Ο γρίφος των εκλογών

Και όμως, δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί ο χρόνος των εκλογών. Αν και όλο το σύστημα έχει γείρει προς την εκδοχή της διενέργειας των εκλογών τον Οκτώβριο, έναν μήνα μετά τη συμπλήρωση της 4ετίας (να μην ξεχνιόμαστε, η 4ετία συμπληρώνεται στις 20 Σεπτεμβρίου, αλλά το παλικάρι «κλέβει» έναν μήνα – είναι γλυκιά η άτιμη η εξουσία…), εντούτοις, εγώ ξέρω, έπειτα και από σχετική ενημέρωση που έλαβα τελευταία, ότι ο πρόεδρος Αλέξης ΔΕΝ ΕΧΕΙ αποφασίσει ακόμη. Αμφιταλαντεύεται, μου είπαν. Τα έχει όλα ανοιχτά πάνω στο τραπέζι σαν να πρόκειται για φύλλα του ταρό, και τα κοιτάζει, τα κοιτάζει, και άκρη δεν μπορεί να βγάλει.

Το βασικό του πρόβλημα είναι αν πάει σε εκλογές τον Οκτώβριο, πώς θα αντέξει για πέντε μήνες μια βαριά ήττα που ήδη διαφαίνεται στις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου.

Αν πάλι προκηρύξει εκλογές μαζί με όλες τις υπόλοιπες, γνωρίζει ότι θα τις χάσει, και εκτός ότι θα τις χάσει, θα έχει δώσει στον Μητσοτάκη πέντε επιπλέον μήνες να αλωνίσει και να κάνει ό,τι γουστάρει με τον εκλογικό νόμο. Το χειρότερο όμως είναι ότι θα του δώσει την άνεση να διαμορφώσει προεδρική πλειοψηφία η οποία θα του επιτρέψει να εκλέξει όποιον πρόεδρο θέλει, και παράλληλα, και κυρίως, να αποφύγει να αποτελέσει τη λεγόμενη «δεξιά παρένθεση».

Με κουβάρι μπερδεμένο μοιάζει όλο αυτό, δεν είναι;

Το σχέδιο λεηλασίας

Μια άλλη πληροφορία που διαθέτω, και την αναφέρω αθροιστικά προς όλα τα προηγούμενα, είναι ότι ο πρόεδρος Τσίπρας θα λάβει τις τελικές του αποφάσεις προς το τέλος του μήνα και αφού λάβει και μελετήσει τις δημοσκοπήσεις οι οποίες στο μεταξύ θα διενεργηθούν. Από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων θα εξαρτήσει, αναφέρει αυτή η πηγή μου, τις αποφάσεις του. Εγώ τώρα για να είμαι ακριβής, προσθέτω κάτι ακόμη, που είναι μόνο δικό μου: η στρατηγική επιλογή του Τσίπρα να λεηλατήσει την Κεντροαριστερά δεν μπορεί να υλοποιηθεί μέσα σε δυο μήνες. Θέλει χρόνο για να «δουλευτεί» το συγκεκριμένο σχέδιο στο εκλογικό σώμα. Και ο χρόνος αυτός, αναγκαστικά μεταθέτει τον χρόνο των εκλογών για τον Οκτώβριο. Εκλογές τώρα, τον Μάιο ή και νωρίτερα, σημαίνει ότι έχει εγκαταλείψει το σχέδιο ή τον έχουν απογοητεύσει οι αντιδράσεις που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ. Αλλά ακόμη και εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Να ας πούμε, χθες μου είπαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει εντός του Μαρτίου νέα εκδήλωση για το «προοδευτικό μέτωπο» με την Κεντροαριστερά, πάλι με την πρωτοβουλία κάποιων γυρολόγων γεφυροποιών…

Ποιο από όλα αυτά τα σενάρια είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, αν με ρωτάτε; Τα πάντα όλα, που λέει και ο φίλος μου ο Αλέφαντος…

Χάδια

Γκρινιάζουν στη Νέα Δημοκρατία κάθε φορά που τους την πέφτουν εκ δεξιών και εκ πολύ… δεξιών, αλλά πρέπει να πω ότι αδίκως. Και καθ’ υπερβολήν. Για κάποιον όπως εγώ, που είμαι πολλά χρόνια σε αυτό το επάγγελμα και έχω ζήσει και την εποχή που πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο μπαμπάς Κυριάκου, ο Κώστας Μητσοτάκης, τα όσα υφίσταται σήμερα ο γιος Κυριάκος μοιάζουν με χάδι. Διότι κάνετε παρακαλώ τις αναγκαίες συγκρίσεις, και βγάλτε μόνοι σας συμπέρασμα, περί του πόσο έχουν εκπέσει οι αξίες στο σχετικό χρηματιστήριο:

l Ο πατέρας Μητσοτάκης είχε να αντιμετωπίσει ως αξιωματική αντιπολίτευση τον Ανδρέα, που παρότι ασθενής, εξακολουθούσε να είναι λέων που βρυχάται, και ως εσωκομματική αντιπολίτευση, δυο με τρεις πυρήνες. Εναν που συναποτελούσαν ο μετέπειτα αρχηγός της ΝουΔού Μιλτιάδης Εβερτ, και οι Σταύρος Δήμας και Θανάσης Κανελλόπουλος. Και έναν ο Αντώνης Σαμαράς με τους υποστηρικτές του, Νικήτα Κακλαμάνη και λοιπούς. Και έναν τρίτο, αναδυόμενο, που δημιουργούσαν νεαρά πολιτικά στελέχη, τα οποία προωθούσαν την ιδέα να αναλάβει αρχηγός ο Κώστας Καραμανλής.

l Ο γιος Μητσοτάκης ποιον έχει να αντιμετωπίσει ως αντιπολίτευση στον δικό του χώρο; Μερικούς που βάναυση μοίρα του έφερε εκτός ΝουΔού, και εν συνεχεία ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ να τους «στήσει» στα πόδια τους απέναντί του, όπως ο Βαγγέλης Αντώναρος, η Κατερίνα Παπακώστα, ο Νίκος Καραχάλιος, ο Χρήστος Ζώης.

Υποθέτω ότι δεν θέλετε να κάνω εγώ τις συγκρίσεις, μεγάλα παιδιά είστε, επιχειρήστε το μόνοι σας…

Ο μισητός εχθρός…

Ελαβα επιστολή αναγνώστριάς μου για ένα θέμα στο οποίο και εγώ έχω αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν και που αφορά τον εξοντωτικό πόλεμο που είχε εξαπολύσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2010-2012 κατά του ΠΑΣΟΚ, κρυμμένος κάτω από την προβιά των «αγανακτισμένων» με αποτέλεσμα το ΠΑΣΟΚ να μην μπορέσει να διεξαγάγει την προεκλογική του καμπάνια στις εκλογές του 2012.

Η επιστολή της αναγνώστριάς μου αφορά τις τωρινές διαμαρτυρίες του ΣΥΡΙΖΑ, τις οποίες θεωρεί ότι είναι απολύτως άκυρες και χωρίς καμία δικαιολογία. Και μου περιγράφει ένα απίστευτο περιστατικό που συνέβη παραμονές των εκλογών του Μαΐου του 2012, στις 23 Απριλίου συγκεκριμένα. Η Αννα Διαμαντοπούλου με μερικές κυρίες δειπνούν σε ένα ταβερνάκι στην Καισαριανή. Οι γυναίκες τρώνε και συζητούν, αλλά με κάποιον τρόπο ενημερώνεται τάγμα επιφυλακής ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο είναι επιφορτισμένο με τη διαφύλαξη της περιοχής από την πιθανή μόλυνσή της από «γερμανοτσολιάδες», «κουίσλινγκς» και «τσολάκογλου».

Σε ελάχιστο χρόνο καταφθάνουν έξω από την ταβέρνα καμιά 30αριά άτομα που φωνάζουν, βρίζουν, χτυπούν τα τζάμια και απειλούν να τα κάνουν γυαλιά καρφιά αν δεν αποχωρήσει αμέσως το «μίασμα» που συνιστά η Διαμαντοπούλου.

Συνθήματα, κακό, αγριότητες, κάποια στιγμή έρχεται και η Αστυνομία. Διαπραγματεύσεις με τον όχλο, συζητήσεις, και τελικά προκρίνεται η λύση της αποχώρησης της Διαμαντοπούλου που είναι υπουργός Ανάπτυξης εκείνη την περίοδο, από την ταβέρνα, για να εκτονωθεί η κατάσταση.

Δέκα βίντεο ανεβαίνουν ταυτόχρονα στο Διαδίκτυο από ισάριθμους χρήστες που έχουν καταγράψει με κινητά (μόνο;) την τεράστια νίκη των λαϊκών δυνάμεων σε βάρος του μισητού εχθρού…

…και η αλήθεια

Υπερβολές; Καθόλου. Σταχυολογώ για το γεγονός δυο από τα πιο ανώδυνα σχόλια, από ισάριθμους χρήστες του Διαδικτύου, για να φρεσκάρω τη μνήμη ορισμένων που σήμερα υποδύονται τα θύματα. Και εμάς μας παίρνουν τα δάκρυα…

Πρώτος χρήστης: «Τόλμησε η κυρία Αννούλα να έρθει να κάνει προεκλογικό μάζεμα σε ένα ταβερνάκι δίπλα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής….. Ποιά? αυτή που με το συνάφι της ξεπουλάνε τη χώρα!».

Δεύτερος χρήστης: «Ποια η διαφορά ανάμεσα στον μπάτσο που προστάτευσε την Διαμαντοπούλου έξω από την ταβέρνα και στον μαγαζάτορα που της έδωσε άσυλο μέσα στην ταβέρνα; Οσο καλό κάνει ο μπάτσος που “εκτελεί εντολές”, άλλο τόσο καλό έκανε ο μαγαζάτορας που έδωσε βήμα στην μαμιόλα την Διαμαντοπούλου. Φυσικά με το αζημίωτο, αφού πληρώθηκε από εκείνα που “μαζί τα φάγαμε”».

Μόλις επτά χρόνια έχουν παρέλθει από αυτά τα ωραία που ζήσαμε. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ, τα θεωρούσαν όλα αυτά «δίκαιη έκφραση της οργής της κοινωνίας». Σήμερα, έργο της Ακροδεξιάς. Βρες την αλήθεια…