Κρητικό… νόμισμα

Εγραψα όσα έγραψα χθες περί της διαφοράς μεταξύ του λιτού και του ολιγαρκούς, όπως είχε την καλοσύνη και τη διάθεση να το αναλύσει ο καθηγητής Μπαμπινιώτης, σε μια προσπάθεια να… «ξεστραβωθεί» (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά νομίζω αποτυπώνει απολύτως την αγραμματοσύνη) ο πρωθυπουργός Τσίπρας, και δέχθηκα νωρίς το πρωί τηλεφώνημα, σοβαρό.

Η κυρία στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν σαφής και αρκούντως δωρική: «Γνωρίζετε ότι ο καθηγητής Σερζ Λετούς, ο συγγραφέας του βιβλίου “Λιτή αφθονία” στο οποίο αναφέρεστε σήμερα, έχει επισκεφθεί την Ελλάδα;». Εξεπλάγην. Δεν το γνώριζα. «Βεβαίως. Εχει επισκεφθεί τη χώρας μας προσκεκλημένος του καθηγητή Ιωάννη Παλλήκαρη», μου ανέφερε και μου έκλεισε το τηλέφωνο.

Αν και ο καθηγητής Παλλήκαρης δικαιολογεί απολύτως τον όρο περί… «ξεστραβώματος» του κ. Τσίπρα, καθώς είναι παγκόσμιας αναγνώρισης καθηγητής οφθαλμολογίας, εντούτοις και πάλι μου εφάνη καθ’ υπερβολήν η αναφορά, ότι προσκάλεσε στην Ελλάδα τον Λετούς που είναι εντελώς διαφορετικού γνωστικού αντικειμένου.

Κατόπιν τούτου, και έψαξα (στο Διαδίκτυο). Και ρώτησα (φίλους πανεπιστημιακούς εκ Κρήτης). Και έμαθα. Οτι η αυθεντία Του, του καθηγητή Σερζ Λετούς, όντως επισκέφθηκε την Ελλάδα το 2011 στην κορύφωση της κρίσης που μάστιζε τη χώρα, και είχε αναφέρει μερικές ενδιαφέρουσες… μπαρούφες, συνάγω μετά την κατανάλωση άφθονης κρητικής τσικουδιάς – καθότι στην Κρήτη τον πήγε ο Παλλήκαρος, εκεί τις ξεφούρνισε.

Τι είχε πει; Εκτός του ότι το ευρώ μετράει μέρες ή μήνες (μετρούσε δηλαδή τότε, το ’11), διερωτώμενος γιατί να το πληρώνουμε στην περίπτωση της Ελλάδας, αφού σε λίγο δεν θα υπάρχει, εν συνεχεία, είπε και τα ακόλουθα (επιεικώς, για γιαούρτια με πολλά λιπαρά):

«Οι Κρητικοί πρέπει να διεκδικήσουν την πολιτική τους αυτονομία. Είναι δυνατόν, διότι υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Οχι την ανεξαρτησία τους, αλλά την αυτονομία τους, σε όσο πιο ευρεία κλίμακα γίνεται, ίσως, χωρίς να πρέπει να φύγουμε από το ευρώ, να δημιουργήσουμε ένα τοπικό νόμισμα, ένα κρητικό νόμισμα, ένα παράλληλο νόμισμα, όπως ήδη αυτό υπάρχει σε πολλά κράτη».

Καλή η τσικουδιά, αλλά όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο «good wines» – ούτω πως «καλά κρασιά» κύριε καθηγητά!

Εκλογικοί σχεδιασμοί

«Αθώα» ακούγεται η πρόθεση της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει δημοσίους υπαλλήλους ως μέλη των εφορευτικών επιτροπών, δεδομένου του τεράστιου όγκου των εκλογικών τμημάτων που θα στηθούν κατά τις προσεχείς ευρωβουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές – περί τις 40.000 συνολικά. Αλλά είναι «αθώα»; Προσωπικά διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις, και απορώ με την ευκολία που τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν αποδεχθεί τη σχετική κυβερνητική πρόθεση!

Αν βγάλουν τα γυαλιά που δεν τους επιτρέπουν να δουν καθαρά, τι θα αντικρίσουν; Μια κυβέρνηση η οποία πασχίζει με χίλιους τρόπους να παραμείνει στην εξουσία, και για να το επιτύχει μετέρχεται χίλιους τρόπους, από παροχές και ρυθμίσεις μέχρι χαριστικές πράξεις και αδιαφανείς πρωτοβουλίες.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι δεν θα επιχειρήσει να κάνει «παιχνίδι» με τους δημοσίους υπαλλήλους που θα χρησιμοποιήσει ως επικεφαλής των εφορευτικών επιτροπών να ελέγξει την ψηφοφορία, όπου και όπως μπορεί;

Για μένα, το καλύτερο που έχει να κάνει η αντιπολίτευση, προκειμένου να ανατρέψει τα άνομα σχέδια που πιθανώς έχουν καρφωθεί στο κεφάλι των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να ανατρέψουν το διαφαινόμενο αποτέλεσμα των εκλογών, είναι να υπάρχει διαφανής, ηλεκτρονική κλήρωση, των δημοσίων υπαλλήλων που θα χρησιμοποιηθούν για τη στελέχωση των εφορευτικών επιτροπών. Οτιδήποτε άλλο θα υπόκειται στην πιθανότητα νοθείας…

Εκλογικοί σχεδιασμοί ΙΙ

Το δεύτερο πράγμα που θέλω να επισημάνω σχετικά με τους εκλογικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και κάτι ρετάλια είναι ότι ημέρα με την ημέρα «δένει» όλο και περισσότερο η εκδοχή περί εθνικών εκλογών τον Οκτώβριο.

Χθες έγινε γνωστή η πρόθεση της κυβέρνησης να διαφυλάξει την πλαστή πλειοψηφία των 151 εδρών, με τροπολογία που θα επιτρέπει ένας που είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής να μην υποχρεούται σε παραίτηση από τη θέση του βουλευτή. Η τροπολογία είναι έτοιμη, θα κατατεθεί χωρίς, επαναλαμβάνω χωρίς, τη φωτογραφία της Κουντουρά και του Δανέλλη πάνω (δεν το επιτρέπει λέει ο κανονισμός της Βουλής – ακόμη και αν είναι εντελώς φωτογραφικές οι διατάξεις που περνούν από το Κοινοβούλιο να έχουν πάνω τη φωτογραφία του ενδιαφερομένου), και όλοι εμείς οι υπόλοιποι που το πληροφορηθήκαμε, καταλάβαμε τι σημαίνει: αν γίνονταν ταυτόχρονα εκλογές στις 26 Μαΐου, εθνικές και ευρωεκλογές, η τροπολογία θα ανέφερε ότι δεν μπορεί να είναι κάποιος υποψήφιος ταυτόχρονα και για τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις.

Τέλος πάντων, ποσώς μας απασχολεί το θέμα – ελάσσονος σημασίας όπως είναι. Εκείνο που είναι πρόβλημα και το επισημαίνω είναι το προηγούμενο, αυτό με τους δημοσίους υπαλλήλους…

Να ξεχαστούν οι Πρέσπες

Κυβερνητικό στέλεχος το οποίο ρώτησα σχετικά με τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών (η ερώτηση αφορούσε κυρίως στο να καταδειχθεί αν συμπίπτουν οι εκτιμήσεις μας περί διεξαγωγής τους τον Οκτώβριο) μου ανέφερε μια εκδοχή την οποία, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν την είχα αξιολογήσει όσο έπρεπε.

– Ο πρόεδρος πιστεύει πολύ στη συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου που θα αποτρέψει την παλινόρθωση της Δεξιάς. Η μόνη δεξαμενή στην οποία μπορεί να απευθύνει το κάλεσμά του είναι ο χώρος της Κεντροαριστεράς. Αυτό το πράγμα θέλει χρόνο για να «δουλευτεί». Δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε μπορεί να υλοποιηθεί μέσα σε δυο μήνες που απομένουν ώς τις εκλογές. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο πρόεδρος είναι ειλικρινής όταν τονίζει ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας.

Εγώ τώρα πάλι πιστεύω ότι ο βασικός λόγος για την προοπτική των εκλογών στο τέλος Οκτωβρίου είναι ότι θα υπάρχει ικανός χρόνος από τη Συμφωνία των Πρεσπών, ώστε αυτή να ξεχαστεί. Διότι όσο είναι «ζωντανή», ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για μεγάλο στραπάτσο, ειδικά στη Βόρειο Ελλάδα. Τα υπόλοιπα – πιστεύω, επαναλαμβάνω εγώ – είναι παραμύθια για μικρά παιδιά, και προσπάθεια να αποσπασθεί η προσοχή μας σε αλλότρια…

Σημείο των καιρών

Η κοπέλα έχει ένα αξιοπρόσεκτο βιογραφικό, από αυτά που σπανίως συναντάς, και τα οποία μπορούν άνετα να σου δώσουν το διαβατήριο για μια σπουδαία καριέρα. Είναι πολιτικός επιστήμονας, οικονομολόγος και έχει εξειδίκευση στα της ζώνης του ευρώ, στις κρίσεις χρέους και στη δημοκρατική νομιμοποίηση των θεσμών.

Εχει εργαστεί (έχει κολλήσει ένσημα δηλαδή, όχι «νοητά» έχει «εργαστεί») ως σύμβουλος για λογαριασμό θεσμικών επενδυτών, και ως οικονομολόγος σε χρηματοοικονομικούς φορείς με αντικείμενο τις μακροοικονομικές επιδόσεις της Ελλάδας. Εχει συγγράψει μελέτες, μια μονογραφία με θέμα την ελληνική κρίση, κατέχει κάτι μεταπτυχιακά και μεταξύ τους ένα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, είναι και μαμά τριών παιδιών, αλλά έκανε δύο… λάθη: το ένα να πει «ναι» στην πρόσκληση που της απηύθυνε ο πρόεδρος Κυριάκος να είναι υποψήφια στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝουΔού, και το δεύτερο ότι είναι κόρη της Αννας Παναγιωταρέα!

Από τα δύο, η Ελένη Παναγιωταρέα, περί αυτής πρόκειται, νομίζω ότι πληρώνει περισσότερο το δεύτερο, και ας υπερτερεί το βιογραφικό της έναντι πολλών άλλων ένθεν κακείθεν. Διότι στην Ελλάδα μπορεί χαλαρά να είναι υποψήφια στις εκλογές η κόρη του Μάνου Λοΐζου, επειδή είναι κόρη του Λοΐζου, αλλά η κόρη της Παναγιωταρέα με τέτοιο βιογραφικό, όχι. Σημείο, και αυτό, των καιρών…