Μάθε παιδί μου γράμματα

Η οικονομική κρίση, το δημογραφικό πρόβλημα και όλα σχεδόν όσα ταλανίζουν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αποτυπώνονται στη μελέτη του ΙΟΒΕ για την Παιδεία. Αλλά και παθογένειες που σέρνονται για χρόνια στη χώρα μας, που την κρατάνε μακριά από την εικόνα ενός σύγχρονου κράτους και που η «αριστερή» κυβέρνηση ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν φρόντισε να τις «θεραπεύσει», στη χειρότερη, κατά κάποιον τρόπο, τις επισημοποίησε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανοχή, προκειμένου να χαϊδέψει συνδικαλιστικά αυτιά, στην άρνηση των εκπαιδευτικών να αξιολογηθούν. Διαβάζοντας μάλιστα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των κρατικών δαπανών για την Παιδεία πηγαίνει στους μισθούς των εκπαιδευτικών, η αναφορά του γενικού διευθυντή του ΙΟΒΕ Νίκου Βέττα ότι κάθε ευρώ των κρατικών δαπανών είναι «ματωμένο ευρώ» (αφού προέρχεται από τις αιματηρές οικονομικές θυσίες των πολιτών) και πρέπει να επενδύεται σωστά, αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα.

Πριν από λίγους μήνες, το υπουργείο Παιδείας είχε κατηγορήσει το ΙΟΒΕ για μία άλλη μελέτη που συνέδεε την εκπαίδευση με την αγορά εργασίας, λες και οι επιστήμονες που δεν βρίσκουν δουλειά ανάλογα με το πτυχίο τους (νιά ήμουν και γέρασα να το ακούω) δεν είναι υπαρκτό πρόβλημα εδώ και πολλά χρόνια. Υπηρετώντας μια αναχρονιστική άποψη και παλαιοκομματικές ιδεοληψίες, πολύ φοβάμαι ότι η κυβερνητική πολιτική έχει ήδη τραυματίσει σε βάθος το πολύπαθο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η περιρρέουσα άποψη που στοχοποιεί την αριστεία και δεν θεωρεί ατόπημα να μη μιλούν ή να γράφουν τα κυβερνητικά στελέχη σωστά ελληνικά, μόνο βλαβερές συνέπειες μπορεί να έχει στο μέλλον.

Ας δούμε όμως και τις δικές μας ευθύνες. Εχω προλάβει τα χρόνια που, παρά τη φτώχεια του μέσου Ελληνα, το όνειρο του γονιού, ειδικά στην περιφέρεια, ήταν να σπουδάσει το παιδί του. Η μόρφωση ήταν συνώνυμο της διάκρισης. Εκτοτε πλουτύναμε, ξαναφτωχύναμε αλλά εκείνο το περίφημο «μάθε παιδί μου γράμματα» έχει χάσει πλέον την αντικειμενική του αξία.