28 θύματα ζητούν τους δολοφόνους τους

Σήμερα θα ήθελα να μιλήσω για μία συγκλονιστική κατηγορία θυμάτων τρομοκρατίας στη χώρα μας, για την οποία ουδέποτε συζητάμε.  Ακούμε, διαβάζουμε και συζητάμε για διάφορες κατηγορίες θυμάτων τρομοκρατίας. Οπως τα επώνυμα ή ανώνυμα, τα αριστερής ή δεξιάς τρομοκρατίας, τα «πρώτα» θύματα, ή ακόμα και για τη στρεβλή κατηγορία των αθώων λες και υπάρχουν και ένοχα θύματα τρομοκρατίας: τα θύματα της τρομοκρατίας δεν έχουν ούτε την ευθύνη και πόσω μάλλον την ενοχή για τη δολοφονία τους, την οποία έχουν αποκλειστικά οι θύτες.

Και μιλώντας για τους θύτες, έρχομαι στην κατηγορία που θα ήθελα να αφιερώσω την σημερινή ημέρα μνήμης: τα θύματα για τα οποία δεν γνωρίζουμε ακόμα ποιοι είναι οι δολοφόνοι τους. Και είναι πολλά. Πάρα πολλά. Τα περισσότερα. Νομίζουμε ότι με την εξάρθρωση της 17Ν δόθηκαν οι απαντήσεις που έπρεπε και ότι κλείσαμε με το θέμα. Ομως, αν μετράω σωστά, τα θύματα της δεξιάς και της αριστερής τρομοκρατίας από την Μεταπολίτευση και μετά αριθμούν 51 νεκρούς. Από αυτούς γνωρίζουμε τους δολοφόνους μόλις των 23.

Aς θυμηθούμε λοιπόν σήμερα τα 28 θύματα των οποίων οι δολοφόνοι είτε κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας είτε είναι νεκροί χωρίς το στίγμα του δολοφόνου. Ας θυμηθούμε τα θύματα αναρωτώμενοι γιατί δεν έχουν εξιχνιαστεί οι δολοφονίες τους. Oχι αναζητώντας τις ευθύνες των διωκτικών Αρχών, αλλά αναζητώντας τις δικές μας: Γιατί η κοινωνία μας δεν απαιτεί την εξεύρεση των δολοφόνων; Γιατί αφήνουμε ανοικτές πληγές και αναστέλλουμε την κάθαρση που χρειάζεται η κοινωνία μας από το φαινόμενο αυτό; Πώς θα απαλλαγούμε από το φαινόμενο αν δεν αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας; Πόσο ρόλο έχει παίξει ο ύπουλος διαχωρισμός αθώων κα ενόχων θυμάτων;

Εχω χωρίσει (αυθαίρετα) τα θύματα σε 3 υποκατηγορίες. Ειρήσθω εν παρόδω, είναι όλοι θύματα της αριστερής τρομοκρατίας.

(α) Τα πρώτα 6 θύματα της 17Ν. Η Αστυνομία και το δικαστήριο δεν εξιχνίασαν τις δολοφονίες των Richard Welch, Ευάγγελου Μάλλιου, Παντελή Πέτρου, Σωτήρη Σταμούλη, George Tsantes και Νίκου Βελούτσου.   Αγνωστο αν αυτό έγινε λόγω παραγραφής ή με πρόφαση την παραγραφή ή επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία. Μετά τη δίκη εγκαταλείφθηκε η αναζήτηση των ενόχων, ασχέτως αν δεν μπορούν πλέον να οδηγηθούν στα δικαστήρια.

(β) Τα 11 θύματα για τα οποία έχει αναληφθεί ευθύνη από οργανώσεις.  Πέτρος Μπάμπαλης, Απόστολος Βέλιος (Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας),  Τζώρτζης Αθανασιάδης (Αντιστρατιωτική Πάλη), Γιώργος Θεοφανόπουλος, Γιώργος Πανταζόπουλος, Μιχάλης Τσιμπούρης (Αντικρατική Πάλη), Τάσος Βερνάρδος (1η Μάη), Μάριος Μαράτος (Επαναστατική Αλληλεγγύη), Βιργινία Κωνσταντίνου (Επαναστατικοί Πυρήνες), Νεκτάριος Σάββας, Σωκράτης Γκιόλιας (Σέχτα Επαναστατών).

(γ) Τα 11 θύματα που είναι απολύτως ορφανά. Χαράλαμπος Αμανατίδης (φύλακας βρετανού στρατιωτικού ακολούθου), Γιώργος Βασιλάκης (υπασπιστής υπουργού Δημόσιας Τάξης), Περικλής Ρεπάκης, Μανώλης Κοντόπουλος, Ιωάννης Νεμετζίδης (υπόθεση Κ. Μαρούσης), Αγγελική Παπαθανασοπούλου (και το αγέννητο παιδί της), Παρασκευή Ζούλια, Επαμεινώνδας Τσάκαλης (υπόθεση Μαρφίν). Μανώλης Καπελώνης, Γιώργος Φουντούλης (Μέλη Χρυσής Αυγής, αντίποινα δολοφονίας Φύσσα), Χαμιντουλάν Ναζαφί (15χρονος Αφγανός από έκρηξη σε κάδο σκουπιδιών).

Ο Γιώργος Μομφερράτος είναι γιος του εκδότη Νίκου Μομφεράτου, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1985 μαζί με τον οδηγό του Παναγιώτη Ρουσέτη από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη