Οταν ο υφυπουργός έχει κέφια…

Είναι πάντα ωραίο ν’ ακούς τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιώργο Βασιλειάδη να δίνει συνεντεύξεις διότι είναι σπάνιο ένας άνθρωπος να λέει στην ίδια συνέντευξη τόσο διαφορετικά πράγματα – το έχω επισημάνει και παλιότερα ότι πιθανότατα δεν έχουμε να κάνουμε με έναν Βασιλειάδη, αλλά με δυο. Λέει π.χ. ο υφυπουργός ότι η περίφημη αναδιάρθρωση των επαγγελματικών κατηγοριών θα ισχύσει αφού προβλέπεται στις προκηρύξεις των πρωταθλημάτων της Σούπερ Λίγκας και της Φούτμπολ Λιγκ, αλλά δεν μας εξηγεί γιατί τότε χρειάζεται η νομοθετική τροποποίηση. Επίσης δεν αναφέρει για ποιον ακριβώς λόγο την καθυστερεί. Είναι επίσης εντυπωσιακό ότι από τη μια εξαγγέλλει (για τριακοστή τρίτη φορά…) τον ερχομό του VAR στο ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ από την άλλη δεν ξέρει πότε αυτό θα το δούμε. Σίγουρα δεν θα το δούμε ούτε στον τελικό του Κυπέλλου, αλλά ούτε και στις πρώτες αγωνιστικές του νέου πρωταθλήματος – το γιατί παραμένει ανεξήγητο.

Πρόβλημα

Είναι καταπληκτικός ο Βασιλειάδης, όταν έχει όρεξη, διότι μπορεί να σου εξηγήσει για ποιον ακριβώς λόγο δεν είναι δουλειά του υφυπουργού Αθλητισμού να παρεμβαίνει σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με την Αστυνομία και τη βία στα γήπεδα, ενώ την ίδια στιγμή εξαγγέλλει ότι θα πάρει μια τρομερή πρωτοβουλία (πάντα με την UEFA…) για να λύσει το πρόβλημα! «Μετά τα τελευταία επεισόδια στο Παπαστράτειο αλλά και σε άλλους αγώνες μεταξύ ερασιτεχνικών ομάδων ζήτησα άμεσα συνάντηση με τον αρχηγό της Αστυνομίας προκειμένου να ενημερωθώ αλλά και να εφιστήσω (sic) την προσοχή για την τάση που παρατηρείται για κρούσματα οπαδικής βίας σε αγώνες μη επαγγελματικών κατηγοριών. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η θεσμική αρμοδιότητα του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού περιορίζεται μόνο στο να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στην Ελληνική Αστυνομία που είναι και η μόνη που έχει αρμοδιότητα για την πρόληψη και την καταστολή φαινομένων βίας. (…) Σε κάθε περίπτωση αρμοδιότητα και θέση του υφυπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού δεν είναι να δίνει συστάσεις στην Ελληνική Αστυνομία ούτε να αναπτύσσει σχέδια δράσης» λέει και ντριμπλάροντας τον εαυτό του προσθέτει: «Μαζί με την UEFA και ειδικούς σε θέματα ασφαλείας από προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες τις Ευρώπης, επεξεργαζόμαστε εδώ και καιρό ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο θα μπορεί να λειτουργήσει. Δεν θα νομοθετήσουμε μόνο και μόνο για να δείξουμε ότι κάνουμε κάτι. Σκοπός μας λοιπόν είναι να φύγει η Αστυνομία από τα γήπεδα και οι ΠΑΕ να έχουν την απόλυτη ευθύνη για ό,τι συμβαίνει μέσα σε αυτά. Οπως στα θέατρα η Αστυνομία δεν διαδραματίζει τον ρόλο του ταξιθέτη έτσι και στα γήπεδα την ευθύνη θα έχουν οι ΠΑΕ, οι σεκιούριτι θα πάρουν αυξημένες αρμοδιότητες, κατά τα πρότυπα των ανθρώπων ασφαλείας στα αεροδρόμια και η δράση τους δεν θα περιορίζεται στην ταυτοπροσωπία και τον σωματικό έλεγχο» λέει. Αν δεν υπήρχε η έκφραση «και έτσι και γιουβέτσι» κάποιος θα έπρεπε να τη δημιουργήσει για να περιγράψει τα λόγια (αν όχι και τα έργα, που είναι ελάχιστα…) του υφυπουργού…

Συμφέροντα

Πάντως στην τελευταία του συνέντευξη ξεχωρίζει η αναφορά στους κακούς παράγοντες του ποδοσφαίρου, που δεν τον ακούνε και δεν αναγνωρίζουν ότι είναι ο φωτεινός ηγέτης του αθλητισμού μας. «Το φαινόμενο της κόντρας μεταξύ των μεγάλων (σ.σ. ομάδων), η οποία φτάνει στα άκρα δεν είναι τωρινό, παρατηρείται εδώ και δεκαετίες και ο λόγος – όπως έχω ξαναπεί – έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους παράγοντες δεν βρίσκονται στο ποδόσφαιρο επειδή το αγαπούν, αλλά επειδή θέλουν μέσω αυτού να εξυπηρετήσουν αλλότρια συμφέροντα» δήλωσε. Σε μια μελλοντική του συνέντευξη ίσως κάποτε μας πει και για ποιον λόγο βρίσκονται στο ποδόσφαιρο οι υφυπουργοί. Για το ποια συμφέροντα εξυπηρετούν δεν χρειάζεται να πει τίποτα. Δεν είναι ανάγκη, τα βλέπουμε…

Κοντονής

Ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό έχω την εντύπωση πως όταν μιλάει ο υφυπουργός απευθύνεται σε έναν και μόνο άνθρωπο: στον κυρ Σταύρο τον Κοντονή, του οποίου το νομοθετικό έργο ξήλωσε σε χρόνο-ρεκόρ. Αλλά μαθαίνω ότι ο κυρ Σταύρος δεν θα μείνει για πολύ ακόμα σιωπηλός: κάπου θα βγει και θα πει τον πόνο του. Αν, μου λένε, δεν φοβόταν μη γίνουν τίποτα εκλογές τώρα, θα το είχε κάνει ήδη. Κρατά την ψυχραιμία του για το χατίρι της κυβέρνησης και του κόμματος, αλλά άνθρωπος είναι και μπορεί να λυγίσει. Και είναι και πολύ θυμωμένος για το γεγονός ότι δεν εκδίδονται από τη ΓΓΑ οι νομοθετικές πράξεις που είναι απαραίτητες για την έκπτωση διάφορων καταδικασμένων, που προσεχώς έχουν κι άλλα δικαστήρια μπροστά τους – και δεν αναφέρομαι στις εφέσεις. Σαν να τον ακούω τον Κοντονή να λέει στους δικούς του ότι «μιλάει ο Βασιλειάδης για παράγκες, όταν κρατάει τους παραγκάρχες στις θέσεις τους…».

Ζιζού

Ενώ εμείς έχουμε νυν και πρώην υφυπουργούς για να ασχολούμαστε, στην Ευρώπη το βασικό θέμα συζήτησης είναι η επιστροφή του Ζινεντίν Ζιντάν στη Ρεάλ Μαδρίτης. Για τους περισσότερους ήταν μια έκπληξη, διότι ο Γάλλος έφυγε από τη Βασίλισσα μόλις το περασμένο καλοκαίρι. Για μένα πάλι τίποτα δεν είναι παράξενο: όταν σε μια μεγάλη ομάδα τα πράγματα πάνε ξαφνικά πολύ άσχημα, οι λύσεις που επιλέγονται είναι πάντα αυτές που δημιουργούν στον κόσμο την αισιοδοξία πως οι καλές μέρες θα επιστρέψουν. Οι ομάδες αναζητούν όσους με τις καλές μέρες ταυτίστηκαν και οι μέρες του Ζιζού στη Βασίλισσα ήταν υπέροχες.

Σκέψη

Δεν βρίσκω επίσης καθόλου παράξενο ότι και ο ίδιος ο Ζιντάν είπε το ναι στην πρόταση της Ρεάλ χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρώτα απ’ όλα δεν είναι παράξενο το γεγονός, γιατί όταν σε καλεί η Βασίλισσα δύσκολα μπορεί να πεις όχι: ο Ζιντάν γνωρίζει ότι της έχει δώσει πολλά, αλλά αναγνωρίζει και ότι πήρε από αυτήν πολλά και ο ίδιος. Είναι αλήθεια ότι πολλοί έχουν δαγκώσει το χέρι του εργοδότη τους, αλλά δεν το κάνουν όλοι – ακόμα και στον κόσμο του μοντέρνου ποδοσφαίρου υπάρχουν άνθρωποι με φιλότιμο.

Δικαίωση

Τέλος, η ίδια η επιστροφή είναι για τον Ζιζού η απόδειξη μιας απόλυτης δικαίωσης. Η Ρεάλ αναγνωρίζει με τον θεαματικότερο των τρόπων ότι έκανε λάθος όταν το περασμένο καλοκαίρι δεν σεβάστηκε τα θέλω του. Ο Ζιντάν δεν έφυγε με το Τσάμπιονς Λιγκ στα χέρια γιατί τον τσίμπησε μύγα: κάτι ζήτησε, και κάτι του αρνήθηκαν. Αν η Ρεάλ βλέπει σε αυτόν τον άνθρωπο που μπορεί να εγγυηθεί μια επιστροφή στην κανονικότητα, ο Ζιντάν βλέπει στην πρόταση την έμπρακτη αναγνώριση της αξίας του. Πώς να πει όχι;