωνία.

Το πιο τρομακτικό ήταν πως γνώριζα ότι πέφτοντας να κοιμηθώ θα ζήσω πάλι κάτι φρικτό, γι’ αυτό καθόμουν στο κρεβάτι διστάζοντας να ξαπλώσω.

Μια νύχτα τινάχθηκα πάλι ξυπνώντας με τρόμο, κι αφού συνήλθα καταλαβαίνοντας πως δεν ήταν αλήθεια αυτό που ζούσα αλλά όνειρο, ένιωσα μεγάλη οργή γι’ αυτή την ακούσια καθημερινή δυστυχία μου.

Ορκίστηκα εκείνη τη στιγμή πως δεν θα το ξαναπάθω.

Την επόμενη βραδιά πριν ξαπλώσω μίλησα με τον εαυτό μου και είπα: Ξέρω ότι βλέπω έναν εφιάλτη, αλλά δεν θέλω να τον δω ποτέ πια και μου το απαγορεύω να τον ξαναδώ.

Εκανα πάρα πολλά χρόνια να ξαναδώ τέτοιο όνειρο.

Τόσο πολύ ξέφυγα απ’ αυτή την παγίδα, που δεν θυμάμαι τώρα, ούτε ξαναθυμήθηκα ποτέ τις εικόνες και το περιεχόμενο αυτού του εφιάλτη. Εμεινε μόνο το αίσθημα μιας απελευθέρωσης.

Απελευθέρωσης από τον αόριστο φόβο μιας απειλής που είχε σχέση με το γεγονός ότι πρώτη φορά έμενα μόνος μου χωρίς τους δικούς μου.

Δοθείσης ευκαιρίας σκέφτομαι τώρα, τι είναι για μένα ένα ωραίο όνειρο και τι ένα άσχημο όνειρο;

Τα ωραία όνειρα που τα θυμάμαι ακόμα, έχουν μια καθαρότητα στις εικόνες, όσο αποσπασματικά κι αν είναι, και συνοδεύονται από ενθουσιασμό που φτάνει μέχρι και να πετάς στον ουρανό ή και να ξυπνάς απ’ τα γέλια.

Τα άσχημα όνειρα, που με έμαθα να μην τα θυμάμαι, μου άφησαν μόνο την αίσθηση ενός Εφιάλτη, μιας προδοσίας δηλαδή του ίδιου του εαυτού μου σε μένα.

Το ερμηνεύω σαν προδοσία γιατί όταν κοιμάμαι, κοιμάται και το συνειδητό μου μέρος, αυτό που διαχειρίζεται τον λόγο και τη λογική. Οταν το λεγόμενο ασυνείδητο, ως Εφιάλτης, ανοίγει μυστικά τις εσωτερικές Πύλες και οι εικόνες και οι λέξεις αιωρούνται σε ελεύθερη πτώση, κατόπιν αυτονομούνται και φτιάχνουν άνευ ελέγχου, ένα ασύμμετρο, αυθαίρετο σενάριο, που μας καταλαμβάνει με τρόμο απροετοίμαστους και ανυπεράσπιστους.

Συνειδητοποιώ πως εκείνο το βράδυ που οργίστηκα με τον εαυτό μου, στην πραγματικότητα τον υπερασπίσθηκα και δεν επέτρεψα στον εφιάλτη να με αιχμαλωτίσει.

Σκέφτομαι πως αφού μπόρεσα να υπερασπίσω τον εαυτό μου στον ύπνο μου, πόσο πιο εύκολο είναι να τον υπερασπίζω κι όταν δεν κοιμάμαι, όπου έχω ελεύθερο το «λογισμικό» μου, για να αξιολογώ τι μου είναι ωφέλιμο και χρήσιμο που να κατοικεί μέσα στο μυαλό μου. Χρήσιμη και ωφέλιμη είναι κάθε σκέψη και κάθε ενέργεια που μου δίνει ψυχική πληρότητα και όχι απλά επιτυχία. Αυτή η επίγνωση με σώζει και από τους ζωντανούς εφιάλτες στο φως της πραγματικότητας, αλλά και από τους ανεξέλεγκτους ενύπνιους εφιάλτες, όταν τα μάτια μου είναι ερμητικά κλειστά.