Εμμονές{CR}

Δεν χρειαζόταν καν να παρακολουθήσει κανείς την πρωθυπουργική ομιλία ενώπιον του συντρόφου Μοράλες για να επιβεβαιώσει πως τελικά υπάρχει κάτι στον ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει ξεθυμάνει από τα χρόνια της εξουσίας. Τι; Η Λατινική Αμερική παραμένει για τον Τσίπρα και τους κοντινούς του η γη της πολιτικής επαγγελίας. Δεν χρειαζόταν επειδή μπορούσε απλά να ρίξει μια ματιά στις φωτογραφίες για να παρατηρήσει τα χαμόγελά τους. Ο τσιπρικός λόγος ήταν γεμάτος με τα στερεότυπα που τον έχουν διαμορφώσει. Σαν την επισήμανση ότι εκείνον και τον Εβο τούς ενώνει «διαρκής διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τα ιδιωτικά ΜΜΕ» και οι «διαρκείς απόπειρες αποσταθεροποίησης από τις δυνάμεις της Δεξιάς», γιατί δίνουν τον αγώνα που «βρίσκει παντού και τις ίδιες ή παρόμοιες αντιστάσεις από την πλευρά των κυρίαρχων ελίτ». Εντάξει, ο καθένας δικαιούται να διαλέγει τις πολιτικές εμμονές του – ακόμη κι αν πλέον τις επικαλείται μόνο για να τονώσει το φρόνημα του σκληρού πυρήνα των συριζαίων, που γκρινιάζουν με τα ανοίγματα στην Κεντροαριστερά. Αρκεί να τις κρατά για το εσωκομματικό του ακροατήριο.

Μαγικός ρεαλισμός

Αν, ας πούμε, στην ανάλυση του Τσίπρα το κόμμα του κατόρθωσε να βγάλει τη χώρα «από τον φαύλο κύκλο των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής» και να ανακτήσει «την κυριαρχία» της, αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματα πως στην Ελλάδα ζούμε τον ««επαναστατικό ρεαλισμό» της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου αιώνα». Για τον αυταπόδεικτο λόγο πως η χώρα δεν περίμενε την πρώτη φορά Αριστερά για να υπερασπιστεί – όπως αυτός ανέφερε – «τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας, την εργασία, τη στέγη, την πρόσβαση στο νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, την καθολική πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας». Τα είχε κατακτήσει, δεκαετίες τώρα, χάρη στη συμμετοχή της στο κλαμπ των ισχυρότερων κρατών του πλανήτη, την ΕΕ. Αν, άλλωστε, ο Πρωθυπουργός είχε διαβάσει παλαιότερα κείμενα ενός από τους νέους θεωρητικούς του τσιπρισμού, του Νίκου Μουζέλη, θα γνώριζε πως το μόνο κοινό μεταξύ του λατινοαμερικάνικου υποδείγματος και του ελληνικού παραδόξου είναι οι πελατειακές σχέσεις. Ολα τα άλλα που λέει είναι μαγικός ρεαλισμός – χωρίς το ταλέντο του Μάρκες.