Μάχη ιδεών

Μπορεί η είδηση να δημοσιεύθηκε με αυτόν τον τρόπο και στον ουγγρικό Τύπο. Στον ελληνικό, πάντως, υπήρξε τουλάχιστον μία εφημερίδα που έγραψε ότι ο Βίκτορ Ορμπαν αποπέμφθηκε από τις τάξεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με «εντολή Σόρος». Για να αποδειχθεί πως η συνωμοσιολογία  είναι απέραντη – ρίχνει ακόμη και τα σύνορα που κρατά κλειστά ο ούγγρος πρωθυπουργός για να μην περάσει στη χώρα του ούτε μισός μετανάστης, για να αποδειχθεί πως ταξιδεύει με απίστευτη ταχύτητα από την Κεντρική Ευρώπη στην απόφυση τα βαλκανικής χερσονήσου.

Η συνωμοσιολογική προσέγγιση ωστόσο φωτίζει μια ανησυχία: Κι αν ο Ορμπαν βρει μια νέα οικογένεια στα εθνικιστικά κόμματα; Αν, φεύγοντας από το «μαντρί» του ΕΛΚ, γίνει η βασική συνιστώσα της λαϊκιστικής Δεξιάς, το σημείο αναφοράς όλων εκείνων των σκληροπυρηνικών που από τη Βαυαρία και την Αυστρία έως τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα βλέπουν παντού εβραίους δισεκατομμυριούχους να σπαταλάνε τα χρήματά τους για να εξαφανίσουν τις εθνικές ταυτότητες;

Τον κίνδυνο επισήμαναν εφημερίδες αντίρροπες προς τη συνωμοσιολογία, όπως οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Αλλά όσο υπαρκτός είναι ο κίνδυνος άλλο τόσο είναι αλήθεια πως το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα πήρε μια απόφαση αρχών και πως την πήρε σε μια χρονική συγκυρία που τα κόμματα διακηρύσσουν αρχές αλλά δεν ρισκάρουν τις συμμαχίες τους: πήρε την απόφαση της αποπομπής μόλις λίγους μήνες πριν από τις ευρωεκλογές.

Είναι μια επίδειξη πολιτικού θάρρους από την οποία δεν λείπει ο πολιτικός σκοπός: η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά προβάλλει με αυτήν την απόφαση ως ηγέτιδα δύναμη του αντιλαϊκιστικού, αντιεθνικιστικού μετώπου στην Ευρώπη. Αυτή η ενίσχυση δια της συρρικνώσεως είναι και μια επίδειξη πολιτικής αυτοπεποίθησης.  Είναι η αυτοπεποίθηση που σε αυτή τη φάση λείπει από την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. Αλλά αν υπενθυμίζει κάτι η αποπομπή Ορμπαν είναι πως η μάχη που θα δοθεί στο εξής στην Ευρώπη δεν θα είναι μια μάχη πολεμικών πεδίων αλλά μάχη πολιτικών ιδεών. Οχι με «εντολή Σόρος» αλλά κόντρα και στον λαϊκισμό, τον εθνικισμό και φυσικά τη συνωμοσιολογία.