Η έρημος της αναλγησίας

Μας κάλεσε να μπούμε στο μυαλό του. Για να δούμε τι στο μυαλό του Γιώργου Κυρίτση; «Οταν μου ζητήθηκε από την ΕΡΤ να σχολιάσω τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα σχετικά με τις μολότοφ» εξήγησε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Το Εθνος», «είχα στο μυαλό μου τις συγκρούσεις που συχνά παρατηρούμε στον δρόμο, σε πολιτικές και αθλητικές εκδηλώσεις επί χρόνια κι όχι φυσικά τον εμπρησμό της Marfin που οδήγησε στο θάνατο τριών εργαζομένων, μεταξύ των οποίων και μιας εγκύου».

Αλλά εάν αυτό είναι το μυαλό του Γιώργου Κυρίτση, τότε είναι ένα πέλαγος αμνησίας. Γιατί έπρεπε να θυμίσει η Μαρία Καραγιάννη, υπάλληλος της Marfin, ότι το σοκ δεν το έχει ξεπεράσει κανείς τους από εκείνη τη φονική επίθεση, πως μια τέτοια δήλωση είναι προσβολή στη μνήμη των νεκρών, πως πληγώνει. Αλλά έπρεπε να θυμίσει στον Γιώργο Κυρίτση και ο γενικός γραμματέας των Ειδικών Φρουρών Ευστράτιος Μαυροειδάκος πως μέσα σε μόλις έναν χρόνο έχουν σημειωθεί περισσότεροι από 170 τραυματισμοί αστυνομικών – «Ας έρθει ένα Σαββατοκύριακο στα επείγοντα στο 401 μετά τα καθιερωμένα επεισόδια στα Εξάρχεια προκειμένου να διαπιστώσει ο ίδιος τα εγκαύματα που προκαλούνται στους αστυνομικούς».

Δηλώσεις

Πέθαναν; Δεν πέθαναν. Πως δεν θυμάται να έχει πεθάνει κανένας από μολότοφ στα 30 χρόνια που είναι δημοσιογράφος είπε, έτσι δεν είπε; Αλλά ανάμεσα στη δημοσιογραφική αμνησία και τη βουλευτική αναισθησία η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Ως δημοσιογράφος, ο Κυρίτσης έγραψε πολλά που, όπως συμβαίνει με σχεδόν όλα τα δημοσιογραφικά κείμενα, τα κείμενα του εφήμερου, κανείς δεν θυμάται. Αλλά ως βουλευτής έκανε μερικές δηλώσεις που θα τον κυνηγούν: «Η αποψινή είναι η πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή μου από τότε που κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού» είχε δηλώσει τον Ιούλιο του 2015 επειδή είχε ψηφίσει το Μνημόνιο.

Η ευαισθησία του Κυρίτση φαίνεται να κορυφώθηκε εκείνη την ημέρα. Μετά εξατμίστηκε σαν τα ούρα του μικρού παιδιού που ήταν κάποτε. Ή εγκλωβίστηκε στον δογματισμό που βασιλεύει στο μυαλό του Γιώργου Κυρίτση – στον δογματισμό με τον οποίο χωρίζει τους ομοειδείς φίλους του από τους ταξικούς του εχθρούς. Οι Ρουβίκωνες; Μα δεν κάνουν κάτι, «χαρτάκια πετούν». Επεισόδια στη Φιλοσοφική; Μην ασχολείστε, αυτά είναι «φοιτητικές διαδικασίες». Κι όσοι ψήφισαν «ναι» στο δημοψήφισμα; Α, αυτοί ταξικοί εχθροί, «γι’ αυτούς είναι τα μέτρα». Κι οι μολότοφ; Μα ποιος πέθανε από τις μολότοφ; Γιατί δεν μιλάτε για τον «δυτικό πολιτισμό που έστειλε στους θαλάμους αερίων εκατομμύρια, ενώ οι ισλαμιστές όχι»;

Εξισώσεις

Ο Κυρίτσης εξισώνει τον δυτικό πολιτισμό με τον ναζισμό, ο Πελεγρίνης γράφει ότι «οι Εβραίοι εξασφάλισαν την οικειοποίηση του Ολοκαυτώματος έτσι ώστε να διεκδικήσουν τη δικαίωσή τους», η Λοΐζου πως «βελτιώθηκε ο τρόπος βράβευσης της Ακαδημίας Αθηνών γιατί παρουσιάζεται ως αποστολέας του παγιδευμένου φακέλου στον Παπαδήμο», ένας άλλος πως η 17Ν είχε ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου, ο επόμενος πως δεν νοιάζει έναν 17χρονο ποιον σκότωσε ο Κουφοντίνας. Δεν είναι απλώς ένα πέλαγος αμνησίας, δεν είναι ούτε ευαισθησία που εξατμίστηκε. Είναι μια έρημος αναλγησίας.

ΠΑΡΕΕΣ

Για να ζητήσει συγγνώμη ο Γιώργος Κυρίτσης χρειάστηκαν 24 ώρες, μία δήλωση του Νίκου Φίλη πως «θυμάται τους νεκρούς» και άλλη μία του Πάνου Σκουρλέτη πως αυτό που συνέβη στη Marfin ήταν «σοκαριστικό γεγονός». Ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ επισήμανε ακόμη πως «τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο καθρέφτης μας και δεν πρέπει να αναρτούμε σε αυτά όσα συζητάμε στις παρέες μας». Αλλά, αλίμονο, αυτά είναι τα κυκλώματα που φτιάχνουν οι Ελληνες του Σαββόπουλου; Και είναι αυτές ιστορίες για να σκαρώνουν οι παρέες;