Αδιέξοδα και μεταρρυθμίσεις

Οι αποφάσεις του τελευταίου Eurogroup έκαναν σμπαράλια το αφήγημα της κυβέρνησης περί καθαρής εξόδου από τα Μνημόνια. Δυστυχώς για τη χώρα και τους πολίτες της, το τέλος της επιτήρησης και η οριστική έξοδος από την κρίση απέχουν ακόμη αρκετά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υπήρξε μια βαθύτατα αντιμεταρρυθμιστική κυβέρνηση. Την εκκρεμότητα των κόκκινων δάνειων – όπως και άλλες πολλές – επιχείρησε απλώς να τη μεταβιβάσει στον επόμενο. Το μεγάλο πρόβλημα των δανείων και της προστασίας της πρώτης κατοικίας κρύφτηκε κάτω από το χαλί. Ως συνέπεια, ο τραπεζικός τομέας χαροπαλεύει και η αβεβαιότητα βασιλεύει στην αγορά. Χρειάστηκε η κίτρινη κάρτα του Eurogroup για να επανέλθει στη σκληρή πραγματικότητα. Οι εκλογές πλησιάζουν, με τη χώρα να είναι υπό επιτροπεία. Δύσκολη εξίσωση για ανανήψαντες αντιμνημονιακούς.

Μπροστά στο φάσμα της εκλογικής ήττας αντιδρούν επιδεικνύοντας αντανακλαστικά που παραπέμπουν στις χειρότερες πρακτικές της Μεταπολίτευσης. Διορισμοί, επιδόματα, παροχές, θεσμικές υποχωρήσεις και απροκάλυπτες θεσμικές παρεκτροπές, όπως οι προληπτικές συλλήψεις, συνθέτουν ένα μείγμα πολιτικής που, αν μη τι άλλο, αποδεικνύει πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν κατάλαβε ποτέ τους λόγους που οδήγησαν τη χώρα σε αδιέξοδο. Οσο και να ανοιγοκλείνει τις παγίδες προς την Κεντροαριστερά ο κύριος Τσίπρας, για την αντιστροφή του κλίματος χρειάζεται πολύ περισσότερα από καινούργιους αστραφτερούς υφυπουργούς. Στο μεταξύ, ο χρόνος του εξαντλείται.

Η Νέα Δημοκρατία, από την άλλη πλευρά, αφού σπατάλησε μία τριετία σε στείρα εκλογολογία, αντί να πυροδοτήσει, έστω και τώρα, μια ουσιαστική συζήτηση για τις απαραίτητες αλλαγές στο κράτος, στη διοίκηση και στην οικονομία, επιχειρεί μέσω του προγράμματός της να τετραγωνίσει τον κύκλο. Μεγάλες αλλαγές, υποσχέσεις για δαπανηρούς εκσυγχρονισμούς και ταυτόχρονα δραματική μείωση των φόρων, άρα και των εσόδων, συνθέτουν μια πολιτική πρόταση αντιφατική και ευάλωτη σε κατηγορίες συγκαλυμμένου λαϊκισμού. Ακόμη κι αν δεχθεί κανείς πως οι φοροελαφρύνσεις αρκούν για να προκαλέσουν αυτομάτως ανάπτυξη, υπάρχει ένα ευδιάκριτο χρονικό κενό που δύσκολα γεφυρώνεται.

Είναι ανάγκη η χώρα να επιστρέψει στο μονοπάτι των μεταρρυθμίσεων. Υστερα από μια καταστροφική τετραετία είναι απαραίτητο να αρχίσουμε ξανά να συζητάμε για τις ουσιαστικές πολιτικές προτεραιότητες, τις κινήσεις που θα οδηγήσουν την ελληνική οικονομία σε τροχιά σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές, την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στη δημοκρατία και στους θεσμούς της και την οικοδόμηση μιας νέας στέρεης αισιοδοξίας για το μέλλον της χώρας.

Το πολιτικό σύστημα δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί την ιστορική αναγκαιότητα. Η καλλιέργεια διχαστικού κλίματος και μανιχαϊστικού λαϊκισμού των αιώνιων αντιπάλων δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Για ακόμη μία φορά η λύση φαίνεται να ολοκληρώνεται με την εκλογική ήττα του αντιπάλου. Στην πραγματικότητα οι πολιτικές που χρειάζονται απαιτούν ακριβώς το αντίθετο. Συγκλίσεις με βάση το εθνικό συμφέρον, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και επίμονη εφαρμογή λύσεων που υπερβαίνουν τον μέσο κυβερνητικό κύκλο. Η επιβολή μιας τέτοιας αντίληψης προϋποθέτει την πολυφωνία και την ενίσχυση των δυνάμεων που επιζητούν μετριοπάθεια και προγραμματικές συγκλίσεις. Η απλή αντιστροφή των ρόλων στο ασπρόμαυρο τοπίο του διπολισμού μπορεί να εγγυηθεί μόνο τη διαιώνιση των αδιεξόδων.

Ο Κωνσταντίνος Μπαργιώτας είναι βουλευτής Λάρισας με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη