Ώς εδώ!

Πριν από 15 χρόνια, στις 11 Μαρτίου 2004, σημειώθηκε στη Μαδρίτη η πιο πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά την ανατίναξη του αεροσκάφους της Pan Am πάνω από το Λόκερμπι της Σκωτίας, το 1988. Εκατόν ενενήντα ένας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 1.800 τραυματίστηκαν από βόμβες που τοποθετήθηκαν σε πολλά τρένα. Επί τρεις ημέρες ο τότε πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ επέμενε για εκλογικούς λόγους ότι πίσω από τις τρομοκρατικές επιθέσεις βρισκόταν η ΕΤΑ, ήταν όμως εμφανές από την αρχή ότι για τη σφαγή ευθυνόταν η Αλ Κάιντα.

Η 11η Μαρτίου έχει κηρυχθεί έκτοτε Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα της Τρομοκρατίας, ενώ πρόσφατα ο πρόεδρος Μακρόν αποφάσισε να τιμάται την ίδια ημέρα και η μνήμη των Γάλλων που έχουν σκοτωθεί στη Γαλλία και το εξωτερικό. Στη χώρα μας, πάλι, υπάρχει μια περίεργη σιωπή για το θέμα αυτό. Ενώ η εγχώρια τρομοκρατία ουσιαστικά δεν σταμάτησε ποτέ τη δράση της και, όπως γράφει ο Γιώργος Μομφερράτος, για 28 θύματα δεν γνωρίζουμε καν ποιοι είναι οι δολοφόνοι τους, η σχέση της ελληνικής κοινωνίας με τη βία παραμένει αμφίσημη, σχεδόν ενοχική. Δεν έχει γίνει καμιά μαζική διαδήλωση οργής ή μνήμης, δεν έχει ακουστεί ποτέ η ελληνική εκδοχή του ισπανικού «Basta ya!».

Και φτάσαμε να παίρνει αλλεπάλληλες άδειες ο Δημήτρης Κουφοντίνας και να κάνει ανενόχλητος βόλτες στο κέντρο της Αθήνας.

Αλλά επιτέλους αντέδρασαν οι δικαστές. Ηρθε άραγε η ώρα για το δικό μας «Ώς εδώ!»;