Συνδικάτα χωρίς εργαζόμενους

Τα πρόσφατα γεγονότα με την αναβολή του συνεδρίου της ΓΣΕΕ ήταν αναμενόμενα. Η παρακμιακή εικόνα της κοινωνίας αντικατοπτρίζεται και στα εργατικά συνδικάτα. Η σοβαρή οικονομική κρίση, η απαξίωση θεσμών και αξιών έχει επιφέρει ένα σοβαρό πλήγμα στην κοινωνική αλληλεγγύη. Εχει δημιουργήσει αντιδραστικές και μοναχικές συμπεριφορές. Η κοινωνία ηττημένη, χρεωκοπημένη, με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς να έχει τη δύναμη να αντιδράσει, κινείται στα αποκαΐδια των Μνημονίων, της απόγνωσης, της μιζέριας και της εσωστρέφειας. Και τα συνδικάτα απόντα και ανήμπορα να αντιδράσουν, παρακολουθούν αμέτοχα αυτή τη θλιβερή πορεία.

Μάλιστα την ιδια περίοδο που η λαίλαπα των Μνημονίων αλλά και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έχει οδηγήσει σε δραματικές μειώσεις στα εισοδήματα των εργαζομένων και στην ανατροπή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις. Το αποτέλεσμα είναι να παρατηρείται το γνωστό φαινόμενο του αποσυνδικαλισμού, της απομαζικοποίησης των εργατικών συνδικάτων.

Οταν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές δεν είναι σε θέση να απεγκλωβιστούν από τις μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις, όταν ο εργατοπατερισμός και ο κομματικός συνδικαλισμός θριαμβεύει και στόχος είναι η αναρρίχηση σε βουλευτικά και άλλα αξιώματα είναι προφανές ότι η κρίση είναι βαθιά.

Και φυσικά δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να μας δείξουν ότι οι εργαζόμενοι προ ετών έχουν εγκαταλείψει τα συνδικάτα. Το διαπιστώνουμε καθημερινά. Ο μισθωτός των 300 ευρώ με την απορρυθμισμένη αγορά εργασίας και την τεράστια ανεργία, σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του μαρτυρίου, αφού ούτε τα συνδικάτα αλλά ούτε και το κράτος είναι ικανά να σταθούν εμπόδια στις άγριες ορέξεις των εργοδοτών. Ετσι το πρόβλημα του αποσυνδικαλισμού θα γίνει οξύτερο στο μέλλον αν δεν γίνει κατανοητό από τους συνδικαλιστές ότι είναι σε αυτές τις καρέκλες, εκλεγμένοι, για να προασπίζουν με ειλικρίνεια και θυσίες τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι να χρησιμοποιούν τη θέση τους ως εφαλτήριο για την προσωπική αλλά και την πολιτική τους σταδιοδρομία.