Αλλη μια ΣΥΡΙΖΟ-μέρα δίχως σκοπό…

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – και τώρα ΣΥΡΙΖΑ-ΓΥΡΟΛΟΓΟΙ –  έχει κριθεί. Η κοινωνία γνωρίζει και έχει τοποθετηθεί, στη συντριπτική της πλειοψηφία, για τον τετραετή κυβερνητικό απολογισμό. Οι επερχόμενες εκλογές είναι βέβαιο ότι θα τιμωρήσουν πολιτικά την κυβέρνηση, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι η τετραετία της θα καταγραφεί ως μια χαμένη κρίσιμη περίοδος για τη χώρα.

Δεν πρόκειται απλά για μια χαμένη τετραετία σε συνθήκες ομαλότητας και ευημερίας. Πρόκειται για μια εγκληματική θητεία στασιμότητας και οπισθοδρόμησης σ’ έναν ταραγμένο, γεωπολιτικά και οικονομικά, κόσμο, όπου η καθυστέρηση προσαρμογής και ανάπτυξης των κρατών μπορεί να αποβεί μοιραία.

Η δημοσιονομική ισορροπία και οι μεταρρυθμιστικές κατακτήσεις μέχρι το 2014, που επιτεύχθηκαν μετά κόπων και βασάνων, κυρίως της κοινωνίας, δεν αξιοποιήθηκαν και δεν μετεξελίχθηκαν σε ριζική αντιμετώπιση των θεσμικών ελλειμμάτων και σε οικονομική ανάπτυξη. Αντίθετα, οδηγηθήκαμε στην ανατροπή τους.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, επί της ουσίας, δεν ασχολήθηκε με τη χώρα, αλλά με τον εαυτό της. Αρχικά έκανε μαθητεία προσαρμογής στην πραγματικότητα, προσπαθώντας να ξεπεράσει τις αυταπάτες της, σωρεύοντας ένα τεράστιο κόστος στον ελληνικό λαό. Τον υπόλοιπο χρόνο επέλεξε ν’ ανταλλάξει τις μεταρρυθμιστικές της υποχρεώσεις με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των ευρωατλαντικών εταίρων. Στα μεσοδιαστήματα που αποφάσισε να παραγάγει δική της πολιτική, το μόνο που δίδαξε είναι ο οικονομικός και κοινωνικός επιδοματισμός, ο πελατειακός κομματισμός, η αναξιοκρατία και η μετριοκρατία, η αυταρχική υποβάθμιση των θεσμών και η εργαλειοποίηση κρίσιμων εθνικών θεμάτων.

Το τελευταίο διάστημα χαρακτηρίζεται ως η πιο παρασιτική περίοδος της διακυβέρνησης. Χωρίς, επί της ουσίας, να έχει τη δυνατότητα να δώσει κάτι σοβαρό για τη χώρα, επιδίδεται σ’ ένα ροκάνισμα του πολιτικού χρόνου, αναζητώντας τον καταλληλότερο χρόνο για να κάνει αξιοπρεπέστερη την ήττα της.

Πρόκειται περί πολιτικής αυταπάτης. Οταν γυρίσει καθοδικά ο δείκτης μιας κυβέρνησης, ο χρόνος που περνάει γίνεται όλο και πιο ακατάλληλος. Οποια κίνηση και να κάνει, ακόμη και την καλύτερη γι’ αυτή, δεν της βγαίνει. Αυτό δεν νομίζω να μην το καταλαβαίνει το επιτελείο της κυβέρνησης και πολύ περισσότερο ο Πρωθυπουργός. Αρα γιατί διστάζει να πάει σ’ εκλογές; Μήπως γιατί αφενός πρέπει να διευθετήσει τους όρους για μια δική του ομαλή προσγείωση μετά την ήττα και αφετέρου για να ολοκληρώσει τη ναρκοθέτηση της επόμενης διακυβέρνησης;

Σε κάθε περίπτωση, ο τελευταίος πολιτικός παρασιτισμός της, παραλυμένης από τον φόβο της απώλειας εξουσίας, κυβέρνησης είναι επιζήμιος για τη χώρα. Χρειάζεται επειγόντως πολιτική αλλαγή και μετεκλογική πολιτική σταθερότητα. Είναι η τελευταία μας ευκαιρία πριν από μια νέα ανώμαλη προσγείωση στις δραματικές συνθήκες του 2010.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός