Οι μολότοφ της ιδεοληψίας

Καλεσμένος της κρατικής τηλεόρασης ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης δήλωσε ότι δεν θυμάται να έχουν υπάρξει νεκροί από βόμβες μολότοφ. Θυμόταν αντιθέτως ο καλός βουλευτής ότι ο συνάδελφός μας Μανώλης Κυπραίος έχασε την ακοή του εξαιτίας επίθεσης αστυνομικών δυνάμεων: το υπογραμμίζω για να γίνει κατανοητό ότι ο Κυρίτσης ασχολείται με τους λαϊκούς αγώνες – δεν είναι κάποιος που απάντησε τυχαία. Ο ίδιος άνθρωπος ζήτησε συγγνώμη λίγες μέρες αργότερα και μετά τον θόρυβο που ξέσπασε. Το όλο περιστατικό υπήρξε τόσο εξωφρενικό, ώστε σχεδόν κανείς δεν στάθηκε στο πλαίσιο της συζήτησης που έγινε η σχετική δήλωση. Αντίθετα με αυτό που θα πίστευε κάποιος διαβάζοντας τι θυμάται και τι δεν θυμάται ο Κυρίτσης, η εκπομπή δεν αφορούσε τις μνήμες του βουλευτή: ακόμα και στην ΕΡΤ δεν υπάρχει τόσος τηλεοπτικός χρόνος ώστε να γίνει ένα τέτοιο αφιέρωμα. Η συζήτηση αφορούσε τον νέο ποινικό κώδικα και το αν η χρήση των μολότοφ θα πρέπει να είναι κακούργημα ή πλημμέλημα. Και το πρόβλημα του Κυρίτση δεν είναι η μνήμη του: είναι ότι δεν είχε φροντίσει να ενημερωθεί για το τι έχει συμβεί στην Ελλάδα εξαιτίας της χρήσης των μολότοφ. Στο μυαλό του είναι κάτι σαν πατροπαράδοτο έθιμο – για αυτό άλλωστε δεν θυμόταν και τους νεκρούς της Μarfin.

Η ιστορία είναι χρήσιμη για να καταλάβουμε όχι το τι θυμάται και το τι δεν θυμάται ένας βουλευτής, αλλά το πόσο σοβαρά ασχολείται με το νομοθετικό του έργο. Ο βουλευτής εκλέγεται για να νομοθετεί, να ψηφίζει δηλαδή νόμους που αφορούν τη ζωή μας. Του δίνουμε την εξουσιοδότηση να το κάνει βασισμένοι στη βεβαιότητα ότι είναι κάποιος που θα νομοθετεί στο όνομα ενός εθνικού, αλλά και ενός κοινωνικού καλού. Κανείς βουλευτής δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα και να έχει γνώμη για όλα χωρίς να ενημερωθεί από τους συνεργάτες του: αν οι βουλευτές αμείβονται με τα χρήματα που αμείβονται είναι και για να διατηρούν στα γραφεία τους το απαραίτητο προσωπικό που μπορεί να τους θυμίζει όσα ξεχνούν ή όσα δεν θέλουν να θυμούνται. Στην προκειμένη περίπτωση αν ο Κυρίτσης ρωτούσε απλά τους δικούς του ανθρώπους (πριν μάλιστα πάρει μέρος σε μια δημόσια συζήτηση για τις αλλαγές του Ποινικού Κώδικα κι όχι για το πότε θα χαλάσει ο καιρός) κάποιος θα είχε βρεθεί να του θυμίσει τους νεκρούς της Marfin και κάποιος θα του υπενθύμιζε ότι σύμφωνα με τους συνδικαλιστές της Αστυνομίας είναι πάνω από 170 οι τραυματίες αστυνομικοί από μολότοφ τα τελευταία χρόνια. Αν δεν το έκανε, δεν είναι γιατί το αμέλησε: είναι γιατί στο μυαλό του οι μολότοφ είναι καλές – το πρόβλημα δεν είναι αυτές αλλά η αστυνομική βία.

Ο Κυρίτσης ζήτησε συγγνώμη – αλλά αυτό σε αυτή την ιστορία μετράει ελάχιστα: μετράει όσο και η ασθενέστατη μνήμη του. Οι ερωτήσεις που γεννά αυτή η ιστορία είναι άλλες. Σε πόσα άραγε νομοσχέδια ο βουλευτής ψηφίζει με βάση το θυμικό του; Πόσες φορές έχει ψάξει δικαιολογίες για τη στάση του χωρίς να έχει ασχοληθεί πραγματικά με το τι του ζητάνε να ψηφίσει; Σε πόσες ανάλογες περιπτώσεις δεν ρώτησε κανέναν, απλά γιατί είχε προαποφασίσει τι θα κάνει, μολονότι τα στοιχεία που επικαλείται για να δικαιολογήσει τη θέση του είναι ανεπαρκέστατα; Οι ερωτήσεις αυτές δεν αφορούν τον συγκεκριμένο βουλευτή – ελπίζω οι απαντήσεις που έδωσε για τις μολότοφ να είναι αποτέλεσμα μιας απλής ιδεοληπτικής επιπολαιότητας. Οι ερωτήσεις αφορούν κυρίως εμάς που ψηφίζουμε. Τι είδους βουλευτές θέλουμε; Κάποιους που αποφασίζουν εξ εντυπώσεως και κάνουν καριέρα δείχνοντας σεβασμό στις κομματικές επιταγές ή ανθρώπους που ρωτάνε, ενημερώνονται, προβληματίζονται και ψηφίζουν; Δεν είναι ρητορική ερώτηση: τα κομματικά επιτελεία θα ήθελαν να ψηφίζουμε Κυρίτσηδες…