Κι ο κατάλογος μοιάζει ατελείωτος

Τη σκηνή έχει διηγηθεί ο ίδιος ο Κώστας Βαρώτσος όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο σε τηλεοπτική εκπομπή ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχει ακούσει για τον Δρομέα του. «Ημουν σε ένα ταξί και περνούσαμε έξω από το Χίλτον. Ο ταξιτζής κοιτάζει το γλυπτό και λέει: «Ε ρε, τι είναι αυτό που βάλανε εδώ πέρα, μοιάζει σαν να πήρανε φόρα τα μπάζα και φύγανε»». Η απάντηση δείχνει ότι από τον Βαρώτσο δεν λείπει το χιούμορ. Ενδεχομένως να μη λείπει ούτε από τη Μυρσίνη Ζορμπά. Αν πάντως πήρε κατά γράμμα κάποιος το σχόλιο του ταξιτζή, αυτός δεν είναι ο γλύπτης αλλά η υπουργός: ο Δρομέας, σύμφωνα με όσα καταγγέλλει ο δημιουργός του, θα μπορούσε να φύγει από την Αθήνα για να φτάσει ώς στα Σκόπια.

Ο σκοπός θεωρητικά είναι καλός. Υποτίθεται πως υπακούει στο πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών και υπηρετεί τη σύσφιξη των σχέσεων. Αλλά η υπουργός Πολιτισμού θα έπρεπε να το ξέρει: όπως στην πολιτική, έτσι και στην τέχνη σημασία έχει τι δίνεις και τι παίρνεις. Τι θα έπαιρνε για να δώσει το γυάλινο γλυπτό του Βαρώτσου; Ενα άγαλμα φτηνής κατασκευής και ακόμη χειρότερης αισθητικής. Θα έδινε κάτι που έχει αποκτήσει περιωπή τοπόσημου στην Αθήνα για να πάρει κάτι που χρησιμοποιήθηκε ως έμβλημα εθνικισμού στα Σκόπια.

Στο χρηματιστήριο της τέχνης η Ζορμπά θα έδινε πάρα πολλά για να πάρει κάτι ευτελές, δηλαδή κάτι που είναι λιγότερο και από το τίποτε. Και στο χρηματιστήριο της πολιτικής; Αν στην τέχνη η ζημιά αποφεύχθηκε από την απροθυμία του Βαρώτσου να μετακομίσει ο Δρομέας, στην πολιτική πολλαπλασιάστηκε από την καταγγελία του. Η γενική αίσθηση στην κοινή γνώμη είναι πως η κυβέρνηση έδωσε με τη Συμφωνία των Πρεσπών γλώσσα και εθνικότητα. Και τώρα στη γενική αίσθηση προστίθεται η υποψία πως ο κατάλογος είναι πιο μακρύς. Πως τουλάχιστον μια υπουργός ήταν έτοιμη να δώσει μέχρι και αγάλματα.