Η κληρονομιά και η θυσία του «Ατομιστή»

Kαλοστραθιά, καταπώς το λέμε στην Κρήτη…

Καλοστραθιά στον Αλέκο Σπανουδάκη που η μοίρα τον σημάδεψε και τον διάλεξε για να τον θυσιάσει στον βωμό της 94ης επετείου από την ίδρυση του Θρύλου!

Ούτε παραγγελιά να το είχε κάνει αυτό το φευγιό ο άνθρωπος, ο οποίος ακόμη και τα τελευταία χρόνια που σκέβρωσε από τα γερατειά έστεκε υπερήφανος στο μετερίζι του και συμβόλιζε όσο κανείς άλλος τα ιερά και τα όσια του μπασκετικού Ολυμπιακού…

Ο «Ατομιστής» όπως τον αποκαλούσαν, επειδή στα ντουζένια του δεν έδινε την μπάλα ούτε από το αριστερό στο δεξί του χέρι (!), εκδήμησε στον Παράδεισο, προχθές, σε ηλικία 91 ετών αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη…

Ηταν σκληρό καρύδι ο κυρ Αλέκος, δεν το έβαζε εύκολα κάτω και αυτό το θυμάται καλά ο κατά πέντε χρόνια πρεσβύτερός του Νίκος Σκυλακάκης, στον οποίο έδωσε μια μπουνιά και τον ξάπλωσε κάτω το 1949 στον τελικό ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον Τρίτωνα, που προσπόρισε στους Πειραιώτες τον πρώτο τίτλο στην ιστορία τους!

Επέζησε μαζί με τον αδερφό του Γιάννη (ο οποίος επίσης υπήρξε εμβληματική φιγούρα του ελληνικού μπάσκετ) από την εκτέλεση των 118 συγχωριανών τους από τους Γερμανούς την 1η Αυγούστου του 1941 στον Αλικιανό κάμπο των Χανίων, άντεξε στην πείνα της Κατοχής και έγινε αυτός που επέπρωτο να γίνει…

Πέτυχε πολλά και τα κληροδότησε με γαλαντομία στη συλλογική μνήμη του ελληνικού μπάσκετ ο Σπανουδάκης: τους δυο τίτλους και την παρθενική πρόκριση του Ολυμπιακού στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1949 στο Κάιρο, τα μεγάλα ρεκόρ του στο σκοράρισμα, όπου ήταν άπιαστος και πάει λέγοντας…

Μα θαρρώ πως περισσότερο από καθετί άλλο άφησε πίσω του τους θεμέλιους λίθους που έβαλε στην ίδρυση και στην ανάπτυξη των ακαδημιών του Ολυμπιακού, το παιδομάζωμα στις γειτονιές και την ανακάλυψη και ανάδειξη πλείστων όσων παικτών, από τον Γιώργο Σιγάλα μέχρι τον Βασίλη Ξανθόπουλο…