Η τρομοκρατία στην Ελλάδα

Πριν από περίπου έναν χρόνο ο γάλλος αστυνομικός Αρνό Μπελτράμ έδωσε τη ζωή του για να προστατέψει τους συμπολίτες του από τους τρομοκράτες. Η απόδοση τιμών από τον ίδιο τον πρόεδρο Μακρόν αναγόρευσε τον Μπελτράμ σε έναν σύγχρονο ήρωα, σε προστάτη της δημοκρατίας και της ελευθερίας των Γάλλων. Στις ΗΠΑ, το μνημείο με τα χιλιάδες πρόσωπα των νεκρών της 11ης Σεπτεμβρίου προκαλεί δέος σε όποιον το επισκεφτεί. Στην Ισπανία, μετά την τρομοκρατική επίθεση στη Βαρκελώνη τον Αύγουστο του 2017, όλες οι πολιτικές δυνάμεις συμμετείχαν στη μεγάλη συγκέντρωση μνήμης για τα θύματα.

Στην Ελλάδα ο Πρωθυπουργός δεν επισκέφθηκε τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο που μετά την τρομοκρατική επίθεση εναντίον του νοσηλεύτηκε επί έναν μήνα. Επίσης δεν έχει πραγματοποιηθεί κάποια μεγάλη συγκέντρωση κατά της βίας και της τρομοκρατίας. Το χειρότερο δε όλων είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει «επιβληθεί» μια ιδιότυπη σιωπή στους περισσότερους συγγενείς των θυμάτων. Η κοινωνία και η πολιτεία έχουν ξεχάσει τα θύματα, ακόμη και των υποθέσεων που δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, όπως στην περίπτωση της Μαρφίν.

Σε αυτή ακριβώς την προβληματική αντίδραση ίσως βρίσκεται και η απάντηση γιατί η Ελλάδα παραμένει η μόνη χώρα της ΕΕ που βιώνει για δεκαετίες την απειλή της πολιτικά υποκινούμενης τρομοκρατίας. Ακόμη και σήμερα τα πολιτικά κόμματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις σε καθολική καταδίκη της τρομοκρατίας και της ιδεολογίας της. Η τρομοκρατία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί  αποτελεσματικά αν δεν υπάρξει και καταπολέμηση της ιδεολογίας υποκίνησής της. Για αυτό άλλωστε και η απειλή της τρομοκρατίας για τη χώρα δεν εξαλείφθηκε με την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ.

Για την ΕΕ αντιμετώπιση της τρομοκρατίας σημαίνει πρώτιστα διαχείριση της ριζοσπαστικοποίησης, που οδηγεί στον βίαιο εξτρεμισμό και στην τρομοκρατία. Επίσης δίνεται όλο και μεγαλύτερη έμφαση στις πολιτικές απεμπλοκής και απο-ριζοσπαστικοποίησης. Αλλωστε οι Αρχές Επιβολής του Νόμου συμφωνούν πως είναι αποτελεσματικότερο να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην πρόληψη, παρά στην καταστολή στην περίπτωση της τρομοκρατίας. Παρ’ ότι η τρομοκρατία αποτελεί τη βασική απειλή για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας η Ελλάδα είναι ένα από τα ελάχιστα κράτη- μέλη της Ενωσης που δεν έχουν στρατηγική για τη ριζοσπαστικοποίηση και τον βίαιο εξτρεμισμό. Χωρίς στρατηγική δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική και μακροπρόθεσμη καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Σε επίπεδο απειλής, η Ελλάδα είναι η χώρα με την εντονότερη παρουσία της ακροαριστερής και αναρχικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Παράλληλα, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια, υπάρχει σημαντική αύξηση του ακροδεξιού εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας, όπως αποδεικνύεται και από την περίπτωση της οργάνωσης Combat 18. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε και την οικο-τρομοκρατική ομάδα που πραγματοποίησε την επίθεση στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για την Ελλάδα είναι το ευρύ φάσμα της ριζοσπαστικοποίησης (προς τα αριστερά και τα δεξιά). Στη χώρα υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός νέων ανθρώπων που είναι ενταγμένος σε αντιεξουσιαστικές ομάδες και αποτελεί δυνητικό στόχο για στρατολόγηση σε τρομοκρατικές ομάδες.

Είναι κρίσιμο η Ελλάδα να αποκτήσει μία ολοκληρωμένη και σύγχρονη στρατηγική για την πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του βίαιου εξτρεμισμού. Αυτό όμως προϋποθέτει μία πολιτική συμφωνία για τη βία και την τρομοκρατία. Πριν φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο πρέπει να αρχίσουμε από τα βασικά, από τον σεβασμό και τη διατήρηση της μνήμης των θυμάτων, είναι βασικό δημοκρατικό μας καθήκον.

Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος είναι διεθνολόγος µε ειδικότητα στα θέµατα ασφαλείας και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφαλείας