Ουαί τοις ηττημένοις

Ad victor spolia (στον νικητή τα λάφυρα). Και η αγάπη του κόσμου.

Η σύνταξη των ανθρώπων πίσω από τους νικητές είναι τόσο αυθόρμητη όσο το ανοιγόκλεισμα των ματιών στον δυνατό άνεμο.

Αποθεώνοντάς τους νοιώθουν σαν να κλέβουν ένα μικρό κομμάτι από τη δόξα τους. Να γίνονται μέρος αυτής της ιεροτελεστίας βγαλμένη λες από τα αρχαία Βοηδρόμια που τιμούσαν τη νίκη του Θησέα κατά των Αμαζόνων.

Τις προηγούμενες ημέρες όλοι ήταν Ντιέγο Σιμεόνε. Και το cojones-gate ήταν μέρος αυτής της γιορτής. Σήμερα όλοι είναι Κριστιάνο Ρονάλντο.

Αναλύσεις για το πόσο πολύ γυμνάζεται, πόσο δυνατός παραμένει παρά την ηλικία του, πόσο αποτελεσματικός, πόσο πιστεύει στον εαυτό του.

Αν έχανε η Γιούβε οι σάρκες του Ρονάλντο θα πετιόντουσαν στα πεινασμένα σκυλιά. Θα τον αντιμετώπιζαν σαν πολυκαιρισμένο πανί που θα το κομμάτιαζαν για τις δουλειές του σπιτιού.

Πρώτοι απ’ όλους οι συνδικαλιστές της FIAT. Αυτοί που προσπάθησαν, χωρίς όμως επιτυχία, να απεργήσουν διαμαρτυρόμενοι για τα λεφτά που έδωσε η Γιούβε για να φέρει τον Πορτογάλο στην πρωτεύουσα του Πιεμόντε.

Μετά οι επενδυτές. Αυτοί που εκτόξευσαν τη μετοχή της ιταλικής ομάδας βγάζοντας εκατομμύρια θα ήταν οι ίδιοι που θα την γκρέμιζαν.

Θα ακολουθούσαν οι δημοσιογράφοι. Ολα αυτά τα ψόφια ψάρια με την αποχαλινωμένη κρίση που με την ίδια ευκολία που αποθεώνουν τους νικητές, αποδομούν τους ηττημένους. Οι ίδιοι που γράφουν «αναλύουν» σήμερα το φαινόμενο Ρονάλντο θα ήταν αυτοί που έγραφαν για την πτώση του, το τέλος εποχής και θα εξύφαιναν σενάρια περί επιστροφής του στη Ρεάλ ή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Οι τελευταίοι που θα έπαιρναν ό,τι πια θα είχε απομείνει από τον Ρονάλντο θα ήταν οι οπαδοί. Στο νούμερο 7 στο πίσω μέρος της φανέλας την οποία έχουν χρυσοπληρώσει θα έβαζαν μπροστά ή πίσω τον άσο και θα έσβηναν με αυτοκόλλητη ταινία το όνομα του Πορτογάλου.

Ουαί τοις ηττημένοις λοιπόν.