Το σκήπτρο της Διχόνοιας

Χθες ήμουν στη μαθητική παρέλαση της Καλλιθέας, όπως και πέρυσι, εκπροσωπώντας τη Βουλή των Ελλήνων. Λίγο πριν από την κατάθεση στεφάνων, στο ηρώο της Πλατείας Κύπρου, χρυσαυγίτες κινήθηκαν προς την πλατεία όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι αντιφασίστες πολίτες. Η Αστυνομία παρενέβη, έγιναν κάποια επεισόδια, οι φασίστες απωθήθηκαν στα στενά, έγιναν προσαγωγές, μα σημειώθηκαν και μικροτραυματισμοί εις βάρος μελών του ΚΚΕ.

Κάθε επέτειο 25ης Μαρτίου, τα τελευταία χρόνια, οι φασίστες επιχειρούν να επιβάλουν την παρουσία τους και τα απεχθή μηνύματά τους, ιδίως στην Καλλιθέα· στις 28 Οκτωβρίου εξαφανίζονται, ευλόγως: ο αντιφασιστικός πόλεμος δεν αφορά τους χιτλερόψυχους και τους επιγόνους γερμανοντυμένων.

Αλλά σάμπως οι χιτλερόψυχοι κατανοούν την ουσία του μεγάλου απελευθερωτικού αγώνα του ’21; Κατανοούν το φλογερό μήνυμα του Ρήγα Φεραίου και των διαφωτιστών, μπολιασμένο από τη Γαλλική Επανάσταση; Κατανοούν τον υψιπετή ρομαντισμό του σολωμικού Υμνου προς την Ελευθερία; Κατανοούν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη που, παραμονές της Επανάστασης, προειδοποιεί τους πατριώτες του ότι η αντιδραστική Ευρώπη του Μέτερνιχ θα τους πολεμήσει σαν «καρμπονάρους», δηλαδή επαναστάτες; Οτι η Φιλική Εταιρεία ήταν οργάνωση καρμπονάρων; Οτι τα πρώτα ελληνικά Συντάγματα φωτίζονται από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη; Οτι η Ελληνική Επανάσταση αφυπνίζει την Ευρώπη ως παράδειγμα αγώνα κατά του δεσποτισμού; Κατανοούν πώς η θυσία του Μεσολογγίου ιδρύει τη νεωτερική Ελλάδα;

Αυτή είναι η κατορθωμένη παράδοσή μας, αγώνας για την ελευθερία, στιχουργημένη από έναν μεγάλο ευρωπαίο ρομαντικό, τον Διονύσιο Σολωμό, κι αυτή ακριβώς η παράδοση πρέπει να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.

Δυστυχώς, δεν μεταδίδεται μόνο αυτή. Μεταδίδεται, συχνά ισχυρότερη, η παράδοση διχόνοιας και εμφυλίου, η αδελφοκτονία, η μνησικακία, ο φθόνος – δικά μας χαρακτηριστικά κι αυτά, φανερωμένα από τότε, μες στην Επανάσταση: «Η Διχόνοια που βαστάει / Ενα σκήπτρο η δολερή / Καθενός χαμογελάει, / Πάρ’ το, λέγοντας, και συ», γράφει ο ιδρυτικός μας ποιητής το 1823, και εκδίδει στο ελεύθερο ακόμη Μισολόγγι την επόμενη χρονιά. Και ο Κάλβος, τον ίδιο καιρό: «Μεγάλη, τρομερή, / με τα πτερά απλωμένα / καθώς αετός ακίνητος /  κρέμεται ‘ς τον αέρα / ψηλά η Διχόνοια».

Αυτή τη σκοτεινή παράδοση δημαγωγίας, τυφλότητας, καταλαλιάς, σκεφτόμουν χθες, όταν άκουγα την παραπλανητική διχαστική φλυαρία για το πόσες φορές εψάλη το «Μακεδονία ξακουστή», τόσο παράταιρα με την Εξοδο του Μεσολογγίου, τις σφαγές της Χίου, την ολόμαυρη ράχη των Ψαρών και της Κάσου, την καμένη Πελοπόννησο, αλλά και τις μεγάλες νίκες. Πόση ασυναρτησία από συμπατριώτες μας, έτοιμους να διχαστούν και να καταδικάσουν, να ρίξουν τον λίθο του αναθέματος, κατά του Ανδρούτσου, του Κολοκοτρώνη, του Βενιζέλου… Εντιμους, κατά τα λοιπά, συμπολίτες μας, που λησμονούν και αγνοούν και αναφλέγονται, παρασυρμένοι από πατριδοκάπηλους δημαγωγούς και εχθρούς της ελευθερίας: της ελευθερίας που διαρκώς αναζητούμε και ποτέ δεν είναι δεδομένη και αυτονόητη.

Ο Νίκος Ξυδάκης είναι βουλευτής Β’ Αθηνών, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργός