Το τσαλάκωμα

Μαζί με το άνοιγμα της ΕΡΤ, πρέπει να είναι η μόνη άλλη υπόσχεση που τηρήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ: ότι τα κάγκελα που είχαν τοποθετηθεί περιμετρικά στο Σύνταγμα, με τα οποία εμποδίζονταν οι διαδηλωτές και, συχνά, διάφοροι μπαχαλάκηδες να πλησιάσουν στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, θα έφευγαν αμέσως. Η νίκη στις εκλογές του 2015, όντως, εξαφάνισε τα κάγκελα. Δεν χρειάζονταν, άλλωστε. Οι έως τότε διαδηλωτές, σε μεγάλο βαθμό, βρέθηκαν να διαγκωνίζονται για τη νομή του κράτους, δεν είχαν χρόνο για διαδηλώσεις και έκτροπα. Τα βασικά μπάχαλα που επιβίωσαν μετά το 2015 ήταν όσα λάμβαναν χώρα στο ειδικό θεματικό πάρκο των Εξαρχείων – και, βέβαια, οι γυμναστικές επιδείξεις του Ρουβίκωνα.

Εφυγαν λοιπόν τα κάγκελα από το Σύνταγμα. Ωστόσο, λίγα μέτρα παραπάνω, στην αρχή της οδού Ηρώδου του Αττικού, όπου βρίσκεται και το Μέγαρο Μαξίμου, σιγά σιγά ενισχυόταν η φρουρά. Με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να δημιουργείται καθημερινά κανονική οχύρωση από κλούβες της Αστυνομίας, που αποτρέπουν τα αυτοκίνητα να περνούν από τον δρόμο. Οι κλούβες μάλιστα δεν μένουν σε ρόλο οχυρού μόνο όταν εξελίσσονται στην περιοχή συλλαλητήρια, αλλά συχνά είναι εκεί ολόκληρα εικοσιτετράωρα. Για ποιο λόγο άραγε;

Οπως αποδείχτηκε εν τοις πράγμασι, οι πολιτικοί αντίπαλοι στις επιλογές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ή της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύουν στη βίαιη διαμαρτυρία. Τις λίγες φορές που βγήκαν στους δρόμους, με έμφαση στο καλοκαίρι του 2015, την εποχή της υποτιθέμενης «περήφανης διαπραγμάτευσης» και του τυχοδιωκτικού δημοψηφίσματος, στις διαδηλώσεις του «Μένουμε Ευρώπη», περιφρούρησαν τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων. Τι φοβάται λοιπόν ο Πρωθυπουργός και κλείνει την πρόσβαση, μάλιστα με τέτοια οχύρωση, όχι στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά στον δρόμο που περνάει από μπροστά;

Προφανώς λοιπόν δεν φοβούνται τη σιωπηλή πλειοψηφία που θα τους αποδοκιμάσει στις κάλπες. Αλλά τότε ποιους φοβούνται; Και γιατί οχυρώνονται;

Η επίσκεψη του Νίκου Παππά στη Βόρεια Ελλάδα, τις προηγούμενες ημέρες, παρήγαγε μερικές εικόνες που είχαμε να τις δούμε από την εποχή των Αγανακτισμένων. Ομάδες πολιτών αποδοκιμάζουν κυβερνητικούς παράγοντες για τους χειρισμούς τους στο Μακεδονικό. Είναι, ασφαλώς, πολύ κακό, απάδει προς τον πολιτικό πολιτισμό αυτού του τύπου η διαμαρτυρία (την οποία καταδικάζει κατά καιρούς συλλήβδην η δημοκρατική αντιπολίτευση), αλλά σε γενικό βαθμό μόνο επικοινωνιακό τσαλάκωμα επιφέρει στα κυβερνητικά στελέχη. Φοβούνται άραγε τόσο πολύ το επικοινωνιακό τσαλάκωμα;

Προφανώς φοβούνται, επειδή το ίδιο ακριβώς επικοινωνιακό τσαλάκωμα εναντίον των αντιπάλων τους το έχουν και οι ίδιοι χρησιμοποιήσει, μάλιστα στον ακρότατο βαθμό. Γνωρίζουν τις τεχνικές του, ίσως να γνωρίζουν και κάποιους από τους υπηρέτες του – η εθνικιστική στη βάση της διαμαρτυρία είναι πολύ κοντά στην ανάλογη διαμαρτυρία «κατά των Μνημονίων» και των «ξεπουλημένων στους ξένους γερμανοτσολιάδες». Και σπεύδουν να κρυφτούν. Πίσω από κλούβες, πίσω από την Αστυνομία, πίσω από την επίκληση της νομιμότητας, ακόμα και πίσω από την επίκληση της δημοκρατίας.

Φευ! Δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί από τις επιπτώσεις των πολιτικών του, αλλά, κυρίως, δεν μπορεί να κρυφτεί από τις επιπτώσεις των πρακτικών που ο ίδιος ανέδειξε. Ετσι τελειώνει η δόξα του κόσμου.