Ο τελευταίος μπίτνικ

21 Απριλίου 1967. Δυο παράξενα παιδιά με μια δεκαεξάρα κινηματογραφική μηχανή τραβάνε συμπληρωματικά πλάνα στην πλατεία Συντάγματος, αψηφώντας τα τανκς της χούντας που βολτάρουν μπροστά στη Βουλή. Ο ένας, με χιτλερικό μουστακάκι, φορετό, που είναι μπροστά στον φακό είναι ο Τάσος Φαληρέας. Ο άλλος, ο σκηνοθέτης, ονομάζεται Πάνος Κουτρουμπούσης. Με αυτά τα γυρίσματα ολοκληρώθηκε η ταινία «Ο Χίτλερ ζει», που εμπνεύστηκε ο Κουτρουμπούσης και «έφερε» τον Χίτλερ στα Αναφιώτικα, σε μια χειροποίητη κινηματογραφική παρωδία που έκλεισε σημαδιακά, με τον επτάχρονο γύψο στην ελληνική δημοκρατία.

Ο Κουτρουμπούσης ήταν το πνεύμα των μπίτνικ. Ελεύθερη και πλούσια ζωή. Μαλλούρα, μπλουτζίν, αμερικανιές. Ροκ και κόμικς – υπερήρωες αλλά και Ρόμπερτ Κραμπ. Σινεμά: Κιούμπρικ, Αντονιόνι και αμερικανικό αντεργκράουντ, Τζόνας Μέκας και Αντι Γουόρχολ. Εχθρα στην ιδεολογία του «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Απέχθεια για την πολιτική που μαντρώνει τη σκέψη και προφανώς για την Αριστερά που τον αφήνει αδιάφορο – όπως οτιδήποτε προϋποθέτει οργάνωση, ιεραρχία και τελεολογίες. Παρέες με τον Σίμο τον Υπαρξιστή, τον Πουλικάκο, τον Γιώργο Μακρή, τον Αλέξη Ακριθάκη, τους αδελφούς Φαληρέα, τον Λεωνίδα Χρηστάκη.

ΤΑΞΙΔΙΑ. Η χούντα ήταν καλή αφορμή. Εφυγε από την Ελλάδα, περιπλανήθηκε στο Λονδίνο, στην Αμερική, έζησε λίγο και στη Μέση Ανατολή. Δούλεψε για πολύ καιρό ως ραδιοφωνικός παραγωγός στη Φωνή της Ελλάδος, και είχε την ευκαιρία να γράψει και να ζωγραφίσει μοτίβα επιστημονικης φαντασίας και τρόμου, εξειδικεύοντας ένα ιδίωμα που θύμιζε πολύ τα αμερικανικά κόμικς της εποχής. Τα λαϊκά ιδιώματα τον γοήτευαν, εξίσου με την κωμωδία, τις μυθολογίες και τις έξυπνες ατάκες. Ολα αυτά τα στοιχεία τα ενσωμάτωσε στη δουλειά του.
Ξαναέκανε κέντρο της ζωής του την Ελλάδα μετά τη χούντα – οπότε και επέστρεψε. Το πρώτο του βιβλίο, «Εν αγκαλιά ντε Κρισγιαούρτι», κυκλοφόρησε το 1978 και ήταν μια σάτιρα κάθε μόδας της κουλτούρας, όχι μόνο των αντεργκράουντ ανορθολογισμών που ήταν τότε της μόδας. Τότε άρχισε να γράφει και τα περίφημα Ταχυδράματα, θεατρικά έργα το πολύ της μιας σελίδας, που εμπνέονταν από θέματα της καθημερινότητας αλλά, προφανώς, εξελίσσονταν απροσδόκητα (κάποια απ’ αυτά έγιναν παραστάσεις στο κρατικό ραδιόφωνο). Δημοσίευσε επίσης πολλά κείμενα σε έντυπα όπως η Βαβέλ, το Ιδεοδρόμιο, αλλά και στα Νέα και τον Ταχυδρόμο.

ΚΔΩΑ. Γνώρισα τον Πάνο Κουτρουμπούση στα Εξάρχεια, όπου έμενε με τη σύζυγό του, τη δεκαετία του 1990. Ηταν πάντα ένα μεγάλο παιδί. Ενιωθε ανασφάλεια όταν έλεγε τα καλαμπούρια του, ήξερε απίστευτα πράγματα για «άχρηστες» ενότητες της γνώσης και κυρίως για προϊόντα της μαζικής κουλτούρας, ήταν περήφανος για τη συλλογή των κόμικς του (αν και τα τελευταία χρόνια αναγκάστηκε να τα βγάλει στο σφυρί). Νομίζω πως ο χαβαλές της εξέγερσης και η διάλυση που επέφερε, η αποπνευματοποίηση των κινημάτων και η βία τον ξενέρωναν. Ηταν θλιβερό να βλέπει ακατέργαστους τραμπούκους να βιαιοπραγούν στο όνομα των αστραφτερών μυαλών της ελευθεριακής κουλτούρας. Και για αυτούς, όπως και για όσους διακινούσαν βλακείες και ηλιθιότητες στο όνομα του έθνους, της ιδεολογίας ή, απλώς, του μέσου όρου, επεφύλασσε έναν όρο που έχει καταγραφεί στη γλώσσα:

-Κτηνώδης δύναμη, ωγκώδης άγνοια. ΚΔΩΑ. Το Ω με ωμέγα.

-Γιατί με ωμέγα;

-Γιατί είναι ωγκώδης!

Ηταν σουρεαλιστής στις εμπνεύσεις του, χρησιμοποιούσε μια ιδιότυπη ψευτοκαθαρεύουσα για να κάνει εμφατικότερη την ειρωνεία του και πάντα κινούνταν ως εκπρόσωπος του μπίτνικ στην Ελλάδα. Στην ουσία ήταν ο τελευταίος μπίτνικ.